Downloaded from YTS.MX
W CZERWCU 1968 ROKU ELVIS PRESLEY ROZPOCZĄŁ PRÓBY
Official YIFY movies site: YTS.MX
PRZED PIERWSZYM WYSTĘPEM NA ŻYWO OD PONAD SIEDMIU LAT.
OD PIĘCIU LAT NIE NAGRAŁ PRZEBOJU, KTÓRY TRAFIŁBY DO PIERWSZEJ DZIESIĄTKI.
JEGO KARIERA ARTYSTYCZNA
BYŁA ZAGROŻONA.
Od tego programu zależała cała jego przyszłość.
„ELVIS” W ROLI GŁÓWNEJ ELVIS PRESLEY
Kariera Elvisa była w dołku.
Grał w filmach role, których nie chciał.
Nie był na scenie od siedmiu lat.
Wiecie, po co tu jesteśmy, prawda? To Elvis Presley Special.
Program ’68 Comeback Special miał mu pokazać,
czy jako artysta sceniczny wciąż ma fanów.
Jeśli Elvis nie da najwspanialszego występu w karierze,
to będzie koniec.
Gdy Elvis pierwszy raz wszedł na scenę,
to było objawienie.
Na początku kariery wyglądał tak, że bardziej epicko już się nie dało.
Ale w latach 60. coś się zmieniło.
Tworzył muzykę, która nie dorównywała wcześniejszej.
Grał w filmach, w które nikt nie wierzył.
Kupię ci wielki stek.
Kroczył po cienkiej linii
między „Jestem prawdziwy”
i „Straciłem to”.
Teraz zobaczymy, czy naprawdę wrócił.
Zobaczymy, na co naprawdę go stać.
Tuż przed wejściem na scenę
Elvis wzywa reżysera do garderoby
i mówi: „Nie mogę tam wyjść. Nie dam rady”.
REŻYSER
A publiczność już czekała.
Glenn?
Już?
Wiecie, po co tu jesteśmy, prawda?
Reżyser mówi mu: „Słuchaj, Elvis,
musisz tam iść”. Elvis był w skórzanej kurtce.
Reżyser powiedział mu: „Zrobimy tak.
Idź na scenę,
a jeśli będzie kiepsko, udam, że taśmy przepadły”.
Złożył mu tę szaloną obietnicę.
I Elvis wyszedł.
Był świadomy, o jaką gra stawkę.
Wiedział, że jeśli nawali, to będzie koniec.
To mogło zrujnować mu karierę. Był tego świadom.
Witamy w stacji NBC w programie Elvis Presley Special.
ELVIS – ARENA NR 2 29.06.1968
Stać was na więcej. Powtórzę.
Chcę coś usłyszeć.
Witamy w stacji NBC w programie Elvis Presley Special!
Przed nami Elvis Presley.
W końcu musiałem to zrobić,
może być teraz. Do dzieła.
Lepiej zacznijmy od nowa. Przegapiłem.
Elvis skopał pierwsze wejście. Musieli zacząć od nowa.
Bardzo się denerwuje. Aż się poci.
- Gotowi. - Chłopaki.
Na jakiś czas mnie wsadzą.
Aż trudno uwierzyć, patrząc na niego,
że kiedyś nazywali go Królem.
Długo będę tu stał? Możemy zaczynać?
To się staje żenujące, Steve. Muszę coś robić.
To szokujące, jak bardzo jest zdenerwowany.
Widać, że nie czuje się pewnie.
Przytłacza go ta chwila.
Dobra, gotowi?
Nie, ale spróbujemy.
Osoba na scenie
była tylko cieniem gwiazdy, która dekadę wcześniej
trzęsła całą Ameryką.
Mamy siedmioletni kontrakt z Paramount.
I nagle wszystko przepadło. Jak sen.
KOMISJA WOJSKOWA PRESLEYA
Powiedz coś fanom.
Chcesz im przekazać coś konkretnego?
Byłem więc
bardzo zniechęcony.
Przed nami Elvis Presley!
POWRÓT KRÓLA: UPADEK I WZLOT ELVISA PRESLEYA
Parę tygodni temu młodzieniec z Memphis w Tennessee
nagrał piosenkę dla wytwórni Sun.
Ma dopiero 19 lat. Powitajmy Elvisa Presleya.
Zawsze lubiłem muzykę.
Mama i tata uwielbiali śpiewać.
Gdy miałem jakieś trzy lata,
podobno podszedłem podczas mszy do chóru
i zacząłem wybijać rytm.
Należy pamiętać, że muzyka była wtedy segregowana.
Większość muzyki była czarna.
Rhythm and blues,
B.B. King, Little Richard.
Biali słuchali Pata Boone’a, sióstr McGuire.
Nas taka muzyka nie interesowała.
Ameryka
bardzo bała się, że czarna kultura
zarazi białych.
I nagle pojawia się Elvis, który wykorzystał muzykę i ruchy
poznane w knajpach Mississippi i Memphis jego młodości.
Grał muzykę, którą kochał od dziecka.
Mieliśmy własną muzykę. To nie była muzyka naszych rodziców.
Muzykę niebezpieczną, bo nie należała do naszej społeczności.
Zwłaszcza na Południu.
To było tabu.
Wtedy Elvis głównie grał covery czarnych artystów.
Pochodził z Głębokiego Południa,
chętnie spędzał więc czas z czarnymi.
Zapytałam go: „Jak to się stało, że pokochałeś muzykę czarnych?”.
Powiedział, że odwiedzał kościoły czarnych,
stał przy oknach i słuchał ich muzyki.
Był świetnym przykładem na to,
co się stanie,
gdy połączy się muzykę z gór
i muzykę znad rzeki Missisipi.
Co z tego powstanie.
To wybuchło i stało się rock and rollem.
Nikt biały tak nie śpiewał i nie zachowywał się tak na scenie.
Bawiło nas to. Mówiliśmy:
„Stara się być czarny”.
Ale to nie była prawda. Po prostu taki był.
W tamtych czasach to było kontrowersyjne.
Jego fani nie chcieli, żeby był czarny.
Większość chyba nawet nie rozumiała, czym się inspirował.
Ale my, czarni artyści i piosenkarze,
widzieliśmy różnicę między Elvisem
a innymi białymi piosenkarzami z tamtego okresu.
Świat próbował z nami walczyć. Odseparować nas.
Ale muzyka nie separuje. Muzyka łączy.
Elvis był ambitnym artystą.
Ale jako dziecko dorastał w biedzie
i bał się, że znów stanie się biedny.
Jego dwoma największymi pragnieniami było jak najlepiej wykorzystać swój talent
i nigdy więcej nie być biednym.
Te cele walczyły w nim przez całe życie.
POKAZ PUŁKOWNIKA TOMA GŁÓWNE WEJŚCIE
Większość muzyków z czasów Elvisa Presleya
jest tylko wzmiankami w historii rock and rolla.
Bo nie mieli tego, co miał Elvis Presley.
Pułkownika Toma Parkera, najlepszego menedżera w branży.
Gdy Parker spojrzał na Elvisa,
zobaczył wielkiego, błyszczącego idola, którego Ameryka będzie czcić.
A gdy Elvis oglądał się w lustrze, widział B.B. Kinga.
Te dwie wersje jednej osoby nie mogły współistnieć.
Elvis Pułkownika
zabijał tego drugiego.
Elvis i Pułkownik zaczęli współpracować w 1955 roku.
Elvis był w trasie, promując single nagrane dla wytwórni Sun,
a Pułkownik reprezentował Hanka Snowa.
Byli na jednej trasie
i Pułkownik zobaczył,
jak publiczność reaguje na Elvisa
i jak jest utalentowany.
Niemal od razu zaczął
działania w kierunku przejęcia zarządzania karierą Elvisa.
Pułkownik Parker był naganiaczem.
Elvis był dla niego towarem.
Gadżetem, który mógł sprzedać Ameryce.
W oczach Elvisa Pułkownik był geniuszem.
I był. Geniuszem sprzedaży.
