Downloaded from YTS.MX
(ในเดือนมิถุนายน ปี 1968 เอลวิส เพรสลีย์เริ่มซ้อม)
Official YIFY movies site: YTS.MX
(การแสดงสดครั้งแรกของเขาในรอบเจ็ดปี)
(เขาไม่มีเพลงฮิตติดสิบอันดับแรกเป็นเวลาห้าปี)
(อาชีพของเขาในฐานะผู้ให้ความบันเทิง)
(ตกอยู่ในอันตราย)
อนาคตทั้งหมดของเขาขึ้นอยู่กับรายการพิเศษนี้
("เอลวิส" นำแสดงโดยเอลวิส เพรสลีย์)
เอลวิสอยู่ในจุดตกต่ำในอาชีพการงาน
เขาเล่นหนังที่ไม่ได้อยากเล่น
เขาไม่ได้ขึ้นเวทีมาเจ็ดปีแล้ว
ทุกคนรู้ใช่ไหมว่าเรามาที่นี่เพื่ออะไร เอลวิส เพรสลีย์ สเปเชียล
รายการคัมแบ็กสเปเชียลปี 68 จะบอกให้เขารู้ว่า
ยังมีคนติดตามชมเขาในฐานะนักร้องหรือไม่
ถ้าเอลวิสไม่ทำการแสดง ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาชีพของเขา
มันก็จะเป็นจุดจบ
ตอนที่เอลวิสมายังสถานที่ถ่ายทำครั้งแรก
มันคือประสบการณ์แปลกใหม่
ภาพลักษณ์ของเขาในช่วงแรกเริ่มนั้นเท่จนถึงที่สุด
แต่มันเริ่มเปลี่ยนไปในยุค 60
เขาทำเพลงที่ไม่ค่อยดีเท่าเพลงที่ทำในช่วงแรก
เขาเล่นหนังที่ไม่มีใครเชื่อ
ผมจะเลี้ยงสเต๊กชิ้นใหญ่สุดที่คุณเคยกินเลย
เขาอยู่ในสถานการณ์ที่หมิ่นเหม่
ระหว่าง "ฉันนี่แหละตัวจริง"
หรือ "ฉันเสียความสามารถไปแล้ว"
ตอนนี้เราจะได้เห็นว่า เขาจะกลับมาจริงๆ หรือไม่
เราจะได้เห็นว่าเขาสามารถทำอะไรได้จริงๆ
ก่อนหน้าที่พวกเขาจะขึ้นเวที
เอลวิสเรียกผู้กำกับไปที่ห้องแต่งตัว
และพูดว่า "ผมออกไปไม่ได้ ผมทำไม่ได้"
(บาซ ลูร์มานน์ ผู้กำกับ)
และผู้ชมก็กำลังเข้ามา
เกล็น
เริ่มหรือยัง
โอเค ทุกคนรู้แล้วว่าเรามาที่นี่เพื่ออะไร ใช่ไหม
และผู้กำกับบอกว่า "ฟังนะ เอลวิส
คุณต้องออกไปข้างนอกนั่น" เอลวิสใส่แจ็กเกตหนังครับ
และผู้กำกับก็บอกว่า "จะบอกอะไรให้นะ
คุณออกไปแสดง
และถ้าคุณไม่ชอบ ผมจะแกล้งทำเป็นว่าเทปพัง"
เขารับปากเรื่องบ้าๆ นี้กับเอลวิส
ดังนั้นเอลวิสจึงออกไป
เขาเข้าใจความเสี่ยงดีค่ะ ใช่
เขารู้ว่ามันอาจล้มเหลวและคงเป็นจุดจบ
มันอาจทำลายอาชีพของเขาได้และเขาก็รู้ดีมาก
ขอต้อนรับสู่เอ็นบีซี
และรายการเอลวิส เพรสลีย์ สเปเชียล
(รายการ: เอลวิส เทปวันที่ 6-29-68)
พวกคุณทำได้ดีกว่านั้นน่า ผมจะเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น
ผมอยากได้ยินเสียงดังๆ
ขอต้อนรับสู่เอ็นบีซี และรายการเอลวิส เพรสลีย์ สเปเชียลครับ!
และนี่คือเอลวิส เพรสลีย์
ไม่ช้าก็เร็วผมก็ต้องทำแบบนี้
เพราะงั้นมาลุยกันเลยดีกว่า ทุกคน ไปกันเลย
เอาใหม่ดีกว่า เมื่อกี้ผมพลาดไป
เอลวิสสะดุดในตอนแรก และพวกเขาต้องเริ่มใหม่อีกครั้ง
และเขาประหม่ามากครับ ประหม่าจนเหงื่อท่วมไปหมด
- โอเค เราพร้อมแล้ว - ให้ตายสิ
พวกเขาต้องขังผมไว้สักพักแน่
เมื่อเราได้เห็นเขา มันนึกภาพแทบไม่ออกเลยครับ
ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นราชาร็อกแอนด์โรล
ผมจะยืนอยู่ตรงนี้อีกนานแค่ไหนเนี่ย เราพร้อมกันหรือยัง
มันเริ่มน่าอายแล้วนะ สตีฟ ผมต้องทำอะไรสักอย่าง
มันน่าตกใจครับ เพราะเขาประหม่ามาก
เขาดูไม่มั่นใจอย่างเห็นได้ชัด
ความกดดันของช่วงเวลานั้นถาโถมใส่เขา
โอเค คุณพร้อมหรือยัง
ไม่ แต่ยังไงเราก็จะลองดู
ไม่ว่าคนที่ยืนอยู่บนเวทีนี้จะเป็นใครก็ตาม
เขาเป็นเพียงคราบของดาวร็อกที่เมื่อสิบปีก่อน
เพิ่งทำให้กระแสหลักของอเมริกาต้องหวาดกลัว
เราทำสัญญาเจ็ดปีกับพาราเมาต์ พิคเจอร์ส
และในชั่วข้ามคืน ทุกอย่างก็หายไป เหมือนความฝันเลยครับ
(ตรวจร่างกายรับใช้ชาติ)
พูดอะไรกับแฟนๆ หน่อยครับ
มีข้อความอะไรที่อยาก ฝากถึงพวกเขาเป็นพิเศษไหม
ดังนั้นผมก็เลย
ท้อแท้มาก
และนี่คือเอลวิส เพรสลีย์
(Return Of The King: ยุครุ่งเรืองและตกอับของเอลวิส เพรสลีย์)
เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน ชายหนุ่มจากเมมฟิส เทนเนสซี
อัดเพลงกับค่ายซัน เลเบิล
เขาอายุแค่ 19 ปีเท่านั้น เอลวิส เพรสลีย์ ขอเสียงปรบมือให้เขาหน่อยครับ
ผมชอบดนตรีมาตลอด
พ่อกับแม่ผมชอบร้องเพลงกันทั้งคู่
พวกเขาบอกผมตอนผมอายุสามหรือสี่ขวบว่า
ผมผละจากพวกเขาในโบสถ์ และเดินไปที่คณะประสานเสียง
จากนั้นก็เริ่มขยับตัวเข้าจังหวะ
คุณต้องจำไว้นะว่าสมัยนั้นดนตรีแบ่งแยกมาก
เพลงส่วนใหญ่ที่เราได้ยินคือเพลงคนดำ
และมันเป็นเพลงอาร์แอนด์บี
บี.บี.คิง, ลิตเติลริชาร์ด
คนขาวจะฟังเพลงแพท บูน หรือแมคไกวร์ ซิสเตอร์ส
และเราไม่ได้สนใจเพลงแบบนั้นจริงๆ หรอกค่ะ
อเมริกา
กลัวมากกับการเผยแพร่วัฒนธรรมคนดำ
ไปสู่เด็กผิวขาว
และเอลวิสก็ปรากฏตัวขึ้นมา เขาเอาเพลงและท่าเต้น
ที่เคยเห็นในผับบาร์ ในมิสซิสซิปปีและเมมฟิสในวัยเยาว์
ดนตรีที่เขาชื่นชอบสมัยเด็กมาแสดงบนเวที
มันทำให้เรามีดนตรีเป็นของตัวเอง ที่ไม่ใช่เพลงของพ่อแม่เรา
มันเป็นเพลงที่อันตราย เพราะมันไม่ใช่เพลงของสังคมเรา
โดยเฉพาะทางใต้
มันเป็นเรื่องต้องห้ามเลยละครับ
ส่วนใหญ่ตอนนั้นเอลวิสโคฟเวอร์ศิลปินผิวดำครับ
เอลวิสมาจากภาคใต้ตอนลึก
เขาเลยอยากถูกห้อมล้อมด้วยคนดำ
ฉันถามเขาว่า "คุณมาตกหลุมรัก เพลงคนดำจริงๆ จังๆ ได้ยังไง"
เขาบอกว่าเขาตระเวนไปโบสถ์คนดำ
ยืนที่หน้าต่างและฟังเพลงของพวกเขา
เขาเป็นตัวอย่างที่ดี
ที่แสดงให้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อเราเอาดนตรีจากภูเขา
และดนตรีจากแม่น้ำมิสซิสซิปปี
มาผสมผสานบรรจบกัน
แล้วมันก็ระเบิด กลายเป็นร็อกแอนด์โรล
(บิ๊ก โจ เทอร์เนอร์ เชค แรทเทิล แอนด์ โรล)
ไม่มีคนขาวร้องเพลงแบบนั้น หรือทำท่าทางแบบนั้นบนเวทีด้วยซ้ำ
เราคิดว่ามันตลกดีเพราะเราจะพูดว่า
"เขาแค่พยายามจะเป็นคนดำน่า"
(ชัค เบอร์รี่)
แต่จริงๆ แล้วเปล่าเลย เขาแค่เป็นคนแบบนั้น
นั่นคือความขัดแย้งที่ทุกคนมีในตอนนั้น
เพราะแฟนๆ ของเขาไม่อยากให้เขาเป็นคนดำ
และฉันไม่คิดว่าพวกเขารู้ตัวด้วยซ้ำว่า การร้องเพลงของเขาเป็นแบบคนดำ
แต่เราในฐานะศิลปินผิวดำและนักร้องผิวดำ
เราแยกความแตกต่างระหว่างเอลวิส
กับนักร้องผิวขาวคนอื่นๆ ที่มีอยู่ในตอนนั้นได้
โลกพยายามสู้ไม่ให้เราทำแบบนั้น พวกเขาอยากแบ่งแยกต่อไป
แต่ดนตรีจะไม่แบ่งแยกเราออกจากกัน ดนตรีจะนำพาเรามาพบกัน
เอลวิสเป็นศิลปินที่ทะเยอทะยาน
เขายังเป็นเด็กที่เติบโตมาอย่างยากจนด้วย