Geniuszem widowiska. Genialnym naganiaczem.
Miał świetne pomysły na rozrywkę.
Kiedy Pułkownik poznał Elvisa i opowiedział mu
o występach w telewizji, w filmach,
szybko go przekonał. Elvis nie miał jeszcze nawet 21 lat.
Nie byłem znany, póki nie zajął się mną Pułkownik Parker.
Wtedy trafiłem do telewizji i zacząłem być rozpoznawalny.
Przed państwem Elvis Presley.
PIERWSZY WYSTĘP ELVISA W TELEWIZJI 28 STYCZNIA 1956
Well, get out of that kitchen And rattle those pots and pans
Well, roll my breakfast…
Pułkownika można streścić w jednym zdaniu.
„W zeszłym roku ten młody miał talent wart milion dolarów.
W tym roku ma milion dolarów”.
To cały Pułkownik Tom Parker.
Wymyślił gadżety, które sprzedajemy do dziś.
Umieszczał twarz Elvisa wszędzie.
Wcześniej podobne gadżety były tylko z Myszką Miki.
On to rozkręcił.
Nikt nie zaprzeczy, że ten artysta, czy im się to podoba, czy nie,
ma ogromne pokłady energii i talentu.
Nazwisko Elvisa Presleya staje się marką samą w sobie.
Gdy Elvis wystąpił w The Ed Sullivan Show,
czułem, że patrzę na coś,
czego wcześniej nie widziano.
To był nowy typ człowieka. Człowiek dwudziestego wieku.
Byłem wtedy mały, a już ekscytowała mnie ta muzyka.
Ready, set, go, man, go
I got a gal that I love so
I’m ready
Ready, ready, ready, I’m ready
Ready, ready, ready I’m ready, ready, ready to rock and roll
Nawet w tak młodym wieku uderzyła mnie
jego otwarta seksualność.
To, jak czesał włosy. Jego makijaż…
Nosił makijaż. W 1956 roku.
Ready, ready to rock and roll
Now, the flat-top cats And the dungaree dolls
Are headed to the gym to the sock hop ball
The joint is really jumping The cats are going wild
The music really sends me I dig that crazy style
Po obejrzeniu występu Elvisa
wziąłem matkę i poszliśmy do sklepu muzycznego.
Wypożyczyłem gitarę, wróciłem do domu
i wąchałem ją, dotykałem, czułem.
Brzdąkałem. Nie umiałem grać.
Pozwolił nam zrozumieć tak wiele.
Otworzył drzwi i pozwolił nam
być, kim naprawdę jesteśmy.
Nie trzeba było trzymać się zasad.
Można było je łamać.
Rock and roll
Zapytałem mamę:
„Pamiętasz początki Elvisa Presleya?”.
Ona pochodzi z katolickiej, irlandzkiej rodziny.
Powiedziała: „To było obrzydliwe”.
Byłem rozczarowany. Mówię: „Mamo, ale to Elvis”.
„Mnie się to nie podoba”.
Te ruchy jego nóg
to nie była maniera. To nie był wymyślony fajny ruch.
Nie umiał inaczej.
Gonna rock and roll Till the end of the night
Ready, ready, ready, I’m ready
Ready, ready, ready I’m ready, ready, ready, to rock and roll
Tak.
Ludzi ciekawi, czemu nie mogę ustać w miejscu, gdy śpiewam.
Obserwuję fanów i słucham ich.
Wszyscy wyrzucamy coś z siebie.
Nikt nie wie, co to jest.
Ważne, że się tego bezboleśnie pozbywamy.
Zanim wystąpił w The Ed Sullivan Show we wrześniu 1956 roku,
był w telewizji już dziesięć razy i…
Tak naprawdę kontrowersje wzbudziły programy Miltona Berle’a.
Jestem przeciwny rock and rollowi,
bo wiem, co robi ludziom.
Znam to złe… uczucie, które budzi się podczas śpiewania.
ELVIS (MIEDNICA) U SULLIVANA
Nie lubię być nazywany „Miednicą”.
To najbardziej dziecinne określenie,
jakie słyszałem od dorosłego. „Elvis Miednica”.
Ale jeśli chcą mnie tak nazywać, nic nie poradzę.
Muszę to zaakceptować.
Głównym powodem krytyki Elvisa Presleya
jest to, że stał się symbolem seksu wśród nastolatek.
Szaleją za nim.
Jego pewność siebie, która napędzała tę seksualną charyzmę,
przerażała Amerykę.
You ain’t no friend of mine
You ain’t nothing but a hound dog
Crying all the time
Sekretem popularności Presleya wśród nastolatek
jest jego brak popularności wśród ich rodziców.
Jeśli rodzice przestaną krytykować jego piosenki,
sądzę, że gwiazda Elvisa Presleya upadnie
równie szybko jak wzleciała.
Elvis był
wyjątkowy, bo…
nie wystarczyło słuchać jego muzyki,
by mieć pełny obraz.
Trzeba było go zobaczyć.
Elvis Presley!
Fajny, nie? Uwielbiam go.
Cudownie. Dawaj.
Hollywood było punktem docelowym,
jeśli chciało się być sławnym.
Było tak z Frankiem Sinatrą, Bingiem Crosbym i Deanem Martinem.
Oczywiście czekali więc,
kiedy do tego dojdzie.
To nie była kwestia „czy” tylko „kiedy”.
Proszę zabrać rękę, panie Fields.
Skąd znasz tę panią, chłopcze?
Poznaliśmy się w Paryżu, zapoznał nas król Francji.
If you’re looking for trouble
You came to the right place
Elvis marzył o poważnych rolach filmowych.
Uwielbiał Jamesa Deana
i chciał być jak Dean i Brando.
A Króla Kreola początkowo proponowano właśnie Jamesowi Deanowi.
Dlatego chciał w tym grać.
My daddy was a green-eyed mountain jack
Elvisa przyjemnie się oglądało.
Mógł sporo osiągnąć w filmach.
„KRÓL KREOL” TO NAJLEPSZA ROLA PRESLEYA
Zagrałem w czterech filmach.
Wszystko działo się bardzo szybko.
A potem,
gdy dobrze szło, zostałem powołany.
I nagle wszystko przepadło. Jak sen.
Pyk.
Uroczyście przysięgam…
24 MARCA 1958
…prawdziwą wiarę i wierność
Stanom Zjednoczonym Ameryki.
Gratuluję, jesteście w armii. Jesteście szeregowymi.
Jego kariera króla rock and rolla została chwilowo przerwana.
Elvis Presley rozpoczyna służbę wojskową w Fort Chaffee w Arkansas.
Wujek Sam nie robi wyjątków i te słynne baczki,
które były jego znakiem rozpoznawczym, padają ofiarą wojskowej jednolitości.
Elvis Presley, szeregowy Armii Stanów Zjednoczonych,
wypłynie dziś do Niemiec.
Był u szczytu kariery.
Ostatnie, czego pragnął, to iść do wojska.
To było smutne.
Pamiętam jak Elvis wchodził na pokład
z workiem na plecach
i żegnał się z fanami przed rejsem do Niemiec.
Nie było tam wtedy wojny,
ale gdy pomyślimy o Niemczech lat 50.,
to było
paskudne miejsce.
Oto historia o roli Armii Stanów Zjednoczonych.
Ich cel? Powstrzymać falę komunizmu w Niemczech i w wolnej Europie.
Bycie w Europie to przywilej.
Marzyłem o tym od dłuższego czasu.
Żałuję tylko, że…
nie mogę…
tu wystąpić podczas tego pobytu.
Ale myślę, że wrócę tu gdy…
zakończę służbę.
Chciałbym zorganizować trasę w Europie.
Dziękuję, panie Presley.
Życzymy miłego pobytu.
Dziękuję bardzo.
Arrivederci. Nie, to po włosku.
Poznałam Elvisa w Niemczech.
Mój ojciec był w siłach powietrznych i tam stacjonował.
Był taki lokal, Eagles Club.
Siedziałam tam pewnego dnia.
Była tam szafa grająca. Słuchaliśmy płyt.
Pisałam do mojej przyjaciółki, że mi tam źle.
I że bardzo za nimi tęsknię.
Podszedł do mnie chłopak, przedstawił się
i pyta: „Piszesz do znajomych?”.
Ja na to: „Tak. Jesteśmy tu od trzech tygodni”.
On pyta: „Lubisz Elvisa?”.
Odpowiedziałam: „Pewnie. A kto nie lubi?”.
„A chciałabyś go poznać?”
W domu powiedziałam ojcu: „Tato, poznałam kogoś w Eagles Club
i zaproponował mi spotkanie z Elvisem”.
Nie byli zadowoleni.
Moi rodzice nie lubili Elvisa.
Myślałam, że to tylko ten jeden raz.
Że więcej mnie nie zaproszą.
Poszliśmy tam w sobotę.
Na pianinie stała szklanka.
A on śpiewał i wczuwał się jak Jerry Lee Lewis.
Pomyślałam: „Boże,
rozleje się. Zaraz spadnie”. Ale gdy tylko zaczęła spadać,
złapał ją i rozejrzał się. Jakby to była sztuczka.
Źle znosił służbę w wojsku. To nie było w jego stylu.
Był sam. A zwykle otaczali go ludzie.
Miał swoją paczkę jeszcze zanim wstąpił do wojska.
Pierwszy raz był sam.
Wydawało mi się, że potrzebował z kimś porozmawiać.
I naprawdę się przede mną otworzył.
Niedawno stracił matkę.
To nie była tylko utrata matki. To była utrata przyjaciółki,
powierniczki. Mogłem ją obudzić o każdej porze,
jeśli coś mnie martwiło.
Wstałaby i mi pomogła.
Relacja Elvisa i Gladys od samego początku była bardzo bliska.
Mieszkali w bardzo biednej dzielnicy Tupelo.
Ciągle starała się poprawić ich los.
W tym czasie
Vernon trafił do więzienia za podrabianie czeków.
Przez większość dzieciństwa Elvisa
był tylko on i Gladys. Ciężko pracowała,
by go nakarmić, ubrać i posłać do szkoły.
Pomagała mu radzić sobie z presją,
stresem i tym, co działo się w jego karierze.
MATKA ELVISA PRESLEYA ULEGA CHOROBIE
Współczułam mu. Było mi go żal.
Rozumiałam,
że stracił matkę, z którą był bardzo blisko.
To nas połączyło.
Bardzo się martwił,
czy nadal będzie mógł śpiewać po powrocie.
Wyjechał na długo
i bał się, że wielu fanów o nim zapomni.
Że pojawi się ktoś nowy.
Powiedz coś fanom.
Chcesz im przekazać coś konkretnego?
Tak. Chcę powiedzieć,
że choć nie będą mnie widzieć przez pewien czas,
mam nadzieję, że mnie nie zapomną.
Będę czekał na chwilę,
gdy wrócę i znów będę mógł dla nich wystąpić.
Elvis
był wrażliwy i brakowało mu pewności siebie.
Wciąż był małym chłopcem, który wstydził się za ojca,
wstydził się swojej biedy,
wstydził się śmierci mamy. Chciał to naprawić.
Sprawić, by było dobrze. Ciągle chciał zadowalać ludzi.
Pragnął wszystkich zadowolić.
To dawało mu charyzmę na scenie,
ale było też jego piętą achillesową.
Pragnął miłości. Miłości mas.
Ale im więcej jej dostawał, tym więcej potrzebował.
Właśnie w wojsku
zaczęło to odciskać na nim piętno.
Ten brak miłości publiczności.
Zwykle, gdy artysta był sławny,
trafiał do wojska i znikał wszystkim z oczu na parę lat,
nie był już w stanie odzyskać popularności.
Ale Elvis nigdy nie zniknął.
Najważniejszym, co zrobił Pułkownik,
zanim Elvis poszedł do wojska,
było nagranie dużych ilości materiału.
Gdy Elvis był w Niemczech, wciąż wychodziły hity.
Jeśli ktoś nie słuchał wiadomości
i nie wiedział, co Elvis aktualnie robi,
mógł pomyśleć, że nadal nagrywa.
Zanim wyjechał do Niemiec,
wciąż był
buntownikiem.
Nagle stał się zwykłym trepem
chodzącym na nocne patrole.
Odmrażającym sobie tyłek w śniegu.
Pułkownik pisał mu
o tym, co zrobił, żeby promować płyty.
UTRZYMAĆ JEGO POPULARNOŚĆ WŚRÓD FANÓW,
GDY JEST W WOJSKU
Że zawarł nową umowę albo że jest film, w którym warto zagrać.
„Dogadałem role w kolejnych dwóch filmach”.
Chcę powiedzieć, że gdy zakończę służbę,
chciałbym…
kontynuować to, co robiłem przed powołaniem.
Rozumiem, że naprawdę lubisz to, co robisz.
A raczej co robiłeś.
Zdecydowanie.
To było dla mnie najtrudniejsze w całej służbie wojskowej.
Bycie z dala od tego.
Z dala od fanów?
Z dala od całego show-biznesu.
To było najtrudniejsze.
Ciągle myślałem o przeszłości, rozważałem przyszłość.
Nie było muzyka rockowego,
który miał ugruntowaną pozycję i trzydziestoletnie doświadczenie.
Taka osoba nie istniała.
Symbolem sukcesu był dla wszystkich Sinatra.
Sinatra miał niesamowitą karierę.
I dla takich artystów
to był szczyt.
12 MAJA 1960
Frank Sinatra Timex Show: „Witaj w domu, Elvis”.
Moją uwagę zwróciło,
bo to było sprytne posunięcie,
powitanie Elvisa w specjalnym programie z Frankiem Sinatrą.
Elvis, to nasz prezent powitalny.
Straciłeś dwa lata w wojsku.
Ale gdy się nad tym zastanawiam,
może wcale tak dużo nie straciłeś.
Najwyżej swoje baczki.
Może zaśpiewam kolejną piosenkę? Co wy na to?
Przekaz był wyraźny.
Elvis został przyjęty do klubu.
Frank mówi wszystkim: „To dobry dzieciak.
Służył ojczyźnie, był w wojsku. I wrócił”.
Ale jednocześnie Elvis z czegoś rezygnuje.
Bo żeby wstąpić do klubu,
musi stracić etykietkę „niebezpieczny”.
„Groźny”.
„Moja córka może z nim uciec”.
Koniec. To było jak wynegocjowana ugoda.
Franka Sinatrę nazywano Prezesem Zarządu,
bo to on kierował show-biznesem.
Jest postrzegany jako facet,
który może namaścić niektórych ludzi.
To było takie: „Patrzcie, jesteśmy razem. Śpiewamy swoje kawałki”.
For, my darling
I love you
Ale ładnie.
And I always will
Elvis, niektóre stacje nie puszczają rock and rolla.
Co o tym myślisz?
I co będzie z tobą, jeśli rock and roll umrze?
Gdyby rock and roll całkowicie umarł,
robiłbym coś innego.
W branży muzycznej. Może…
arie operowe.
Sam nie wiem.
Będąc w wojsku,
Elvis słuchał europejskiej muzyki. Szczególnie polubił Mario Lanzę.
Lanza był śpiewakiem operowym.
I stąd wzięła się ta krzyżówka.
Elvis zmienił styl muzyczny i głos.
Nawet inaczej mówił.
Po służbie w wojsku
Elvis położył duży nacisk na mocny wokal.
Wchodził niemal w skalę operową.
Gdy tylko wrócił z wojska,
Pułkownik ponownie ściągnął go do studia.
Nagrywali utwory adresowane do dorosłego odbiorcy.
Elvis miał świetne utwory w każdym gatunku.
W każdej piosence brzmi jak Elvis? Tak. Jakim cudem?
ARTYSTA
Bo to nie on się zmienia.
Nagina te gatunki pod siebie, nie na odwrót.