ซึ่งสิ่งที่เขากลัวที่สุดคือการกลับไปจนอีกครั้ง
แรงกระตุ้นใหญ่ๆ สองประการของเขาคือ การใช้ประโยชน์จากพรสวรรค์ตัวเองให้มากที่สุด
และการไม่กลับไปจนอีก
และทั้งสองอย่างนั้น จะฟาดฟันกันไปตลอดชีวิตของเขา
(โชว์ของผู้พันทอม - ทางเข้าหลัก)
ดนตรีส่วนใหญ่ในยุคต้นๆ ของเอลวิส เพรสลีย์
ตอนนี้แทบจะเป็นเพียงเชิงอรรถ ในประวัติศาสตร์ร็อกแอนด์โรลเลยละครับ
เพราะพวกเขาไม่มีสิ่งหนึ่งที่เอลวิส เพรสลีย์มี
ผู้พันทอม พาร์คเกอร์ ผู้จัดการที่หลักแหลมที่สุดในวงการ
ตอนที่ผู้พันมองเอลวิส
เขาเห็นไอดอลฉายแสงคนสำคัญที่อเมริกาจะบูชา
และเมื่อเอลวิสมองเข้าไปในกระจก เขาเห็นบี.บี.คิง
เขาไม่มีทางเป็นทั้งสองอย่างพร้อมกันได้
และเอลวิสของผู้พัน
ฆ่าเอลวิสอีกคน
เอลวิสกับผู้พันเริ่มทำงานด้วยกันในปี 1955
ตอนที่เอลวิสออกทัวร์ โปรโมตซิงเกิ้ลของเขากับซัน
และผู้พันก็กำลังดูแลแฮงค์ สโนว์
ง่ายๆ ก็คือพวกเขาไปทัวร์ร่วมกันนั่นแหละครับ
ผู้พันเลยได้เห็น
ว่าเอลวิสเป็นยังไง เห็นปฏิกิริยาของผู้ชม
และความสามารถที่แท้จริงของเขา
แทบจะในทันที เขาเริ่ม
วางแผนว่าจะชิงตัวเอลวิสมาบริหารยังไง
ผู้พันพาร์คเกอร์โผล่มาในฐานะโฆษกงานรื่นเริง
เขามองว่าเอลวิสเป็นสินค้า
เขามองว่าเอลวิสคือเครื่องมือ ที่ตัวเองขายให้อเมริกาได้
ในความคิดของเอลวิส ผู้พันเป็นอัจฉริยะ
เขาเป็นอัจฉริยะด้านการขาย
เขาเป็นอัจฉริยะด้านการจัดการแสดง เขาเป็นอัจฉริยะด้านงานรื่นเริง จริงๆ นะ
และเขาก็มีไอเดียด้านความบันเทิงที่บรรเจิดสุดๆ
ผู้พันได้พบกับเอลวิสและคุยกับเขาเรื่อง
ออกทีวี เรื่องหนัง
เขาเข้ามารับช่วงต่อแบบนั้น เอลวิสยังอายุไม่ถึง 21 เลยครับ
ผมไม่เป็นที่รู้จักเลย จนกระทั่งผู้พันพาร์คเกอร์เข้ามาดูแลผม
จากนั้นผมก็ได้ออกทีวีและเริ่มเป็นที่รู้จัก
เอลวิส เพรสลีย์ ขอต้อนรับครับ
(การออกทีวีครั้งแรกของเอลวิส วันที่ 28 มกราคม 1956)
ออกไปจากครัวซะ และเขย่าหม้อกับกระทะ
เอาละ ม้วนมื้อเช้าของฉัน…
เราสรุปเกี่ยวกับผู้พันได้ในประโยคเดียวครับ
"ปีที่แล้ว เด็กผมมีพรสวรรค์ มูลค่าหนึ่งล้านดอลลาร์
ปีนี้เขามีเงินล้านดอลลาร์แล้ว"
นั่นสรุปความเป็นผู้พันทอม พาร์คเกอร์ได้เลย
เขาคิดค้นสินค้าที่เรารู้จักวันนี้
มันเป็นความคิดของผู้พัน ในการเอาหน้าเอลวิสใส่ทุกอย่าง
ก่อนหน้านั้นสินค้าสำหรับแฟนๆ อย่างเดียวที่มีอยู่ก็คือของมิกกี้เมาส์
เขายกระดับมันไปอีกขั้น
ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่าศิลปินคนนี้
มีทั้งพลังและพรสวรรค์มหาศาล
ชื่อเอลวิส เพรสลีย์จะโด่งดังไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
คืนที่เอลวิสปรากฏตัว ในรายการเอ็ด ซัลลิแวน โชว์
ผมรู้ว่าผมเห็นอะไรบางอย่าง
ที่อาจไม่เคยเห็นมาก่อน
ซึ่งนั่นก็คือมนุษย์รูปแบบใหม่ ชายศตวรรษที่ 20
ผมเป็นเด็กแล้วดนตรีก็ทำให้ผมตื่นเต้น
ระวัง พร้อม ไปเลยไป
ฉันมีผู้หญิงที่รักเหลือเกิน
ฉันพร้อมแล้ว
พร้อมแล้ว พร้อมแล้ว ฉันพร้อมแล้ว
พร้อมที่จะร็อกแอนด์โรล
แม้จะเด็กขนาดนั้น มันก็ทำให้ผมประทับใจมาก
รูปลักษณ์ภายนอกที่เปิดกว้างทางเพศของเขา
ทรงผมหรือการแต่งหน้าของเขา…
เขาแต่งหน้านะครับ ทุกคน ในปี 1956
พร้อม พร้อมที่จะร็อกแอนด์โรล
ตอนนี้หนุ่มเท่ในทรงผมแฟลตท็อป กับสาวเก๋ในชุดเอี๊ยมยีน
มุ่งหน้าไปงานเต้นรำถุงเท้าที่โรงยิม
บรรยากาศคึกคัก หนุ่มๆ ก็เมามัน
ดนตรีสุดแสนเร้าใจ ฉันหลงรักความบ้านั่น
สิ่งแรกที่ผมทำหลังจากที่เห็นเอลวิสคือ
ผมไปหาแม่ เราไปร้านดนตรีไมค์ ดีห์ล
และผมก็เช่ากีตาร์ตัวนั้นกลับมาบ้าน
จากนั้นก็ดมกลิ่นมัน ลูบไล้มัน สัมผัสมัน
เอามาดีดเป็นเสียงดัง ผมเล่นไม่เป็นหรอก
มันเป็นอะไรที่เราไม่เคยรู้สึกถึงมาก่อน
ซึ่งเขาได้เปิดโลกและทำให้เราสามารถ
เป็นตัวของตัวเองได้
ไม่ต้องทำตามกฎก็ได้
จะแหกกฎก็เชิญตามสบาย
ร็อกแอนด์โรล
ผมถามแม่ว่า
"จำตอนที่เอลวิส เพรสลีย์ปรากฏตัวได้ไหม"
และแม่มาจาก ครอบครัวคาทอลิกชาวไอริชที่เคร่งมาก
แม่บอกว่า "แม่ว่ามันน่าขยะแขยง"
(โคแนน โอไบรอัน)
ผมผิดหวังมากนะ ผมบอกแม่ว่า "แม่ นี่เอลวิสนะ"
"ก็แม่ไม่ชอบนี่"
การขยับขาของเขาไม่ได้…
ดูเสน่หา ท่าเต้นที่เขาคิดมาไม่เท่เอาซะเลย
แต่เขาช่วยไม่ได้
จะร็อกแอนด์โรลจนคืนดับสลายไป
พร้อมแล้ว พร้อมแล้ว ฉันพร้อมแล้ว
พร้อมที่จะร็อกแอนด์โรล
เยี่ยม
สิ่งแรกที่คนอยากรู้คือ ทำไมผมถึงยืนเฉยๆ เวลาร้องเพลงไม่ได้
ผมมองผู้ชมและรับฟังพวกเขา
และผมรู้ว่าเราทุกคนกำลังปลดปล่อยบางอย่าง
ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร
สิ่งสำคัญคือเราต้องปล่อยมันออกไป และไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ
ตอนที่เขาออกรายการเอ็ด ซัลลิแวน โชว์ ในเดือนกันยายนปี 1956
เขาออกทีวีระดับประเทศแล้วสิบครั้งและ…
และรายการที่ทำให้เป็นกระแสจริงๆ คือรายการของมิลตัน เบิร์ล
ความเห็นของผมเรื่องเพลงร็อกแอนด์โรล และทำไมผมถึงต่อต้านมัน
ก็เพราะผมรู้ว่ามันส่งผลยังไงกับคุณ
และผมรู้ถึงความรู้สึกชั่วร้าย… ที่สัมผัสได้เมื่อร้องมัน
(เชิงกรานเอลวิส รายการเอ็ด ซัลลิแวน)
ผมไม่ชอบให้ใครเรียกว่า "เชิงกรานเอลวิส"
มันเป็นหนึ่งในคำพูดที่ไม่รู้จักโตที่สุด
ที่ผมได้ยินผู้ใหญ่สักคนพูดออกมาเลยละ "เชิงกรานเอลวิส"
แต่ถ้าพวกเขาอยากเรียกผมแบบนั้น ผมก็ทำอะไรไม่ได้
ผมแค่ต้องยอมรับมัน
ทีนี้ เหตุผลหลักที่เอลวิส เพรสลีย์ ถูกวิพากษ์วิจารณ์
ก็เพราะเขากลายมาเป็น สัญลักษณ์ทางเพศของเด็กสาววัยรุ่น
พวกเธอคลั่งไคล้เขา
ความมั่นใจของเขาเป็นเชื้อเพลิง เติมให้เสน่ห์ทางเพศของเขา
ซึ่งมันคือสิ่งที่ทำให้อเมริกากลัว
แกไม่ใช่เพื่อนฉัน
แกมันก็แค่หมาล่าเนื้อ
ร้องไห้ตลอดเวลา
หนึ่งเคล็ดลับที่ทำให้เพรสลีย์มีชื่อเสียงในหมู่วัยรุ่น
คือการที่เขาไม่มีชื่อเสียง ในหมู่พ่อแม่ของวัยรุ่นพวกนั้น
ถ้าพ่อแม่เลิกวิพากษ์วิจารณ์ การร้องเพลงของเขา ผมเดาว่า
ดาวของเอลวิส เพรสลีย์จะร่วงหล่น
เร็วพอๆ กับตอนที่มันผงาดขึ้นมา
เอลวิส…
พิเศษมาก เพราะว่า
การที่แค่ฟังเพลงของเขา จะไม่ทำให้เราเข้าใจเขา
ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เราต้องเห็นเขาครับ
เอลวิส เพรสลีย์
เขาเป็นไงบ้างครับ ผมรักเขา
วิเศษมาก ขอดนตรีหน่อย