To czysta latarnia jego talentu.
Elvis wraca i daje koncert charytatywny.
Dla organizacji zajmującej się Pearl Harbor.
Uwaga, nadchodzi! Panie i panowie,
wygląda na to, że… to Elvis Presley!
WYSTĘP KU PAMIĘCI USS ARIZONA 25 MARCA 1961
Wchodzi na scenę i jest po prostu…
wcieleniem charyzmy.
To był szczytowy moment.
Wydawało się, że to będzie nowy początek.
A był to koniec.
Zszedł ze sceny
i nie wrócił na nią przez siedem lat.
Sądzisz, że rock and roll umiera?
Gdy zaczynałem w 1956 roku, słyszałem to samo.
Że rock and roll umiera.
Nie twierdzę, że nie umrze. Może się to stać już jutro. Nie wiem.
Chciałbym wiedzieć.
Elvis dzwonił do mnie niespodziewanie.
Rozmowa ze mną dawała mu poczucie bezpieczeństwa.
Mówił o tym, co lubi, a czego nie.
Media się mną nie interesowały. A już się z nim spotykałam.
Opowiadał mi o Pułkowniku.
Bardzo liczył na to, że Parker
się nim zajmie i wprowadzi go do kina.
Wypatrywał dużych okazji.
Chciał grać w konkretnym gatunku filmów.
W poważnych. W fabułach, z którymi czułby więź.
Po służbie Elvis zagrał w kilku filmach bez piosenek. To były klapy.
Elvis Presley w dramatycznej roli
mieszańca w filmie Płonąca Gwiazda.
Rozdarty między miłością i lojalnością walczy o ich ocalenie.
Płonąca Gwiazda, dramatyczny dynamit.
To był dobry film.
Bardzo dobry. Ale nie śpiewał, nie zdobył dziewczyny.
WSPÓŁGWIAZDA
I zginął. Możecie sobie wyobrazić, jak przyjęli to jego fani.
Byli wściekli.
Pułkownik to wykorzystał. Powiedział: „Otoczmy cię mnóstwem dziewczyn,
ubierzemy w fajne ciuchy, pośpiewasz,
a fabuła będzie przyjemna,
żeby jak najwięcej osób kupiło bilety.
Zarobisz kupę forsy”. I tak było.
I to był początek jego zepsucia.
Wise men say
BŁĘKITNE HAWAJE (1961)
Only fools rush in
Wtedy podpisał pięcioletni kontrakt na same musicale.
I can’t help falling in love
Tego chcieli ludzie. Żeby śpiewał.
Wracamy do Hollywood
i we czwartek zaczynamy kręcić.
W Paramount, z Halem Wallisem.
W tym roku nakręcimy dwa lub trzy. Będzie się działo.
The way she moves her hips To her fingertips
I feel I’m heaven bound
Wypuścili Niebieskie Hawaje.
Film był niesamowitym hitem.
Ale stało się coś jeszcze,
coś bardzo korzystnego dla jego konta,
ale niemal zabójczego dla jego kreatywności.
Ścieżka dźwiękowa przez 20 tygodni jest na pierwszym miejscu.
Bije rekordy popularności. Można wiele powiedzieć o Parkerze,
ale to genialny biznesmen.
Natychmiast zrozumiał,
że jeśli będą wypuszczać filmy, w których Elvis śpiewa młodym kobietom
w skąpych ubraniach
i będą też wypuszczać ścieżki,
to będzie promować się wzajemnie.
Taka była jego formuła.
Impreza na plaży. Chodź.
Powtarzali to w kółko.
I jak przy każdym narkotyku,
kop był coraz mniejszy.
Everybody gather round
Listen to that bongo sound
Z biznesowej perspektywy,
a tylko taka interesowała Pułkownika,
filmy są okropne,
ale Elvis zarabia jak nigdy dotąd.
Do the clam, do the clam
Wyglądał coraz bardziej plastikowo.
Wybacz. Nie mogę być wszędzie naraz.
W pewnym momencie jego włosy
wyglądały jak wata cukrowa pomalowana na czarno
i polakierowana.
Smarowali je jakimś masłem jaka.
Nie był już prawdziwym człowiekiem.
Tła za nim też nie były prawdziwe.
Wielki fałsz.
Plan Pułkownika działał.
Zarabiał więcej niż Steve McQueen.
Więcej niż Gregory Peck.
Więcej niż Cary Grant.
Był najlepiej opłacaną gwiazdą filmową w Ameryce.
Płacili astronomiczne kwoty.
Ale Pułkownik zrozumiał,
że im więcej z nich wyciągnie, tym tańsze mogą być filmy.
Kręciłem dużo filmów. Jeden po drugim.
I stały się bardzo podobne.
Czytałem pierwsze strony i wiedziałem,
że to tylko inny tytuł z kolejnymi 12 piosenkami.
Które zwykle też były nędzne.
Przestali nawet pisać nową muzykę.
Odgrzewali stare piosenki
i sklejali je jakąś fabułą.
Robił nędzne składanki kawałków, których nikt nie chciał,
bo jedynym wymogiem piosenki Elvisa
była licencja dla Pułkownika.
To był bezczelny skok na kasę.
Wydali taką płytę,
na której Elvis stoi z psem RCA
siedzącym na kasie gotówkowej. Obłęd.
Dig right in and do the clam
Scenariusze i piosenki były coraz gorsze.
W końcu Elvis Presley kręci film w trzy tygodnie,
wszystko leci na jednym ujęciu, a on śpiewa „Pan MacDonald farmę ma”.
Ojej.
- Żenujące. - Tak.
- To zbrodnia. - Tak.
- Zbrodnia. - Tak.
Żeby kazać mu śpiewać coś takiego.
Był pośmiewiskiem i wiedział o tym.
- Tak. - Wiedział.
Kiedy zamieszkała pani w Graceland?
To było w 1963 roku.
Bardzo się denerwował.
Rzucał scenariuszami.
Był zły, sfrustrowany.
Pogubił się trochę w swojej karierze.
Bo nie takie role chciał grać.
Nie odpowiadał mi mój wizerunek w Hollywood.
Ale nie mogłem nic poradzić.
Nie wiedziałem, co robić. Byłem zobowiązany do robienia rzeczy,
w które nie wierzyłem.
Nie miałem nic do powiedzenia.
Nie mogłem decydować o scenariuszu.
Czyli nie mogłem powiedzieć:
„To mi nie odpowiada”.
Byłem więc
bardzo zniechęcony.
Żadna kwota nie mogła sprawić,
że miałbym z tego satysfakcję.
Pierwszy raz odmówił…
PRZYJACIEL ELVISA
…gdy byliśmy w Bel Air.
Spojrzał na scenariusz
i rzucił nim o ścianę.
„Więcej w tym nie gram”.
W ciągu kilku godzin
odezwały się wytwórnia płytowa,
William Morris,
studio filmowe
i Pułkownik Parker.
„Jeśli nie tego zrobisz,
nie zrobisz nic”.
Naprawdę nie miał wyboru.
Nie za bardzo.
Musiał wywiązać się z umowy.
Było to nawet po nim widać.
Tak mi zależało, że się rozchorowałem.
Poważnie chorowałem.
Nieważne, jak wielki był Elvis, wciąż był gościem, który dorastał
w nędznej chacie.
DOM ELVISA PRESLEYA
Zawsze ktoś mówił mu:
„W każdej chwili możesz tam wrócić”.
Jeśli Elvisowi zależało na kasie, czemu tak nią szastał?
Nikt tak nie wydawał. To było epickie.
Nie chodziło o kasę.
Sednem nie są tu pieniądze
i cel, do którego zmierza.
Sednem jest: „Opuszczą cię”.
Pieniądze zaświadczają tylko, że ludziom zależy.
Używali przeciw niemu strachu przed porzuceniem.
Pułkownik był mistrzem wykorzystywania słabości Elvisa.
Robił z niego dziecko.
Zawsze uważał,
że zawdzięcza karierę Pułkownikowi. I myślę, że było mu bardzo ciężko
powiedzieć: „Teraz chcę działać sam.