ฮอลลีวูดคือเป้าหมายสูงสุด ณ จุดนั้น
ถ้าคุณอยากเป็นคนดัง
มันได้ผลกับแฟรงก์ ซินาตรา บิง ครอสบีและดีน มาร์ติน
จึงเป็นเรื่องธรรมชาติที่พวกเขาจะตั้งเป้าว่า…
มันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่
ไม่ใช่ว่าจะเกิดขึ้นไหมนะ แต่คือเมื่อไหร่
เอามือออกจากแขนผม คุณฟิลด์
ทำไมนายถึงเป็นมิตรกับสาวๆ นักล่ะ ไอ้หนู
เราเจอกันที่ปารีสปีที่แล้ว กษัตริย์ฝรั่งเศสแนะนำเราให้รู้จักกัน
หากมองหาปัญหาอยู่
นายก็มาถูกที่แล้ว
เอลวิสหมกมุ่นกับการแสดงจริงจัง
เขาเทิดทูนเจมส์ ดีน
และเขาก็อยากเป็นอย่างดีนและแบรนโดจริงๆ
อันที่จริง บทเรื่องคิง ครีโอล ถูกเสนอให้เจมส์ ดีนก่อน
เขาถึงได้คว้าโอกาสมาทันที
พ่อฉันเป็นคนตัดไม้นัยน์ตาสีเขียว
สำหรับผม การได้ดูเอลวิสแสดงก็สนุกดีนะ
วงการหนังมีที่ให้เขายืนได้
(คิง ครีโอลคือที่สุดของเพรสลีย์)
ผมมาฮอลลีวูดและเล่นหนังสี่เรื่อง
ทุกอย่างเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่สั้นมากจริงๆ ครับ
จากนั้น
ตอนที่กำลังไปได้สวย ผมก็ถูกเกณฑ์ทหาร
และในชั่วข้ามคืน ทุกอย่างก็หายไป เหมือนความฝันเลยครับ
โป๊ะ
ข้าพเจ้าขอสาบานอย่างจริงจังว่า…
(วันที่ 24 มีนาคม 1958)
จะศรัทธาและจงรักภักดี
ต่อสหรัฐอเมริกาอย่างแท้จริง
ยินดีด้วย พวกคุณเข้าร่วมกองทัพ และเป็นพลทหารแล้ว
อาชีพที่รุ่งเรืองของเขาในฐานะ ราชาร็อกแอนด์โรลถูกขัดจังหวะชั่วขณะ
เอลวิส เพรสลีย์ เริ่มรับราชการทหาร ที่ฟอร์ตแชฟฟี รัฐอาร์คันซอแล้วครับ
อเมริกาไม่เลือกที่รักมักที่ชังและจอนชื่อดัง
ซึ่งเป็นจุดขายของเขา ถูกสละให้กับเครื่องแบบทหาร
เอลวิส เพรสลีย์ พลทหารเอลวิส เพรสลีย์แห่งกองทัพสหรัฐฯ
มีกำหนดจะลงเรือไปเยอรมนีวันนี้
(เพรสลีย์)
เขาอยู่ในจุดสูงสุดของอาชีพ
สิ่งสุดท้ายที่เขาอยากทำคือการไปเป็นทหาร
มันเป็นเรื่องน่าเศร้า
ผมจำเอลวิสตอนกำลังเดินขึ้นไปบนเรือได้
เขาแบกกระเป๋าไว้บนหลัง
และบอกลาแฟนๆ ทุกคน ระหว่างออกเดินทางไปเยอรมนี
แม้จะไม่มีสงคราม
แต่เมื่อย้อนคิดถึงเยอรมนีในยุค 50
มันก็เหมือนกำลังไป
ในที่ที่แย่ที่สุดน่ะครับ
นี่คือเรื่องราวของบทบาทของกองทัพสหรัฐฯ
งานของพวกเขาเหรอ ยับยั้ง กระแสคอมมิวนิสต์ในเยอรมนีและยุโรปเสรี
เป็นเกียรติมากครับที่ได้มายุโรป
มันเป็นสิ่งที่บางครั้งผมก็ตั้งตารอ
สิ่งเดียวที่ผมเสียใจคือ…
ผมไม่สามารถ…
ทำการแสดงหรืออย่างอื่นได้ขณะที่อยู่ที่นี่
แต่ผมจะตั้งตารอเมื่อ…
เวลาในกองทัพสิ้นสุดลง
ผมอยากกลับมาทัวร์ยุโรปเป็นประจำครับ
ขอบคุณมากครับ คุณเพรสลีย์
และขอให้คุณเพลิดเพลินกับเวลาในเยอรมนี
ขอบคุณมากครับ
อาร์รีเวเดรซี ไม่สิ นั่นมันภาษาอิตาลี
ฉันเจอเอลวิสที่เยอรมนี
พ่อฉันเป็นทหารอากาศและพ่อประจำการอยู่ที่นั่น
มีคลับที่ชื่อว่าอีเกิลส์คลับ
และบ่ายวันหนึ่ง ฉันนั่งอยู่ที่อีเกิลส์คลับ
(พริสซิลลา เพรสลีย์)
มีตู้เพลงอยู่ สมัยนั้นเราเล่นแผ่นเสียงกัน
และฉันก็เขียนจดหมายหาเพื่อนว่า ตัวเองเกลียดที่นั่นแค่ไหน
และคิดถึงทุกคนมาก
แล้วผู้ชายคนนี้ก็มาหาฉัน แนะนำตัว
พูดว่า "คุณเขียนจดหมายหาเพื่อนเหรอ"
ฉันก็ตอบว่า "ใช่ เราเพิ่งมาถึงนี่เมื่อสามอาทิตย์ก่อน"
และเขาถามว่า "ชอบเอลวิสไหม"
ฉันก็ตอบว่า "ชอบสิ ใครไม่ชอบเอลวิสบ้าง"
เขาถามว่า "อยากเจอเขาไหม"
พอกลับมาบ้าน ฉันก็บอกพ่อว่า "พ่อคะ หนูเจอบางคนที่อีเกิลส์คลับ
และเขาอยากรู้ว่าหนูอยากเจอเอลวิสไหม"
มันไปได้ไม่สวยเลยละค่ะ
เพราะพ่อฉันไม่ได้ชอบเขาและแม่ฉันก็เหมือนกัน
และฉันก็คิดว่ามันเป็นแค่โอกาสครั้งเดียว
ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะถูกขอให้กลับไป
เรากลับไปอีกในวันเสาร์นั้น
มีแก้ววางอยู่บนเปียโน
และตอนที่ร้องเพลง เขาร้องเหมือนเจอร์รี่ ลี ลูอิสเลยค่ะ
ฉันมองที่แก้วและคิดว่า "คุณพระช่วย
น้ำจะกระฉอกไปทั่ว มันต้องตกลงมาแน่" และพอมันเริ่มจะตกลงมา
เขาก็หยิบมันขึ้นมา และมองทุกคนเหมือนจงใจทำให้มันตก
เขาไม่ชอบการอยู่ในกองทัพเลย เขาไม่คุ้นเคยกับมัน
และเขาตัวคนเดียว ปกติมักจะมีคนอยู่รอบตัวเขา
เขามีคนอยู่รอบตัวก่อนที่จะเข้ากองทัพด้วยซ้ำ
นั่นจึงเป็นครั้งแรกที่เขาตัวคนเดียว
ฉันคิดว่าเขาต้องการคนที่จะคุยด้วย
และเอลวิสก็ระบายความในใจ ให้ฉันฟังหมดเปลือก
เขาเพิ่งเสียแม่ไป
มันไม่ใช่แค่การเสียแม่ แต่มันเหมือนการสูญเสียเพื่อน สหาย
คนที่ผมคุยด้วยได้ จะดึกดื่นแค่ไหนผมก็ปลุกท่านได้
ถ้าผมมีเรื่องอะไรให้กังวลใจ
ท่านจะตื่นขึ้นมาและพยายามช่วยผม
เอลวิสกับแกลดิส ใกล้ชิดสนิทสนมกันมาตั้งแต่แรกเริ่ม
พวกเขาอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่ยากจนมากของทูเพอโล
เธอพยายามมาตลอดที่จะทำให้ชีวิตพวกเขาดีขึ้น
และในขณะเดียวกัน
เวอร์นอนก็ถูกส่งเข้าคุกข้อหาปลอมเช็ค
ดังนั้นเวลาส่วนมากในวัยเด็กของเอลวิส
จะมีแค่เขาและแกลดิส และแกลดิสก็ทำงานหนักมาก
เพื่อหาอาหาร เสื้อผ้าและส่งเขาเข้าโรงเรียน
เธอเป็นกลไกที่ค้ำจุนเขา ทั้งในเรื่องความกดดัน
ความเครียด ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับอาชีพการงาน
(แม่ของเอลวิส เพรสลีย์ จำนนต่ออาการเจ็บป่วย)
ฉันเห็นอกเห็นใจและรู้สึกแย่แทนเขาค่ะ
ฉันเข้าใจการที่ต้องอยู่ไกลออกไป
โดยเฉพาะการเสียแม่ที่ใกล้ชิดมากไป
เราถึงได้ผูกพันกัน
(เพรสลีย์)
และเขาประหม่ามากว่าตัวเอง
จะยังอยู่ในวงการต่อไป หรือแม้กระทั่งจะยังร้องเพลงได้อีกไหม
เขาหายไปพักใหญ่
และคิดว่าแฟนๆ หลายคนคงลืมเขาไปแล้ว
คงมีคนอื่นเข้ามา คนใหม่ๆ
พูดอะไรกับแฟนๆ หน่อยครับ
มีข้อความอะไรที่อยาก ฝากถึงพวกเขาเป็นพิเศษไหม
ครับ มีสิ ผมอยากบอกว่า
ต่อให้พวกเขาจะไม่ได้เห็นผมพักใหญ่
ผมก็หวังว่าจะยังอยู่ในใจของพวกเขา
และผมจะตั้งตารอเวลา
ที่ได้กลับมาและให้ความบันเทิงอีกเหมือนที่เคยทำ
เอลวิส
เขาอ่อนไหวและขาดความมั่นใจมาก
เหมือนเด็กน้อยที่ละอายใจในที่สิ่งที่เกิดขึ้นกับพ่อ
ละอายใจในความยากจนของตัวเอง
ละอายใจในสิ่งที่เกิดขึ้นกับแม่เขา เขาพยายามแก้ไขสิ่งต่างๆ
ทำทุกอย่างให้ดี อยากเอาอกเอาใจคนอื่นมาตลอด
เขาเป็นคนที่ช่างเอาอกเอาใจมากเลยละครับ
และนั่นทำให้เขามีเสน่ห์มากบนเวที
แต่มันก็ยังเป็นจุดอ่อนของเขาอีกด้วย