Podejmować własne decyzje”.
Najbliższym współpracownikiem Elvisa
był ktoś, kto zupełnie go nie rozumiał.
To była tragedia ich relacji.
Nie było nikogo, kto powiedziałby Elvisowi, jak jest dobry.
W taki głęboki sposób.
Miał wielki talent,
był artystą rewolucyjnym.
A świat go nie rozumiał.
Uważał go za klauna.
Jeśli spojrzymy na karierę Elvisa przez większość lat 60.,
zobaczymy artystę kompletnie odizolowanego
od tego, co go napędza.
Ten facet…
urodził się na scenie, przed ludźmi.
A teraz go odcięli.
Elvis był wystarczająco niebezpieczny,
żeby rozpoznać niebezpieczeństwo.
PISARZ
Widział Rolling Stones.
Widział Beatles.
Wiedział, jakie wzbudzają emocje w Amerykanach,
bo sam też je wzbudzał.
Pewien psychiatra powiedział, że jesteście czterema Elvisami.
To nieprawda.
Wszędzie widać kult bohaterów
przywołujący czasy świetności Presleya i Sinatry.
W 1964 roku nadchodzi wielka fala zmian.
Wszystko się zmienia. Włosy, ubrania.
Z dnia na dzień Beatlesi przebijają wszystkich
i wszyscy muszą ich gonić.
Rany. Ja też słuchałam Beatlesów.
Słuchałam Micka Jaggera. Miał manierę Elvisa.
Skakał po całej scenie. Myślałam: „Co u licha?”.
Muzyka się zmieniała.
Beatlesi odwiedzili nas w Bel Air. To był zabawny wieczór.
Bardzo się denerwowali.
Elvis usiadł na kanapie,
a John Lennon i Paul McCartney po prostu się gapili.
Milczeli. Tylko patrzyli. Bardzo się stresowali.
Elvis w końcu powiedział: „Skoro nie chcecie gadać…”
I włączył telewizor.
Byli nim oczarowani.
Spotkaliśmy się kiedyś,
zaczęliśmy gadać i John mówi:
„Nie miałem odwagi powiedzieć tego Elvisowi.
Przekażesz mu?”.
Pyta: „Widzisz te baczki?”. Ja na to: „Tak”.
Mówi: „Prawie wyleciałem z liceum,
bo chciałem wyglądać jak Elvis.
Gdyby nie on, nie byłoby nas tutaj”.
Beatlesi pisali swoje piosenki.
Wcześniej zazwyczaj
piosenki pisali tekściarze. A piosenkarze je śpiewali.
To był nowy poziom.
To, że Beatlesi pisali.
To dało głos ówczesnej młodzieży.
Beatlesi czcili Elvisa,
ale niekoniecznie słuchali jego nowych płyt.
Był pierwszym buntownikiem.
Oryginalnym kanałem,
który popularyzował rock and rolla wśród młodzieży.
A teraz zdegradowano go do roli zabawiacza rodzin.
To musiało boleć.
Nigdy nie napisałem piosenki. A chciałbym. Tak jak moi rywale.
Bo dobrze piszą. Ale ja…
Z trudem skończyłem liceum.
Nagle pojawiły się zespoły rockowe,
które przekazywały dużo głębsze treści.
Treści dotyczące prawdziwego życia. To zmieniło wszystko.
Mieliśmy napięcia rasowe,
problemy ekonomiczne,
wojnę w Wietnamie,
która miała ogromny wpływ na amerykańską kulturę.
Mimo oficjalnych zaprzeczeń
doświadczamy obecnie eskalacji wojny w Wietnamie.
Amerykańskie odrzutowce pierwszy raz zrzuciły bomby
w obrębie miasta Haiphong.
Żaden wykonawca rock and rolla lat 50. nie szukał czegoś głębszego.
Teraz ludzie zaczęli szukać w muzyce treści.
Prawdziwej treści. Czegoś głębszego niż to,
co słyszeli od Chucka Berry’ego
czy Elvisa.
A bullet from the back of a bush
Took Medgar Evers’ blood
A finger fired the trigger to his name
A handle hid out in the dark
The hand set the spark
Two eyes took the aim
Behind a man’s brain
But he can’t be blamed
He’s only a pawn in their game
Nagle pojawiła się…
poezja.
Poezja w muzyce. Najpierw folkowej, potem rockowej.
Nagle Bob Dylan zaczął recytować poezję w swoich piosenkach.
Myślałem: „Co to jest? Skąd to się bierze?”.
Ludzie, którzy pisali piosenki, byli odbiciem tego,
co działo się na ulicach.
Elvis nie zajmował się polityką.
Byłoby to więc dziwne, nawet z punktu widzenia marki,
zwłaszcza że grał w znanych filmach.
Miał teraz nagrywać piosenki tematyczne?
Elvis trzymał się na uboczu. A świat zmierzał ku
intensywnie politycznemu przekazowi.
Panie Presley, jeśli chodzi o służbę wojskową,
co myśli pan o protestach przeciw wojnie? Odmówiłby pan dziś powołania?
Skarbie, moje poglądy trzymam dla siebie.
Jestem tylko artystą i… Wolę nie zabierać głosu.
Czy inni artyści też nie powinni zabierać głosu?
Nie umiem odpowiedzieć.
Elvis mógł wtedy nagrywać
tylko piosenki, którymi wzgardzili inni poważni artyści.
Najwspanialszy głos w Ameryce dostawał najgorsze piosenki.
I nikt go nie powstrzymywał.
Nikt w jego otoczeniu nawet nie rozumiał,
że to był problem. Z wyjątkiem Elvisa.
Wiele można o nim powiedzieć, ale nie był idiotą.
Też umiał odczytać linie wykresu.
To umierało.
Pomyślał chyba:
„Jeśli to koniec, chcę to zamknąć po swojemu.
Nie tak, jak chcą oni”.
„How Great Thou Art” był ważnym kamieniem milowym w jego karierze,
bo pokazało mu to, że może robić, co zechce.
To nie musiał być
wielki sukces komercyjny,
ale pozwalało mu to kontrolować jego przeznaczenie.
To był pierwszy krok w kierunku:
„Muszę wrócić do tego, kim jestem jako osoba i jako artysta”.
Powrót do gospelowych korzeni
i naleganie na nagranie tej płyty
nie odpowiadały preferencjom Pułkownika, który wolał,
żeby Elvis dalej nagrywał pop.
Jeśli Elvis na tym etapie
nie grałby muzyki gospel,
nie wiem, co by robił.
Musiał zawalczyć o siebie.
„To właśnie chcę robić”.
Najbardziej lubisz muzykę westernową?
Nie.
Najbardziej lubię
muzykę duchową.
Znam chyba każdą pieśń religijną, jaką napisano.
Gdy dowiedział się, że śpiewam gospel i wyrosłam w tej muzyce,
zbliżyło nas to.
Bo tak chciał śpiewać.
Rodzimy się z określonymi uczuciami.
I czujemy je w różnych miejscach.
Gdy odwiedzam kościoły,
czuję ducha tych miejsc.
Elvis też chciał to poczuć.
Gdy zobaczyłem, jak Elvis
śpiewa „How Great Thou Art”…
Pierwszy raz byłem na sesji nagraniowej.
Siedziałem tuż przy oknie.
Naprawdę przenikało go coś duchowego.
Jakby jego dusza opuściła ciało.
Pod koniec sesji
padł na kolana,
spojrzał w górę i miał taką…
Wyglądał jak chłopiec. Miał dumny uśmiech na twarzy.
Wiedział, że zrobił coś wielkiego.
Zdobył trzy Grammy.
Wszystkie za gospel. To pokazuje, co naprawdę kochał.
Gdyby Elvis mógł wybrać, co chce śpiewać,
byłby to gospel.
Ale jako piosenkarz gospel nie zarobiłby i nie byłby gwiazdą.
Musiał więc wybrać ścieżkę, która…
zapewni mu sukces. Bo…
Pułkownik nie chciał, żeby śpiewał.
Chciał, żeby grał w filmach.
Ten album gospel pokazuje,
co działo się w jego życiu wewnętrznym.
Nie chcę ciągle tkwić na tym samym torze.
Tkwić w miejscu.
Chcę się rozwijać.
Chcę się ożenić. Założyć rodzinę.
Taka jest prawda. To normalne.
Kto chce być sam na starość? Prawda?
Byłam w garderobie w Graceland.
Powiedział „Cilla” i zapukał do drzwi.
Miał coś za plecami.
Powiedział: „Już czas”.
Potem
wyjął pudełko. W środku była obrączka.
Byłam w szoku.
Należy otaczać się ludźmi,
którzy dadzą nam trochę szczęścia, by żyje się tylko raz.
Bisów nie będzie.
Trzeba znaleźć tę jedyną. Nie można się spieszyć.
Pomyślałam: „Mój tata w to nie uwierzy”.
Zaszłam w ciążę w noc naszego ślubu.
Denerwowałam się. Myślałam: „Boże, nie wiem, czy…
Jestem gotowa być matką?”. Miałam 21 lat.
Pewnej nocy zaczęłam płakać. Nie opowiadałam o tym.
Mówił na mnie „Satnin”. Pyta: „Satnin, co się stało?
Co się dzieje, skarbie?”. Ja na to:
„Boję się.
Nie wiem, czy jestem gotowa na dziecko”.
A on na to: „Będziesz wspaniałą matką. Cudowną”.
Ja na to:
„Nie będę mogła robić z tobą różnych rzeczy”.
A on: „Będziesz mogła”.
Odpowiedziałam: „Nie będziesz chciał wokół siebie dzieci”.
Pobraliśmy się, dużo robiliśmy razem,
jeździliśmy do Vegas.
I myślałam, że to wszystko się skończy.
Moje myśli płynęły w innym kierunku niż jego.
On myślał już o byciu tatą.
Elvis cieszył się na to.
Oczywiście denerwował się.
Nie umiał trzymać dziecka.
Ale wyszło świetnie.
W końcu gra w ostatnim filmie dla Paramount,
Łatwo przyszło, łatwo poszło. Totalna klapa.
Płyta nie trafia na listy. Sprzedaje się zaledwie 30 000 egzemplarzy.
Chyba nie zdawał sobie sprawy,
jak źle wygląda sytuacja, aż pewnego dnia zobaczył nagłówek
w piśmie branżowym.
„Nie ma już apetytu na filmy z Presleyem”.
NIE MA SZANS DLA PRESLEYA RECENZENT KRĘCI GŁOWĄ
Pułkownik uważał, że sposobem na odzyskanie popularności…
W 1956 roku wystawił go w mnóstwie programów telewizyjnych.
Gdy wrócił z wojska i trzeba było go promować…
„Wystąpił w programie z Sinatrą”.
Teraz nie miał nic.
Pomyślał: „Muszę znów pokazać go w telewizji”.
Wszystko albo nic.
Lata płynęły i coraz bardziej tęskniłem za publicznością.
Drażniło mnie to.
Nagrywałem filmy i nie mogłem robić tego, co lubiłem.
Coraz bardziej chciałem wrócić.
Plan był taki, żeby znów był w salonach wszystkich widzów.
Ten program stał się
programem Comeback Special, jaki znamy,
dopiero w trakcie.
Nie chciał być wśród ludzi.
Chciał się zrelaksować, pójść na plażę i pomyśleć.
Przygotowywał się.
Zaczął trenować.
Schudł chyba 11 kilo.
Ćwiczył jakby to były mistrzostwa wagi ciężkiej.
Chyba nigdy nie był
tak podekscytowany.
Dobra. Zaczynamy.
UJĘCIE 512 PROGRAM: ELVIS – SCENA: GOSPEL
Ujęcie 512.
’68 COMEBACK SPECIAL PRÓBA SEGMENTU GOSPEL
Nie wiedzieliśmy wtedy, czy Elvis będzie, czy nie.
Bo często jest tak, że robi się próby z zespołem,
potem próby chóru
i próbuje się to zebrać do kupy z producentami.
Ale Elvis przyszedł i był na miejscu.
Ujęcie 501.
I used to smoke
Drink and dance the hoochie-coo
I used to smoke and drink
Smoke and drink and dance the hoochie-coo
Rozmawiał z nami.
„To brzmi świetnie. Jak leci?”
Pytał, kim jesteśmy,
czym się zajmujemy i jaką lubimy muzykę.
That’s why I’m saved I am saved
Powiedział nam, że stresuje się tym programem.
Tym całym ’68 Special.
Denerwował się, bo nigdy czegoś takiego nie robił.
Cholera.
Ludzie gadają o tym programie na podstawie tego, co pamiętają.
A pamiętają wielki powrót Elvisa.
Pułkownik robił, co mógł, by to zepsuć.
Program był pełen skeczy.
Walczył, grał w głupich scenkach.
- Szlag. - Spoko.
Tak, jest świetna muzyka.
Jest też mnóstwo
szajsu Pułkownika Toma Parkera.
Dziewięćset dwa.
Pięćset dziesięć.
Niech to szlag.
Bardzo się denerwuje, gdy śpiewa
i bardzo go irytuje robienie czegokolwiek innego.
Ujęcie 120.
Konflikt między Elvisem i Pułkownikiem,
albo konflikt między dwoma Elvisami,
jak by tego nie nazywać, widać bardzo wyraźnie
w tym, jak przeżywa wpadki…
Wejdziesz, przepraszam.
- Przegapiłem. - Jedźmy dalej.
…i jak jest poirytowany poniżającą grą w skeczach.
Pięćset dwa.
Gdzie jest przód sceny? Tam?
Z przodu. Tutaj.
Widzisz ten niebieski znak?
Może jakoś tu.
Czternaście lat, a ja nie wiem, gdzie jest przód.
W założeniu to miał być głupi program Pułkownika Parkera.
Producenci programu dostali gotową paczkę od Pułkownika
z publicznym Elvisem,
jakiego ludzie znali od siedmiu lat.
A podczas przerw
prywatny Elvis szedł do garderoby i robił to, co lubił.
Grał muzykę z kolegami.
JAM SESSION W GARDEROBIE
Gdy producenci programu to zobaczyli,
zrozumieli, że to, co wciskał im Parker, było do niczego.
A to, co Elvis robił prywatnie, było czystym złotem.
To trochę jak „Blue Moon of Kentucky,”, prawda?
Codziennie po próbie grał. Akustycznie.
Z każdym, kto akurat tam był.
Zapomnijmy o produkcji i pierwotnych założeniach.
Tego pragnie publiczność. Tego nie widziała.
Wiecie, myślałem wczoraj o…
włączeniu tego segmentu
z improwizacją gdzieś w programie.
Myślałem o tym samym, Elvis.
Ale potrzebujemy tamtych emocji, żeby móc to zrobić.
Bo teraz się relaksujesz. Zrobiłeś swoje.
Idę do Parkera i mówię: „Wchodzę tam z kamerami”.
On na to: „Po moim trupie”.
Po długim marudzeniu w końcu powiedział ze złością:
„Zrobimy tak. Pozwolę wam odtworzyć to na scenie,
ale nie gwarantuję, że trafi to do programu emitowanego przez NBC”.
Gdy oglądamy, jak gra stare szlagiery,
bluesa, gospel, piosenki, których Elvis uwielbiał słuchać,
gdy widzimy to na scenie,
jest to rekonstrukcja tego,
co robili w jego garderobie
po wyłączeniu kamer.
I zapamiętujemy
warczącego, potężnego Elvisa, który wraca na scenę i mówi:
„Keith Richards i Mick Jagger są spoko,
ale ja jestem Elvis Presley”.
Niniejszy program przedstawia państwu w kolorze stacja NBC.
Singer przedstawia Elvis z Elvisem Presleyem
w pierwszym programie specjalnym.
To jego pierwszy występ w telewizji od dziesięciu lat.