ซึ่งก็คือการต้องการความรัก ความรักมหาศาล
แต่ยิ่งได้รับความรักมากเท่าไร ช่องว่างก็ยิ่งกว้างขึ้นและคุณก็จะต้องการมันอีก
ตอนที่อยู่ในกองทัพ
ผมคิดว่านั่นเป็นตอนที่เริ่มบั่นทอนเขาจริงๆ ครับ
การที่ขาดความรักจากคนดูน่ะ
ปกติเวลาศิลปินมีชื่อเสียง
ไปเป็นทหารและห่างหาย จากสายตาสาธารณชนไปสองสามปี
พวกเขาจะไม่สามารถ กอบกู้อาชีพของตัวเองคืนมาได้
เอลวิสไม่เคยห่างหายไปเลย
สิ่งสำคัญที่สุดที่ผู้พันทำ
ก่อนที่เอลวิสจะไปเป็นทหาร
คือเขาให้เอลวิสอัดเพลงไว้เพียบเลยครับ
ขณะที่เอลวิสอยู่ที่เยอรมนี พวกเขามีเพลงฮิตเพียบ
ดังนั้นถ้าคุณไม่ติดตามข่าวของประเทศชาติ
และสิ่งที่เอลวิสทำอยู่จริงๆ แล้ว
คุณคงคิดว่าเขายังทำเพลงอยู่
ก่อนจะไปเยอรมนี
เขายังเป็น
จอมขบถ
และเขาต้องมาเป็นทหารราบ
ลาดตระเวนตรวจตราทั้งคืน
โดนหิมะกัด
ผู้พันเขียนจดหมายถึงเขา
อธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เขาทำอะไรเพื่อโปรโมตเพลงเอลวิส
(เพื่อรักษาชื่อเสียงไม่ให้ลบเลือน ไปจากแฟนเพลงและคนอื่นๆ)
(ในขณะที่เขากำลังรับใช้ชาติ)
เขาบอกว่าทำสัญญาใหม่ให้เอลวิส มีหนังใหม่ให้ออกมาเล่น
บอกว่า "ฉันตกลงทำสัญญาใหม่ สำหรับหนังสองเรื่องแล้ว"
ผมอยากจะบอกว่าเมื่อผมได้ออกจากกองทัพ
ผมตั้งตารอที่จะ
สานต่อสิ่งที่ทำค้างไว้ตอนที่เข้ามารับใช้ชาติ
(ปี 1960)
และผมคิดว่าคุณสนุกกับสิ่งที่ทำอยู่จริงๆ
หรือสิ่งที่คุณทำอยู่ก่อนที่จะเข้าประจำการ
อ๋อ ครับ ใช่เลย
ความจริง มันคือสิ่งที่ยากที่สุด ในการรับราชการทหาร
การอยู่ห่างจากมัน
การอยู่ห่างจากแฟนเพลงเหรอ
อยู่ห่างจากวงการบันเทิงโดยรวมน่ะครับ
มันคือส่วนที่ยากที่สุดเลยละ
ผมเอาแต่คิดถึงอดีตตลอดเวลา ใคร่ครวญถึงอนาคต
ไม่มีนักดนตรีร็อกคนไหน
ที่ประสบความสำเร็จในอาชีพการงาน ถึง 20 หรือ 30 ปีหรอก
คนแบบนั้นไม่มีตัวตนจริง
คอนเซปต์เกี่ยวกับความสำเร็จ ของทุกคนคือซินาตรา
ซินาตรามีอาชีพที่น่าทึ่ง
และคนบันเทิงประเภทนั้น
มันคือ… มันคือจุดสูงสุดน่ะครับ
(12 พ.ค. 1960)
แฟรงก์ ซินาตรา ไทเม็กซ์ โชว์ "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน เอลวิส"
สิ่งที่เป็นที่จดจำสำหรับผม
ซึ่งเป็นการเดินหมากที่ฉลาดมาก
คือการที่เขากลับมาบ้าน ในรายการพิเศษของแฟรงก์ ซินาตรา
เอลวิส นั่นคือของขวัญ ต้อนรับกลับบ้านเล็กๆ จากเรา
สองปีที่คุณเสียไประหว่างอยู่ในกองทัพ
และเมื่อมองย้อนกลับไป ผมก็คิดว่าคุณ
อาจไม่ได้พลาดอะไรไปมากเท่าไรเลย
อันที่จริง อย่างเดียว ที่เหมือนจะหายไปก็คือจอนของคุณ
เอาละ ทุกคน ถ้าผมร้องเพลงอีกเพลง ทุกคนจะว่ายังไง
มันเป็นช่วงเวลาที่ชัดเจนมาก
ว่าเอลวิสถูกรับเข้าชมรม
แฟรงก์กำลังบอกคนทั้งประเทศว่า "เขาเป็นเด็กดี
เขารับใช้ประเทศ ไปเป็นทหารและตอนนี้เขากลับมาแล้ว"
แต่ในขณะเดียวกัน เอลวิสก็เสียสละบางอย่างไป
เพราะการจะได้เข้าชมรม
คุณจะต้องละทิ้งคำที่บอกว่า "คนคนนี้อันตราย
คนคนนี้เป็นภัย
ลูกสาวฉันอาจหนีไปกับผู้ชายคนนี้"
มันจบแล้ว มันเกือบเหมือน ข้อตกลงที่ตกลงกันไว้เลยครับ
พวกเขาเรียกแฟรงก์ ซินาตราว่า ประธานคณะกรรมการ
เพราะเขาทำธุรกิจการแสดง
เขาถูกมองว่าเป็นคนคนนั้น
ที่พูดส่งเสริมให้คนบางคนได้
และทำให้เห็นว่า "ดูสิ เราอยู่ด้วยกัน ร้องเพลงของกันและกันนะ"
แด่ที่รักของผม
ผมรักคุณ
ให้ตาย เพราะชะมัด
และจะรักเสมอไป
เอลวิส สถานีวิทยุบางสถานี ลดการเปิดเพลงร็อกแอนด์โรลลง
คุณคิดยังไงกับเรื่องนั้น
และจะเกิดอะไรขึ้นกับอาชีพของคุณ หากร็อกแอนด์โรลตายจากไป
หากร็อกแอนด์โรลตายจากไปอย่างสิ้นเชิง
งั้นผมก็คงต้องทำอย่างอื่น
ในแง่ของดนตรี บางที…
อาจเป็นโอเปร่า
ผมไม่รู้หรอก เอาจริงๆ
ตอนที่เอลวิสอยู่ในกองทัพ
เขาฟังเพลงยุโรปเยอะมาก และรักมาริโอ ลานซาเป็นพิเศษ
มาริโอ ลานซาเป็นนักร้องโอเปร่าครับ
และผมคิดว่านั่นคือตอนที่เกิดการข้ามสายพันธุ์นี้ขึ้น
(เซอร์เรนเดอร์)
เอลวิสเปลี่ยนแนวเพลงและเสียงของเขา
วิธีพูดของเขาเปลี่ยนไปมาก
หลังออกจากกองทัพ
เอลวิสเปลี่ยนมาจริงจัง กับการใช้เสียงร้องที่ทรงพลัง
เขาแทบจะร้องในช่วงเสียงโอเปร่าได้เลยครับ
ทันทีที่กลับมาจากกองทัพ
ผู้พันก็ให้เขาเข้าสตูดิโออีกครั้ง
พวกเขาอัดเพลงในสไตล์ที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก
สิ่งหนึ่งเกี่ยวกับเอลวิสในฐานะศิลปิน คือเขามีเพลงฮิตในทุกแนวเพลง
เสียงเหมือนเอลวิสในทุกเพลงไหมน่ะเหรอ ใช่ ทำไปได้ยังไง
(บิลลี่ คอร์แกน ศิลปิน)
เขาไม่ได้เปลี่ยนตัวเองสักหน่อย
เขาทำให้แนวเพลงพวกนั้นเอนมาทางเขา ไม่ใช่ในแบบตรงข้าม
มันคือพรสวรรค์ที่เปล่งประกายของเขาล้วนๆ
เอลวิสกลับมาและแสดงที่โชว์การกุศล
องค์กรการกุศลเพิร์ลฮาร์เบอร์
ระวังนะ เขามาแล้ว ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
ดูเหมือนจะเป็น… นั่นเอลวิส เพรสลีย์ครับ
(โชว์การกุศลอนุสาวรีย์เรือรบหลวงแอริโซนา)
เขาขึ้นเวทีไปและเขาก็แค่
มีเสน่ห์ด้วยตัวเองน่ะครับ
มันคือจุดสูงสุดของบางอย่าง
และเราคงคิดว่านี่จะเป็นการกลับมา
แต่มันกลับกลายเป็นจุดจบของบางสิ่ง
เขาเดินลงมาจากเวที
และไม่เดินขึ้นเวทีไปอีกเจ็ดปี
คุณไม่คิดว่าร็อกแอนด์โรลตายแล้วใช่ไหม
ในปี 1956 ตอนที่ผมเริ่มเป็นนักร้อง ผมก็ได้ยินคำพูดเดียวกันนี่แหละ
คำว่าร็อกแอนด์โรลตายไปแล้ว กำลังจะตาย
ผมไม่ได้บอกว่ามันจะไม่ตายนะ เพราะพรุ่งนี้มันอาจจะตายก็ได้ ไม่รู้สิ
ผมก็หวังว่าจะรู้นะ
เอลวิสมักจะโทรหาฉันแบบฉุกละหุก
เขารู้สึกปลอดภัยที่ได้คุยกับฉัน และระบายความกลัวให้ฉันฟัง
สิ่งที่เขาชอบ สิ่งที่ไม่ชอบ
ฉันไม่ได้รับความสนใจจากสื่อตอนที่คบกับเขา
เขาบอกฉันเรื่องผู้พันพาร์คเกอร์
และเขาพึ่งพาผู้พันพาร์คเกอร์
ในการดูแลและพาเขาเข้าวงการหนังจริงๆ ค่ะ
เขาหวังว่าจะมีโอกาสที่ใหญ่กว่า
ในการได้เล่นหนังแนวที่เขาอยากเล่น
หนังที่จริงจังขึ้น หนังดีๆ ที่เขารู้สึกเชื่อมโยงได้
หลังปลดประจำการ เอลวิสเล่นหนัง ที่ไม่ได้ร้องเพลงสองสามเรื่องและไม่มีใครดูครับ
เอลวิส เพรสลีย์กับบทบาทที่น่าทึ่งที่สุดของเขา
รับบทลูกครึ่งในเรื่องเฟลมมิงสตาร์
ต้องเลือกระหว่างสองรัก สองความภักดี และต่อสู้เพื่อรักษาทั้งสองอย่างไว้
เฟลมมิงสตาร์ เรื่องราวเข้มข้นเร้าใจ