Mówił nam, że się martwi.
Czy ludziom się spodoba.
Nie wiedzieliśmy, czy Elvis w ogóle wyjdzie z garderoby.
Witamy w NBC…
Pracuję w zupełnie innej dziedzinie.
Ale powiem wam, że…
jeśli się nie boicie, jest źle.
Jeśli chcesz, by było dobrze,
jesteś przerażony.
To się przeżywa w samotności.
Strach…
przed porażką
jest świetnym motywatorem.
Strach przed wstydem.
Wszyscy wiemy, jak to jest, gdy stoimy przed ludźmi i jest kiepsko.
To okropne uczucie.
„ELVIS” W ROLI GŁÓWNEJ ELVIS PRESLEY
„Przyszli młodzi ludzie.
NAGRANIE PROGRAMU
Nie wiem, czy lubią moją muzykę. Pewnie lubią Beatlesów.
Albo Janis Joplin, albo Jimiego Hendrixa.
Będą mieli mnie gdzieś”.
Ale jest coś
w tym zjawisku, co pozwala to zrobić.
Nazywam to lękiem antycypacyjnym.
Pamiętam,
że podczas trasy Born in the U.S.A. byliśmy w Saint Paul.
Siedziałem za kulisami. Zostało dziesięć minut.
I słyszę ryk tłumu.
Dosłownie ryczeli.
I pomyślałem:
„Kurde.
W co ja się wpakowałem?”.
Wchodzisz na scenę, której nie znasz.
Produkcją i reżyserią zajmują się ludzie, których nie znasz.
I nagle docierasz do punktu „jebać”.
Myślisz: „Muszę tam wyjść, bez względu na wszystko. Jebać to”.
Dotarł do punktu „jebać”.
Właśnie o tym myślał.
Znalazł ten punkt.
I po prostu jechał dalej.
Jechał tam, gdzie prowadziło go przeznaczenie.
UJĘCIE 912 PROGRAM: ELVIS – SCENA: OTWARCIE NR 3
Mieszkałem w Woodstock w Nowym Jorku.
Były tam też chłopaki z The Band i Bob Dylan.
Gdy usłyszeliśmy o programie specjalnym Elvisa,
powiedzieliśmy: „Zobaczmy to.
Zobaczmy, czy jeszcze to ma”.
If you’re looking for trouble
ORYGINALNA TRANSMISJA OTWARCIE
You came to the right place
If you’re looking for trouble
Just look right in my face
I was born standing up
And talking back
My daddy was a green-eyed mountain jack
Because I’m evil
My middle name is misery
Well, I’m evil
So don’t you mess around with me
Miałem małą jadalnię z dużym telewizorem.
Ojciec był w kuchni, ale widział telewizor z…
ze swojego punktu na kuchennym stole.
Siedziałem przed telewizorem.
To było odrodzenie Elvisa Presleya.
Well, I nearly ’bout Starved to death down in Memphis
I’d run out of money and luck
Siedziałam na górze. Chciałam dobrze widzieć.
…overloaded poultry truck I thumbed on down to Panama City
Gdy wszedł na scenę, pomyślałam: „O rany”.
I got the same old story At them all night piers
There ain’t no room Around here for a guitar man
Nie widziałam jego występów.
Oglądałam go pierwszy raz. I myślałam: „O kurczę.
To o to chodziło?”.
I showed ’em what a band would sound like With a swingin’ little guitar man
Show ’em, son
Chyba nie rozumiałem, jaki był dobry, oglądając go raz czy dwa.
To było ponowne przedstawienie tego, kim był i kim mógł się stać.
Just follow that crowd of people You’ll wind up out on his dance floor
Diggin’ the finest little five-piece group Up and down the Gulf of Mexico
Guess who’s leadin’ that five-piece band
Wouldn’t you know It’s that swingin’ little guitar man
Elvis pokazał pazur.
Nadal to miał.
I było udoskonalone, silniejsze.
Elvis wprowadził Elvisa na nowy poziom.
Od razu rzuciło mi się w oczy,
że dawno nie wyglądał tak dobrze.
Wyszedł…
i… był najprzystojniejszym gościem na świecie.
Wyszedł w tych skórzanych ciuchach
z kośćmi policzkowymi greckiego posągu.
Dobranoc.
- To był długi występ. - Bardzo długi.
Od wielu lat
nie występował przed ludźmi
ze swoją muzyką.
Dobra, co mam teraz zrobić?
Wystawia całą swoją niepewność
na ewentualne pośmiewisko.
To ma być nieformalna część programu. Możemy tu mdleć
i robić, co zechcemy. Zwłaszcza ja.
Tak, facet od szalonych strojów, wymachiwania biodrami
i wielkich fryzur jest bardzo nieśmiały
i wrażliwy.
Nie ma tu dziś całego zespołu, ale chcielibyśmy…
Chcielibyśmy pokazać wam, jak… Jak zaczynałem 14 lat temu.
I jak brzmieliśmy.
Gość po mojej lewej grał dla mnie na gitarze,
kiedy zaczynałem w 1912 roku. To znaczy…
Ten program to nie tylko powrót Elvisa.
Elvis skrzykuje w nim cały swój zespół.
To Scotty Moore, mój gitarzysta.
Grał z nimi, gdy jeszcze śpiewał country.
To z nimi grał w Louisiana Hayride.
To z nimi grał w Opry.
To mój perkusista z Shreveport w Luizjanie.
Poznałem go dziesięć lat temu. DJ Fontana.
Oglądaliśmy muzyków, którzy się kochają,
których drogi się rozeszły, a teraz wrócili,
by raz jeszcze pokazać magię.
Gdy nagrywaliśmy pierwszy raz, mieliśmy gitarę, bas
i drugą gitarę.
I leciało to tak.
Well, that’s all right, mama
That’s all right with you
That’s all right, mama Just any way you do
That’s all right
That’s all right, now, mama
Any way you do
Gdy siedzi na tym krześle
ze swoim zespołem i otacza go publiczność,
gdy jest w tym intymnym środowisku,
widać, jak łapie więź z ludźmi.
I’m leaving town, baby I’m leaving town for sure
Well, then you won’t be bothered With me hanging around your door
But that’s all right
Wyglądał niesamowicie.
Brzmiał niesamowicie.
Myślałem: „Moja drużyna wróciła. Znów gra.
I znów wygrywają!”.
Jedziemy.
That’s all right
That’s all right, now, mama
Any way you do
To było objawienie.
Muzyczne objawienie.
Niesamowity poziom artyzmu.
Niewiarygodny wokal.
I widzieliśmy, jak gra na gitarze.
Pierwszy raz słyszeliśmy, jak gra.
Był świetnym gitarzystą.
Jesteśmy w telewizji?
- Jesteśmy? - Nie, jesteśmy w pociągu do Tulsy.
Moim ulubionym momentem w tym programie
jest Elvis grający „Baby What Do You Want Me To Do”.
Ta piosenka to rozgrzewka. Bluesowa rozgrzewka.
Miał tę zarąbistą gitarę
i było widać, że urodził się, by to robić.
Tak, kochanie!
Tak!
Wszystko, co go tam zaprowadziło, powraca.
A wszystko, co mu przeszkadzało, roztopiło się.
Wszystko.
Tak!
You got me peeping, you got me hiding
To musiał być dla niego wielki moment.
Wracał do życia.
I docierało do niego,
że jest Elvisem Presleyem.
You got me doing what you want me Baby, what do you want me to do
Coś jest nie tak z moją wargą.
Czekajcie. Coś jest nie tak z moją wargą.
- Cóż… - Pamiętacie to, nie?
Coś wam powiem. Nagrałem tak 29 filmów.
Hej, Elvis. Palec.
- Tylko tym mogłem ruszać na Florydzie. - Tak.
Policja nagrała kiedyś program na Florydzie, bo
PTA, YMCA czy ktoś tam uważał, że jestem…
czymś. I…
Uznali, że muszę być stuknięty.
Więc…
Przyjechała policja i nagrała program.