มันเป็นหนังที่ดีค่ะ
เป็นหนังที่ดีมาก แต่เขาไม่ได้ร้องเพลง ไม่ได้สาว…
(บาร์บารา อีเดน)
แถมยังตายอีก คุณคงนึกภาพออก ว่าแฟนๆ ของเขาคิดยังไง
พวกเขาเกลียดมัน รู้ไหม
ผู้พันก็เลยเอามันมาใช้ในการพูดว่า "ให้สาวๆ ห้อมล้อมนายเยอะๆ เถอะ
ให้นายแต่งตัวเท่ๆ ร้องเพลงเยอะๆ
ทำให้โครงเรื่องเบาสมอง
คนจะได้ซื้อตั๋วมาดูมากที่สุด
นายจะทำเงินได้มหาศาล" และพวกเขาก็ทำได้จริงๆ
และผมคิดว่านั่น คือจุดเริ่มต้นของการล่มสลายของเขา
นักปราชญ์กล่าวไว้ว่า
(บลูฮาวาย 1961)
มีแต่คนโง่เท่านั้นที่เร่งรัด
และนั่นคือตอนที่เขาทำสัญญา เล่นหนังห้าปีที่มีแต่หนังเพลงเท่านั้น
ฉันอดรักเธอไม่ได้
นั่นคือที่ที่คนอยากเห็นเขาร้องเพลง
เราจะกลับไปฮอลลีวูด
เพื่อเริ่มถ่ายหนังในวันพฤหัสบดีที่พาราเมาต์
หนังของฮัล วาลลิสในวันพฤหัสบดีที่พาราเมาต์
ปีนี้จะมีประมาณสองสามเรื่องครับ เขาจะยุ่งครับ ยุ่งมาก
วิธีที่เธอโยกสะโพกไปจนถึงปลายนิ้ว
ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์
พวกเขาทำหนังเรื่องบลูฮาวาย
มันเป็นหนังที่ดังอย่างน่าเหลือเชื่อในบ็อกซ์ออฟฟิศ
แต่มีอย่างอื่นเกิดขึ้น
ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อบัญชีธนาคารของเอลวิสมาก
แต่เกือบเล่นเอาชีวิตสร้างสรรค์ของเขาถึงตาย
ซึ่งก็คือเพลงประกอบหนัง ติดชาร์ตอันดับหนึ่ง 20 สัปดาห์
มันดังกระหึ่มและคุณจะพูดถึง ผู้พันพาร์คเกอร์ยังไงก็ช่างนะ
แต่เขาเป็นนักธุรกิจที่ชาญฉลาดมาก
และเขาก็รู้ทันทีว่า
"ถ้าเราฉายหนังที่เอลวิสร้องเพลงให้หญิงสาว
ที่สวมเสื้อผ้าน้อยชิ้นฟัง
และขายเพลงประกอบหนังคู่กัน
มันจะส่งเสริมกันและกัน"
ดังนั้นมันจึงกลายมาเป็นสูตรตายตัวครับ
โอ๊ะ ปาร์ตี้ริมหาดนี่ มาเร็ว
แล้วพวกเขาก็ทำมันซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า
เช่นเดียวกับยาทุกตัว
ประสิทธิภาพจะลดน้อยลงทุกครั้ง
ทุกคนมารวมตัวกัน
ฟังเสียงกลองบองโกนั่นสิ
จากมุมมองทางธุรกิจ
ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ผู้พันสนใจ
หนังพวกนั้นแย่มาก
แต่เป็นความจริงที่ ธุรกิจของเอลวิสดีที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา
เต้นท่าแคลม
เขาเริ่มดูเหมือนพลาสติก มากขึ้นเรื่อยๆ ในหนังพวกนั้น
ขอโทษนะ พวก ผมอยู่สองที่พร้อมกันไม่ได้
ณ จุดหนึ่ง ผมของเอลวิสในหนังพวกนั้น
ดูเหมือนสายไหมที่พ่นสีดำ
จากนั้นก็เคลือบเงาไว้
เอาเนยจามรีอะไรสักอย่างมาหวีมัน
เขาปลอม ไม่ใช่คนจริงๆ อีกต่อไปแล้ว
ฉากหลังเขาไม่ใช่ของจริง
ไม่มีอะไรจริงเลย
แผนของผู้พันพาร์คเกอร์ได้ผล
เขาทำเงินได้มากกว่าสตีฟ แมคควีน
เขาทำเงินได้มากกว่าเกรกอรี เพ็ก
เขาทำเงินได้มากกว่าแครี แกรนต์
เขาคือดาราหนังที่ทำเงินได้มากที่สุดในอเมริกา
พวกเขาจ่ายเงินมหาศาล
แต่สิ่งที่ผู้พันตระหนักได้คือ
ยิ่งคุณหาเงินจากพวกเขาได้มากเท่าไร ยิ่งสร้างหนังได้ถูกลง
ผมเล่นหนังหลายเรื่องติดๆ กัน
และหนังพวกนั้นก็คล้ายกันมาก
อ่านบทแค่สี่ถึงห้าหน้าแรกก็รู้แล้วว่า
มันเป็นแค่หนังเดิมในอีกชื่อนึง ที่มีเพลงใหม่ 12 เพลง
ส่วนใหญ่ก็เพลงธรรมดาๆ ครับ
พวกเขาเลิกแต่งเพลงใหม่ไปเลยด้วยซ้ำ
พวกเขาจะเอาเพลงเก่าๆ กลับมาใช้
โยนโครงเรื่องใส่เข้าไป
เขาหยิบเอาเพลงมั่วๆ ที่คนอื่นไม่ต้องการมายำ
การที่พวกเขาต้องการให้เป็นเพลงเอลวิส
ก็เพราะผู้พันพาร์คเกอร์จะได้ค่าลิขสิทธิ์
ทั้งหมดเป็นการกอบโกยเงินอย่างหน้าไม่อาย
พวกเขาออกเพลงหนึ่งเพลง
ที่มีเอลวิสโพสท่ากับหมาอาร์ซีเอ
นั่งอยู่บนเครื่องคิดเงิน มันบ้ามากครับ
เร่เข้ามาและเต้นท่าแคลม
บทหนังแย่ลง เพลงแย่ลง
จนในที่สุด เอลวิส เพรสลีย์ จะทำหนังในอีกสามสัปดาห์
ที่ถ่ายทำทุกอย่างในเทคเดียว
และเขาร้อง "โอล แมคโดนัลด์ แฮส อะ ฟาร์ม"
ให้ตายสิ
- น่าขายหน้า - ใช่
- สำหรับฉัน มันคืออาชญากรรมเลยละ - ใช่
- มันคืออาชญากรรม - ใช่
ให้เขาอยู่ในสถานการณ์นั้นและร้องเพลงนั่น
มันทำให้เขาเป็นตัวตลกและเขารู้ดี
- ใช่ - เขารู้อยู่แล้ว
คุณย้ายไปเกรซแลนด์ถาวรตอนไหน
ปี 1963 ค่ะ
ฉันรู้ว่าเขาจะโกรธมาก
ฉันเห็นเขาขว้างบทมากมายไปอีกฟากของห้อง
เขาหงุดหงิด เขาโกรธ
สับสนนิดหน่อยเรื่องทิศทางอาชีพ
เพราะนั่นไม่ใช่บทบาทการแสดงที่เขาต้องการ
ภาพลักษณ์ในฮอลลีวูดของผม เดินมาผิดทางและผมรู้ดี
และผมทำอะไรไม่ได้เลย
ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ผมแค่รู้สึกถูกผูกมัดกับสิ่งที่ไม่ได้…
เชื่อมั่นอย่างเต็มที่
เมื่อถึงจุดหนึ่งแล้ว ผมก็ไม่มีอำนาจที่จะตัดสินใจ
ผมไม่ได้อนุมัติบทสุดท้าย
ซึ่งหมายความว่าผมไม่สามารถพูดได้ว่า
"มันไม่ดีกับผม"
ดังนั้นผมก็เลย
ท้อแท้มาก
พวกเขาจ่ายเงินเท่าไรก็ไม่สามารถ
ทำให้ผมรู้สึกพึงพอใจได้
ครั้งแรกที่ผมได้ยินเขาปฏิเสธ…
(เจอร์รี่ ชิลลิง - เพื่อนของเอลวิส)
คือตอนที่เราอยู่เบลแอร์
และเขากำลังอ่านบทหนังเรื่องหนึ่ง
จากนั้นก็โยนมันกระแทกกำแพง
"ฉันจะไม่เล่นหนังพวกนี้อีกแล้ว"
ภายในไม่กี่ชั่วโมง
ก็มีค่ายเพลง
มีวิลเลียม มอร์ริส
มีสตูดิโอ
และมีผู้พันพาร์คเกอร์
และพวกเขาบอกว่า "ถ้าคุณไม่ทำสัญญาพวกนี้
คุณจะไม่ได้ทำอะไรเลย"
เขาไม่มีทางเลือกจริงๆ
ไม่เชิงค่ะ
เขาต้องทำตามสัญญา
มันแสดงออกให้เห็นทางกายภาพด้วยซ้ำ
ผมใส่ใจกับมันมากจนป่วย
ผมจะป่วยหนักมากเลยละครับ
ไม่ว่าเอลวิสจะประสบความสำเร็จแค่ไหน เขายังเป็นผู้ชายคนเดิมที่โตมา
ในย่านที่ยากจนอยู่ดี
(บ้านเกิดเอลวิส เพรสลีย์)
มักมีคนพูดเสมอว่า
"รู้อะไรไหม คุณไม่ได้มาไกล เกินกว่าจะกลับไปได้นะ"
ถ้าเอลวิสสนใจเรื่องเงินมากนัก ทำไมเขาถึงถลุงเงินแบบนั้นล่ะ
ไม่มีใครถลุงเงินเหมือนเอลวิสหรอก เขาเป็นตำนาน
มันไม่เกี่ยวกับเงินไงครับ
ผลลัพธ์ของเรื่องนี้
ไม่ใช่การเลือกระหว่างเงินกับสิ่งที่อยากทำ
แต่ผลลัพธ์คือ "คุณจะถูกทิ้ง" ต่างหาก
เงินเป็นแค่เครื่องพิสูจน์ที่ผู้คนให้ความสำคัญ
การถูกทอดทิ้งต่างหาก ที่คนพวกนั้นใช้เป็นเครื่องต่อรอง
ผู้พันมีความสามารถอย่างมากในการ ใช้ประโยชน์จากจิตใจที่ไม่มั่นคงของเอลวิส
และทำให้เขาเป็นเหมือนเด็กจริงๆ
เขารู้สึกมาตลอดว่า
เขาติดค้างผู้พันในด้านการงาน และผมคิดว่ามันยากมากสำหรับเขา
ที่จะพูดว่า "ผมอยากทำมันคนเดียว
ผมจะตัดสินใจเอง"