Nie mogłem się ruszać.
Mogłem ruszać tylko małym palcem.
Przez cały występ.
Elvis Presley nigdy nie był tak prawdziwy.
Być może po raz pierwszy
zobaczyliśmy
prawdziwego człowieka, Elvisa Aarona Presleya
z Tupelo w Memphis.
I powiedziałem mu: „Rób, co chcesz”.
„Rób, co chcesz”.
Powiedziałem…
Well, that’s one for the money Two for the show
Three to get ready, now go, cat, go
But don’you step on my blue suede shoes
You can do anything But lay off of my blue suede shoes
Dawaj!
Well, you can knock me down Step in my face
Slander my name all over the place
Do anything that you want to do
But uh-uh, honey, lay off of my shoes
Don’t step on my blue suede shoes
Well, you can do anything But lay off of my blue suede shoes
You can burn my house, steal my car
Drink my liquor…
Boże.
Był jak tygrys.
Honey, lay off of my shoes and don’t…
Popisywał się, był pewny siebie, seksowny.
To było jak reinkarnacja.
Watch out, baby, watch out
„Jestem jego żoną?
Gdzie ja byłam?”
O mój Boże. Był wspaniały.
Miał lśniące włosy, odbijały się w nich światła.
SANDI TOMPKINS WIDZKA
Aż promieniał…
Nie wiem, jak wygląda Bóg, ale można powiedzieć, że był boski.
Dobrze, tak trzymać.
Atmosfera aż się skrzyła.
Zapierało dech w piersiach.
Well, you can do anything But lay off of my blue suede shoes
Kilka dziewczyn wariowało na jego punkcie.
Mówiły: „Boże, nie wiedziałam.
Nie wiedziałam, że ma tyle charyzmy.
Nie wiedziałam, że jest taki seksowny”.
Jak wam się podoba?
Słyszałam te komentarze i myślałam: „Rany.
Dopiero go odkrywają”.
My to przeżywaliśmy, gdy pojawił się pierwszy raz.
Śpiewał te piosenki i mówił: „Teraz mój kolejny przebój.
A teraz jeszcze jeden przebój”. I w porządku.
Ale nagle zaśpiewał „Trying to Get to You”.
Trying to Get to You.
To była piosenka ze strony B jego płyty sprzed lat.
A zaśpiewał ją rewelacyjnie.
To było wspaniałe.
I’ve been traveling over mountains
Even through the valleys too
Well, I’been traveling night and day
I’ve been running all the way
Baby, trying to get to you
Ever since I read your letters
To było fenomenalne. Bo był taki wolny.
Well, there was nothing that could hold me
Or could keep me away from you
Tyle lat był stłamszony przez Pułkownika. Grał w tych filmidłach.
But they didn’t mean a thing
Gdy dali mu poszaleć na scenie, było to widać.
I pomyślałam: „O rany. Wymiatasz w tej czarnej skórze.
Jedź dalej, bracie”.
When my way was darkest night
He would shine his brightest light
When I was trying to get to you
Publiczność to uwielbia. A on dostaje to,
co kocha. Po co to wszystko robił.
Nie chodziło o pieniądze, choć są fajne.
Chodziło o to, co rozpala go od dzieciństwa.
The warden threw a party In the county jail
The prison band was there And they began to wail
The band was jumpin’ And the joint began to swing
You should’ve heard them Knocked out jailbirds sing let’s rock
Gra starego Elvisa. Mamy tu odrobinę nostalgii.
Everybody in the whole…
Jest jednocześnie starym i nowym Elvisem.
Spider Murphy played the tenor saxophone Little Joe was blowin’…
Widzimy starego Elvisa, Elvisa z 1968 i przyszłego Elvisa.
The whole rhythm section was a purple gang
Let’s rock
All right, everybody, let’s rock
Everybody in the whole cell block
Was dancing to the jailhouse rock
Szukał sposobu na życie, który pozwoliłby mu żyć z samym sobą.
W programie ’68 Special znalazł to miejsce.
Bugsy turned to Shifty And he said, „Nix nix”
„I wanna stick around a while And get my kicks”
Gdy ludzie rozmawiają o Elvisie i wyrażają rozczarowanie jego karierą,
mówią: „Nie poszedł tam, gdzie prowadziło go przeznaczenie”.
Tej nocy tam był.
I spotkał przeznaczenie.
Dancing to the jailhouse rock
We’re dancing to the rock
Yeah, we’re dancing
To the jailhouse rock
Program ’68 Special ukazuje mistrza przy pracy.
Ale Elvis był taki codziennie.
Nikt nie wpadł na to, żeby pokazać więcej takiego Elvisa.
Gdyby mieli trochę rozumu i zdolności przewidywania,
zrobiliby 50 takich programów. I o nich też byśmy rozmawiali.
Kurwa, Elvis był taki każdego dnia.
Nie miał po prostu dobrego dnia.
Ten skurwiel był taki codziennie.
Siedzimy i oceniamy to, jak radził sobie ze zwykłym życiem.
Z presją małżeństwa,
ojcostwem, statusem gwiazdy,
gównem Pułkownika Parkera.
Ale pośród tego są uderzenia gromu.
Grzebiemy w tego cząstkach i mówimy:
„Chciałabym, żeby było tego więcej. Czemu nie ma więcej?”.
Każda dobra historia z show-biznesu musi mieć
więcej niż jeden akt.
Najlepsze mają trzy akty.
Ten program dał mu trzeci akt.
Wiemy, jak to się kończy.
Ale na początku było super.
Życzyłbym Elvisowi Presleyowi, choć wiem, że to dziwne życzenie,
ale życzyłbym mu więcej empatii u ludzi.
Zmieniamy celebrytów w przedmioty.
To była osoba.
Osoba, która była przerażona,
ale dawała z siebie wszystko.
Oglądam ten program z radością, bo widzę,
jak staje we własnej obronie.
ORYGINALNA EMISJA FINAŁ
There must be lights burning brighter
Somewhere
Dla większości ludzi Elvis jest postacią tragiczną.
Wiemy, jak to się kończy.
If I can dream of a better land
Where all my brothers walk hand in hand
Tell me why, oh, why…
Gdy oglądam program ’68 Special, lubię sobie wyobrażać, że…
Że to był koniec.
Zszedł ze sceny i był szczęśliwy.
There must be peace and understanding
Sometimes
Bo tej nocy, ten jeden raz,
Elvis Presley był tym, kim naprawdę chciał być.
If I can dream of a warmer sun
Where hope keeps shining on everyone
Tell me why, oh, why
Oh, why won’t that sun appear?
Nigdy nie był tak blisko realizacji marzeń,
które skłoniły go do stanięcia przed mikrofonem.
We’re lost in a cloud
With too much rain
We’re trapped in a world
That’s troubled with pain
But as long as a man
Has the strength to dream
He can redeem his soul
And fly
Elvisa pamięta się jako kwintesencję amerykańskiego talentu.
Deep in my heart there’s a trembling…
Bo były chwile,
gdy ludzie to widzieli.
A największą z takich chwil
była ta noc na scenie w Los Angeles.
Out there in the dark
There’s a beckoning candle
Oh yeah
And while I can think, while I can walk
While I can stand, while I can talk
While I can dream
Please let my dream
Come true, oh
Right now
Oh, let it come true right now
Oh yeah
Dziękuję. Dobranoc.
PROGRAM ’68 COMEBACK SPECIAL WYEMITOWANO 3 GRUDNIA 1968 ROKU.
MIAŁ NAJWYŻSZĄ OGLĄDALNOŚĆ TEGO ROKU.
OBEJRZAŁY GO 42% AMERYKAŃSKICH WIDZÓW.
PO 1968 ROKU ELVIS SKUPIŁ SIĘ NA WYSTĘPACH NA ŻYWO.
PRZED ŚMIERCIĄ W 1977 ROKU ZAGRAŁ JESZCZE 361 KONCERTÓW.
MIAŁ 42 LATA.
Napisy: Paweł Awdejuk