เพื่อนร่วมงานที่ใกล้ชิดที่สุดของเอลวิส
คือคนที่ไม่เข้าใจเขา
นั่นคือโศกนาฏกรรมในความสัมพันธ์ของพวกเขา
ไม่มีใครบอกเอลวิสได้ว่าที่จริงเขาเก่งแค่ไหน
ในทางที่… ลึกซึ้งพอ
ผมหมายถึงคุณมีพรสวรรค์มากมาย
เป็นศิลปินที่ปฏิวัติวงการ
แต่กลับมีโลกที่ไม่เข้าใจคุณจริงๆ
ที่มองว่าคุณเป็นเหมือนตัวตลก
ถ้าคุณมองอาชีพของเอลวิสตลอดช่วงยุค 60
คุณกำลังมองศิลปินที่ตัดขาด
จากทุกอย่างที่หล่อเลี้ยงเขา
เขาคือผู้ชายที่…
เกิดมาเพื่อการแสดงต่อหน้าผู้คน
แต่ตอนนี้เขาโดดเดี่ยว
เอลวิสเป็นภัยมามากพอ
ที่จะรับรู้ถึงภยันตรายเมื่อเขาเห็นมัน
(ไรท์ ทอมป์สัน นักเขียน)
เขาเห็นโรลลิงสโตนส์
เขาเห็นเดอะบีเทิลส์
เขารู้ว่าคนพวกนั้นทำให้อเมริการู้สึกยังไง
เพราะเขาเคยทำให้อเมริการู้สึกแบบนั้น
(ปี 1964)
(เดอะบีเทิลส์)
ไม่นานมานี้ จิตแพทย์คนหนึ่งพูดว่า พวกคุณก็เป็นแค่เอลวิส เพรสลีย์สี่คน
ไม่จริงเลยครับ
ทุกๆ ป้ายมีข้อความเทิดทูนศิลปิน
ที่ทำให้หวนคิดยุคทองของ เอลวิส เพรสลีย์และแฟรงก์ ซินาตรา
ในปี 64 มีกระแสความนิยมครั้งใหญ่
ทุกอย่างเปลี่ยนไป ทรงผมเปลี่ยน เสื้อผ้าเปลี่ยน
ภายในข้ามคืน เดอะบีเทิลส์ทำให้ทุกคนตกกระแส
แล้วทุกคนก็ต้องตามให้ทัน
พระเจ้าช่วย ฉันก็ฟังเดอะบีเทิลส์เหมือนกันนะ
ฉันฟังมิก แจ็กเกอร์ เขาโผล่มาเหมือนเอลวิสเลยนี่คะ
กระโดดโลดเต้นไปทั่ว ฉันก็คิดว่า "นั่นมันอะไรเนี่ย"
ดนตรีกำลังเปลี่ยนไป
เดอะบีเทิลส์มาที่บ้านของเราที่เบลแอร์ มันเป็นคืนที่ตลกมากค่ะ
ตอนที่เข้ามา พวกเขาประหม่ามาก
ที่จริง เอลวิสนั่งลงบนโซฟา
จอห์น เลนนอนและพอล แม็กคาร์ตนีย์แค่จ้องเขา
ไม่ได้พูดอะไรสักคำ แค่มองอยู่อย่างนั้น พวกเขาประหม่ามาก
และเอลวิสก็พูดว่า "ถ้าพวกนายจะไม่พูดงั้นก็…"
เขาเปิดทีวีค่ะ
พวกเขาหลงใหลเอลวิสมาก
ผมจำตอนเจอพวกเขาได้
เราเริ่มคุยกันและจอห์นพูดว่า
"ผมไม่กล้าบอกเอลวิสเรื่องนี้
แต่คุณช่วยบอกเขาได้ไหม"
เขาบอกว่า "คุณเห็นจอนนี่ไหม" แล้วผมก็ตอบว่า "เห็นสิ"
เขาบอกว่า "ผมเกือบ ถูกไล่ออกจากโรงเรียนม.ปลาย
เพราะอยากดูเหมือนเอลวิส"
และวันนี้เราก็คงไม่ได้อยู่ที่นี่ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา"
เดอะบีเทิลส์แต่งเพลงของพวกเขาเองในตอนนั้น
และก่อนวงเดอะบีเทิลส์ โดยรวมแล้ว
นักแต่งเพลงก็จะแต่งเพลง นักร้องก็จะร้องเพลง
มันคือสิ่งที่พาวงการไปอีกระดับครับ
ความจริงที่เดอะบีเทิลส์แต่งเพลงเอง
และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เรา คนหนุ่มสาวในตอนนั้น มีสิทธิ์มีเสียง
แน่นอนว่าเดอะบีเทิลส์บูชาเอลวิส
แต่ก็ไม่จำเป็นต้องฟังเพลงใหม่ของเขา
เขาคือจอมขบถต้นฉบับ
เขาคือผู้เบิกทาง
ที่ทำให้เพลงร็อกแอนด์โรล เป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่วัยรุ่น
ตอนนี้เขาตกชั้นมาเป็น ผู้ให้ความบันเทิงของครอบครัวแทน
และผมคิดว่ามันเจ็บปวดมากครับ
ผมไม่เคยแต่งเพลงเลย ผมหวังว่าอยากทำได้ ผมหวังว่าอยากเป็นเหมือนคู่แข่งบางคน
เพราะพวกเขา เป็นนักแต่งเพลงที่เก่งทีเดียว แต่ผม…
ผมจบมัธยมปลายด้วยดีละนะ รู้ไหม
จู่ๆ วงร็อกพวกนี้ก็ปรากฏตัวขึ้น
พวกเขาพูดถึงสิ่งต่างๆ ที่ลึกซึ้งกว่ามาก
สิ่งที่เกี่ยวกับชีวิตจริง และนั่นเปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปโดยสิ้นเชิง
ขณะนั้นมีความตึงเครียดทางเชื้อชาติอย่างมาก
แล้วก็มีความตึงเครียดทางเศรษฐกิจ
แล้วก็มีสิ่งที่เกิดขึ้นในเวียดนาม
ซึ่งก็ไม่เกินจริงเลยครับ หากจะพูดว่ามันส่งผลต่อวัฒนธรรมอเมริกัน
ข่าวคืนนี้ แม้จะมีการปฏิเสธอย่างเป็นทางการ
แต่สงครามในเวียดนาม ได้ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
เป็นครั้งแรกที่เครื่องบินเจ็ตของอเมริกา ทิ้งระเบิดแรงสูงเป็นตัน
ในเขตเมืองไฮฟอง
ไม่มีนักดนตรีร็อกแอนด์โรลยุค 50 ที่พยายามเข้าถึงอะไรที่ลึกซึ้งลงไป
ผมคิดว่าสิ่งที่ยิ่งใหญ่สำหรับผม คือการที่ผู้คนเริ่มมองหาความหมายในดนตรี
ความหมายที่แท้จริง บางอย่างที่ลึกซึ้งกว่า
ทุกอย่างที่พวกเขาเคยฟังจากชัค เบอร์รี่
ทุกอย่างที่พวกเขาเคยฟังจากเอลวิส
กระสุนจากหลังพุ่มไม้
ทำให้เมดการ์ เอเวอร์สหลั่งเลือด
หนึ่งนิ้วลั่นไกใส่ชื่อเขา
ด้ามปืนซ่อนอยู่ในความมืด
มือจุดประกาย
สองตาเล็งจับจ้อง
หลังหัวของชายคนหนึ่ง
แต่โทษเขาไม่ได้
เขาเป็นเพียงแค่หมากในเกม
อยู่ๆ ก็มี
บทกวี
มีบทกวีในดนตรี เพลงพื้นบ้าน แล้วก็เพลงร็อก
ความคิดที่ว่าบ็อบ ดีแลนจะ ท่องบทกวีในเพลงของเขา
มันเป็นอะไรที่ "นั่นมันอะไร มันมาจากไหน"
คนแต่งเพลงอดไม่ได้จริงๆ ที่จะเป็นภาพสะท้อน
ของสิ่งที่เกิดขึ้นตามท้องถนน
เอลวิสไม่ได้มองตัวเอง เป็นบุคคลสำคัญทางการเมือง
มันคงพิลึกน่าดูแม้แต่ในมุมมองของ "แบรนด์"
โดยเฉพาะเวลาที่เขาเล่นหนังฮอลลีวูดดังๆ
แบบว่า เขาจะเริ่มร้องเพลง เกี่ยวกับเรื่องที่กำลังเป็นที่สนใจเนี่ยนะ
เอลวิสไม่เข้ามายุ่งเกี่ยว ในขณะที่โลกกำลังเคลื่อนไปสู่
การเปิดเผยท่าทีทางการเมืองอย่างกระตือรือร้น
คุณเพรสลีย์ ในแง่ของการรับใช้ชาติ
คุณคิดยังไงกับผู้ประท้วงสงคราม และถ้าเป็นวันนี้ คุณจะปฏิเสธการเกณฑ์ทหารไหม
ผมขอเก็บความเห็นส่วนตัว เกี่ยวกับเรื่องนั้นไว้ก่อนดีกว่าครับ
เพราะผมเป็นแค่ผู้ให้ความบันเทิง และผม… ผมไม่ขอพูดดีกว่า
คุณคิดว่าผู้ให้ความบันเทิงคนอื่น ควรสงบปากสงบคำด้วยไหมคะ
ไม่ครับ ผมพูดแบบนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ
เพลงเดียวที่เอลวิสสามารถอัดได้ ณ จุดนี้
คือเพลงที่นักร้องจริงๆ ในอเมริกาแทบจะทุกคนเซย์โนแล้ว
คนที่มีเสียงยอดเยี่ยมสุดในอเมริกา ได้เพลงยอดแย่สุดของอเมริกาไป
และไม่ใช่แค่ไม่มีใครหยุดเขานะ
ไม่มีใครในค่ายของเขาดูเหมือนจะเข้าใจด้วยซ้ำ
ว่านี่เป็นปัญหา ยกเว้นเอลวิส
เอลวิสอาจเป็นหลายๆ อย่าง แต่เขาไม่ใช่คนโง่
เขาดูสถานการณ์ออกเหมือนคนอื่นๆ
นี่คือการเดินไปสู่จุดจบ
ผมคิดว่าเขาคิดว่า
"ถ้าเรื่องนี้จะจบ ฉันอยากจบ" ในฐานะเอลวิสที่ฉันอยากเป็น
ไม่ใช่เอลวิสที่พวกเขาอยากให้เป็น"
(ปี 1967)
"ฮาว์ เกรท ธาว อาร์ต" เป็นก้าวสำคัญอย่างมากในอาชีพของเขา
เพราะมันทำให้เขาเห็นว่าเขาทำสิ่งที่อยากทำได้
และไม่จำเป็นต้อง
ประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์มากที่สุดในโลก
แต่เขาควบคุมโชคชะตาของตัวเองได้
มันเป็นเหมือนก้าวแรกสู่ความคิดว่า
"ฉันต้องกลับไปเป็นคนเดิม ในฐานะคนคนหนึ่งและในฐานะศิลปิน"
การกลับไปสู่รากเหง้าเพลงกอลเปส
และการยืนกรานจะทำเพลงนั้นของเขา
ไม่สอดคล้องกับสิ่งที่ผู้พันคงต้องการให้เขาทำ
ซึ่งออกไปทางแนวเพลงป๊อปมากกว่าครับ
ฉันคิดว่าถ้า ณ จุดนั้นในอาชีพของเขา
เอลวิสทำเพลงกอสเปลไม่ได้
ฉันก็ไม่รู้แล้วว่าเอลวิสจะทำอะไร
เขาเลยต้องสู้
"นี่คือสิ่งที่ฉันอยากทำจริงๆ"
เอลวิส รักแรกของคุณคือดนตรีตะวันตกเหรอ
ไม่ครับ ไม่ใช่
รักแรกของผม คงต้องบอกว่าเป็น
เพลงที่เกี่ยวกับจิตวิญญาณครับ
ผมรู้จักทุกเพลงสรรเสริญในโบสถ์ ที่เคยถูกแต่งขึ้นมาเลยละ
(ฮาว์ เกรท ธาว อาร์ต)
ตอนที่เขารู้ว่าฉันเป็นนักร้องเพลงกอสเปล และมีรากเหง้ามาจากเพลงกอสเปล
ฉันคิดว่านั่นคือสิ่งที่ทำให้เราดึงดูดกันและกัน
เพราะเขาอยากร้องเพลงแนวนั้นจริงๆ
เราเกิดมาพร้อมกับความรู้สึกหนึ่งในตัว
และจะสัมผัสถึงมันได้เวลาไปในที่ต่างๆ
อย่างตอนที่ฉันไปโบสถ์ต่างๆ
ฉันจะรู้สึกถึงจิตวิญญาณที่มีที่โบสถ์นั้นได้
และเอลวิสอยากรู้สึกแบบนั้น
ตอนที่ผมเห็นเอลวิส
ร้องเพลง "ฮาว์ เกรท ธาว อาร์ต"
มันเป็นครั้งแรกที่ผมไปดูการอัดเสียง
ผมนั่งอยู่นอกหน้าต่างกระจก
ผมคิดว่าเขาถูกบางอย่าง ที่เกี่ยวกับจิตวิญญาณตราตรึงใจ
เหมือนวิญญาณออกจากร่างเขาไปแล้ว
เมื่อจบการอัดเสียง
เขาคุกเข่าลง
จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาและมี…
เขาดูเหมือนเด็กน้อย ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
เขารู้ว่าได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ลงไปแล้ว
เขาชนะรางวัลแกรมมี่สามรางวัล
ทั้งหมดเป็นเพลงกอสเปล มันบอกได้เลยว่าเขาให้ใจกับอะไร
(เอลวิส เพรสลีย์ การแสดงยอดเยี่ยมปี 1967 "ฮาว์ เกรท ธาว อาร์ต")
ถ้าเอลวิสเลือกเพลงที่จะร้องได้
มันคงเป็นเพลงกอสเปลค่ะ
แต่เขาจะทำเงินไม่ได้และไม่ได้เป็นดาราดัง ในฐานะนักร้องเพลงกอสเปล
เขาเลยต้องใช้เส้นทางที่จะทำให้
ประสบความสำเร็จอย่างมาก เพราะว่า
ผู้พันไม่อยากให้เขาร้องเพลงอีกแล้ว
เขาแค่อยากให้เอลวิสเล่นหนัง
อัลบั้มเพลงกอสเปลนั้นเป็นการแสดงให้เห็น
ว่าเกิดอะไรขึ้นภายในชีวิตของเขา
ผมไม่อยากทำอะไรเดิมๆ
ผมไม่อยากหยุดนิ่ง เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม
ผมอยาก… ผมอยากก้าวต่อไป
ผมอยากแต่งงาน อยากมีครอบครัว
มันเป็นเรื่องจริงแน่นอน เป็นเรื่องปกติที่จะทำ
ใครอยากแก่และอยู่คนเดียวบ้าง รู้ใช่ไหมว่าผมหมายถึงอะไร
ฉันอยู่ในห้องแต่งตัวที่เกรซแลนด์
แล้วเขาก็เรียก "ซิลลา" และเคาะประตู
และเขามีบางอย่างอยู่ข้างหลัง
แล้วเขาก็บอกฉันว่า "ได้เวลาแล้ว"
จากนั้น
เขาก็หยิบกล่องออกมาและมันเป็นแหวนแต่งงาน
ฉันตกใจมากค่ะ
มันสำคัญมากในการอยู่กับคน
ที่มอบความสุขเล็กๆ น้อยๆ ให้คุณได้ เพราะคุณผ่านชีวิตนี้แค่ครั้งเดียว
ไม่ได้กลับมาใช้มันใหม่ได้
หาผู้หญิงคนนั้นให้เจอ มันเป็นเรื่องที่เร่งรัดไม่ได้
ฉันคิดกับตัวเองว่า "พ่อฉันต้องไม่เชื่อแน่"
ฉันท้องคืนที่เราแต่งงานกัน
และฉันประหม่าค่ะ แบบว่า "พระเจ้า ฉันไม่รู้ว่าฉัน…
ฉันพร้อมจะเป็นแม่คนหรือยัง" ฉันอายุ 21 นะ
คืนหนึ่งฉันเริ่มร้องไห้ ฉันไม่เคยเล่าเลยนะ แต่คืนหนึ่งฉันเริ่มร้องไห้
แล้วเขาเรียกฉันว่า "แซทนิน" แล้วพูดว่า "แซทนิน คุณเป็นอะไรไป
เกิดอะไรขึ้น ที่รัก " ฉันบอกว่า…
"ฉันกลัว"
(ปี 1968)
"ฉันไม่รู้ว่าพร้อมจะมีลูกไหม"
เขาบอกว่า "คุณจะเป็นแม่ที่ดี คุณจะเป็นแม่ที่ดีได้แน่ๆ"
แล้วฉันก็พูดว่า
"ฉันคงทำอะไรกับคุณไม่ได้อีกแล้ว"
แล้วเขาก็ตอบว่า "ได้สิ"
ฉันบอกว่า "คุณไม่ต้องการ ให้เด็กๆ มาอยู่รอบตัวหรอกน่า"
เราแต่งงานกัน เราทำสิ่งต่างๆ ด้วยกัน
เราจะไปเวกัสกัน
และฉันคิดว่า "ทุกอย่างจะจบลง"
ความคิดของฉันต่างจากที่เขาคิดแน่นอนค่ะ
และเขาคิดเรื่องการเป็นพ่อคน
เอลวิสตื่นเต้นมากที่ได้เป็นพ่อคน
เขาประหม่านิดหน่อย แน่นอน
ไม่รู้วิธีอุ้มเด็กหรือฉันไม่คิดว่าเขารู้ละนะ
และผลปรากฏว่ามันไปได้สวยมากค่ะ
ในที่สุดเขาก็เล่นหนังเรื่องสุดท้ายของพาราเมาต์
เรื่องอีซี คัม อีซี โก มันเจ๊งไม่เป็นท่า
เพลงไม่ติดชาร์ตด้วยซ้ำ มันขายได้แค่ 30,000 แผ่น
ผมไม่คิดว่าเขาจำได้ว่า
ทุกอย่างเลวร้ายแค่ไหน จนกระทั่งวันหนึ่งมีพาดหัวข่าวจริงๆ
ในหนังสือพิมพ์หัวหนึ่ง มันเขียนว่า
"ไม่มีคนหิวหนังเพรสลีย์อีกแล้ว"
(เพรสลีย์หมดหวังแล้ว นักวิจารณ์ส่ายหัวให้กับหนัง)
ในความคิดของผู้พัน หากต้องทำให้คนกลับมาสนใจอีกครั้ง
ในปี 56 เขาให้เอลวิส ออกรายการทีวีไม่รู้ตั้งกี่รายการ
ตอนที่เขากลับมาจากกองทัพ และต้องสร้างชื่อเสียงขึ้นมาใหม่…
"ฉันให้เขาออกรายการแฟรงก์ ซินาตรา"
และตอนนี้เขาไม่มีอะไรเลย
เขาบอกว่า "ฉันต้องกลับไป ทำแบบเดิมอีกครั้ง ให้เขาออกทีวี"
มันคือการเทหมดหน้าตักครับ
หลายปีผ่านไป ผมคิดถึงการสื่อสารกับผู้ชมจริงๆ
ผมเริ่มหงุดหงิดมากจริงๆ
ผมเล่นหนังหลายเรื่องและไม่อาจทำสิ่งที่ทำได้ได้
ทุกอย่างดำเนินไปเรื่อยๆ และผมอยากกลับไปจริงๆ ครับ
แนวคิดคือ "ได้เวลาให้เขา กลับมาที่ห้องนั่งเล่นของทุกคนแล้ว"
มันกลายมาเป็น
รายการคัมแบ็กสเปเชียลปี 68 ในตำนานที่เรารู้จักกัน
ในทุกวันนี้ครับ
เขาไม่อยากอยู่ใกล้ผู้คน
เขาแค่อยากผ่อนคลาย ไปทะเลแล้วคิดดู
ตอนนั้นเขากำลังฟิตหุ่นค่ะ
เขาเริ่มออกกำลังกาย
ผมคิดว่าเขาน่าจะลดน้ำหนักไป 11 กิโลกรัมได้
เขาฟิตหุ่นเหมือนจะไป ชิงแชมป์รุ่นเฮฟวี่เวทเลยละ
ฉันว่าฉันไม่เคยเห็นเขา
ตื่นเต้นขนาดนั้นมาก่อนเลย
โอเค เอาละ
(เทค 512 รายการ: เอลวิส ฉาก: กอสเปล)
เทค 512
(คัมแบ็กสเปเชียลปี 68 ซ้อมช่วงเพลงกอสเปล)
ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเอลวิสจะมาหรือไม่มา
เพราะหลายครั้งที่รวมตัวกัน เราจะมีวงดนตรี
มีนักร้องคอรัส
และเราจะพยายามซักซ้อมกับโปรดิวเซอร์
จากนั้นเอลวิสก็โผล่มาที่นั่นด้วย
เทค 501
ฉันเคยสูบบุหรี่
ดื่มและเต้นระบำหน้าท้อง
ฉันเคยสูบบุหรี่และดื่ม
สูบและดื่ม และเต้นระบำหน้าท้อง
เขานั่งคุยกับเรา
"ฟังดูดีมากเลย พวกคุณเป็นยังไงบ้าง"
แล้วเขาก็อยากรู้ว่าเราเป็นใคร
เราทำอะไรและเพลงแบบไหนที่เราชอบ
ฉันถึงได้รอด ฉันรอดแล้ว
เขาบอกเราว่าเขาประหม่าที่จะทำมัน
รายการสเปเชียลปี 68 น่ะค่ะ
เขาประหม่าเพราะไม่เคยทำอะไรแบบนั้นมาก่อน
ให้ตายสิ
ตอนนี้คนพูดถึง รายการสเปเชียลจากสิ่งที่พวกเขาจำได้
ซึ่งเป็นการกลับมาของเอลวิส ฉบับร็อกแอนด์โรลในแบบดั้งเดิม
ผู้พันพยายามสุดชีวิตที่จะทำลายมัน
เพราะรายการนั้นเต็มไปด้วยฉากตลก
และเขาก็ต่อสู้ แล้วก็มีฉากหลังโง่ๆ
- ให้ตายสิ - โอเค
ใช่ มีเพลงเจ๋งๆ เพียบ
แล้วก็ยังมีอีกสารพัด
เรื่องไร้สาระของผู้พันทอม พาร์คเกอร์ด้วย
เก้าศูนย์สอง
ห้าหนึ่งศูนย์
ให้ตายสิ
เขาประหม่ามากตอนที่เล่นดนตรี
และเขาก็หงุดหงิดมาก เวลาที่ทำอย่างอื่นนอกจากเล่นดนตรี
เทค 120
ความขัดแย้งระหว่างเอลวิสและผู้พัน
หรือความขัดแย้งระหว่างเอลวิสทั้งสองแบบ…
ไม่ว่าคุณจะอยากตีความยังไง เราเห็นมันได้ชัดมากใน
ความเจ็บปวดลึกๆ จากการที่ร้องเพลงผิด…
คุณจะเดินเข้ามา ผมขอโทษ
- ผมพลาดแล้ว - เดินกล้องต่อไป
และความหงุดหงิดลึกๆ ของเขา ที่ถูกบังคับให้เล่นฉากตลกอัปยศ
ห้าศูนย์สอง
เวทีหน้าอยู่ตรงไหน ทางนั้นเหรอ
มันอยู่ข้างล่าง ตรงนี้
เห็นเครื่องหมายสีน้ำเงินตรงนี้ไหม
น่าจะมีอะไรข้างๆ หน่อย
สิบสี่ปี ผมยังแยกเวทีหน้ากับหลังไม่ออกเลย พวก
คอนเซปต์เดิมของรายการ คือเป็นแค่รายการงี่เง่าของผู้พันพาร์คเกอร์
โปรดิวเซอร์รายการ ได้รับแพ็กเกจสำเร็จรูปของผู้พันพาร์คเกอร์
ที่มีแต่เอลวิสในแบบสาธารณชน
ที่ผู้คนรู้จักเขาตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา
ระหว่างพักการแสดง
เอลวิสในแบบส่วนตัว จะกลับไปทำสิ่งที่เขาทำมาตลอด
ซึ่งก็คือการเล่นดนตรีกับเพื่อนของเขา
(ห้องแต่งตัวแจมเซสชั่น)
และเมื่อโปรดิวเซอร์รายการเดินเข้ามาเห็น
พวกเขาก็ตระหนักได้ว่า สิ่งที่ผู้พันพยายามทำคือขยะ
ส่วนสิ่งที่เอลวิสทำอยู่จริงๆ ในชีวิตส่วนตัวของเขาคือทองคำ
มันเหมือน "บลูมูน ออฟ เคนทักกี" นิดนึงไหม
ทุกวันหลังซ้อม เขาจะเล่นดนตรีอะคูสติก
กับใครก็ตามที่บังเอิญอยู่ด้วยกัน
ลืมเรื่องโปรดักชั่นไป ลืมคอนเซปต์เดิมไป
นี่คือสิ่งที่ประชาชนเรียกร้อง สิ่งที่พวกเขาไม่เคยได้เห็น
รู้ไหม เมื่อคืนผมคิดเรื่อง…
ผสมผสานส่วนนี้เข้าด้วยกัน
กับเมดเลย์ สักเพลงหนึ่ง
ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เอลวิส
แต่เราต้องการอย่างอื่นมากระตุ้นถึงจะทำได้
เพราะตอนนี้คุณกำลังผ่อนคลาย คุณทำส่วนของคุณแล้วไง
ผมไปหาผู้พันพาร์คเกอร์และพูดว่า "ผมจะเอากล้องเข้าไปในนั้น"
เขาบอกว่า "ข้ามศพผมไปก่อนเถอะ"
หลังจากเซ้าซี้เขาหลายวัน ในที่สุดเขาก็หันมาหาผมด้วยความหงุดหงิด
และบอกว่า "ผมจะทำข้อตกลงกับคุณ ผมจะให้คุณสร้างมันขึ้นมาใหม่บนเวที
แต่ผมจะไม่สัญญากับคุณว่า มันจะได้ออกอากาศช่องเอ็นบีซี"
เมื่อคุณได้เห็นเขาเล่นตามมาตรฐานเก่า
เพลงบลูส์ เพลงกอสเปล และเพลงที่เอลวิสชอบฟัง
เมื่อคุณได้เห็นเขาเล่นเพลงพวกนั้นบนเวที
มันคือการนำสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ
ในห้องแต่งตัวของเขาเมื่อไม่มีกล้องถ่ายอยู่
มาสร้างขึ้นใหม่
และสิ่งที่คุณจำได้
คือเอลวิสที่คำราม เยื้องย่าง กลับมาบนเวทีเพื่อบอกว่า
"ใช่ คีธ ริชาร์ดส์กับมิก แจ็กเกอร์แล้วไง
แต่ฉันคือเอลวิส เพรสลีย์"
รายการต่อไปนี้ถ่ายทอดเป็นภาพสี โดยสถานีโทรทัศน์เอ็นบีซี
ซิงเกอร์นำเสนอ เอลวิส นำแสดงโดยเอลวิส เพรสลีย์
ในรายการทีวีพิเศษรายการแรกของเขา
การแสดงเฉพาะตัวครั้งแรก ทางทีวีในรอบเกือบสิบปี
เขาบอกเราว่าเขาประหม่ามาก
ว่าผู้คนจะชอบเขาไหม
เราไม่รู้เลยว่าเอลวิส จะออกมาจากห้องแต่งตัวของเขาไหม
ขอต้อนรับสู่เอ็นบีซี…
แน่นอนว่าผมทำงานในโลก ที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
แต่ผมจะบอกคุณว่า
ถ้าคุณไม่กลัว คุณก็มีปัญหาแล้ว
ถ้าคุณอยากให้มันออกมาดี
คุณจะกลัวจนตัวแข็ง
("เอลวิส" นำแสดงโดยเอลวิส เพรสลีย์)
มันเป็นความรู้สึกที่โดดเดี่ยวมาก
ความกลัว…
ที่จะล้มเหลว
เป็นแรงกระตุ้นที่ดีมาก
ความกลัวที่จะอับอาย
เราทุกคนรู้ว่ามันรู้สึกยังไงเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คน และมันก็ไปได้ไม่สวย
และมันแย่มาก
(เอลวิส นำแสดงโดยเอลวิส เพรสลีย์)
"ผู้คนมาที่นี่ คนหนุ่มสาว"
(เทปสเปเชียลปี 68)
"ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาชอบเพลงของฉันไหม พวกเขาคงชอบเดอะบีเทิลส์
พวกเขาชอบเจนิส จอปลินหรือจิมมี่ เฮนดริกซ์
ไม่มีใครสนใจฉันหรอก"
แต่มีบางอย่างเกี่ยวกับ
การเผชิญหน้ากับมันที่ทำให้คุณทำได้
ผมเรียกมันว่าภาวะวิตกกังวลล่วงหน้า
ผมจำ
จุดเริ่มต้นของทัวร์ "บอร์น อิน ดิ ยูเอสเอ" ได้ เราอยู่ที่เซนต์พอล
และผมนั่งอยู่หลังเวที สิบนาทีก่อนที่จะเริ่ม
ผมได้ยินเสียงคนโห่ร้อง
คำรามอย่างบ้าคลั่ง
และผมก็คิดว่า
"ให้ตายสิ
ฉันหาเรื่องไปทำไมเนี่ย"
เรากำลังจะขึ้นเวทีที่ไม่คุ้นเคย
เรากำลังถูกสร้างและกำกับจากคนที่ไม่รู้จัก
ถึงจุดหนึ่ง เราก็จะไปถึงจุดที่ "ช่างมัน"
แบบว่า "ฉันต้องออกไป
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ช่างมัน"
เขาไปถึงจุด "ช่างมัน" ครับ
รู้ไหม นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในหัวเขา
เข้าใจไหม เขามาถึงจุดนั้น
แล้วเขาก็แค่ออกไปเลย เขาออกไป
เขาไปยังที่ซึ่งโชคชะตานำพาเขาไป
(เทค 912 รายการ: เอลวิส ฉาก: เพลงเปิด)
บ้านผมอยู่ที่วูดสต็อก นิวยอร์ก
ทุกคนจากวงเดอะแบนด์อยู่ที่นั่น และบ็อบ ดีแลนก็ด้วย
และเมื่อเราได้ยินเรื่องเอลวิส จะออกทีวีในรายการสเปเชียลนี้
ผมกับบ็อบคุยกันว่า "ไปดูกันเถอะ"
"มาดูกันว่าหมอนั่นยังไหวไหม"
หากมองหาปัญหาอยู่
(การแสดงเปิด)
นายก็มาถูกที่แล้ว
หากมองหาปัญหาอยู่
ให้มองมาที่หน้าฉัน
ฉันเกิดมายืนหยัด
และพูดตอบ
พ่อฉันเป็นคนตัดไม้นัยน์ตาสีเขียว
เพราะฉันมันร้าย
ชื่อกลางของฉันคือความทุกข์ทรมาน
ก็ฉันมันร้าย
เพราะงั้นอย่ามายุ่งกับฉัน
ผมมีห้องกินข้าวเล็กๆ กับทีวีจอใหญ่
แล้วพ่อผมก็อยู่ในครัว แต่เขาเห็นทีวีจาก…
จุดที่เขาอยู่ตรงโต๊ะในครัวได้
แล้วผมก็นั่งอยู่หน้าทีวี
นั่นคือการเกิดใหม่ของเอลวิส เพรสลีย์
ฉันใกล้จะอดตายในเมมฟิส
หมดเงินและหมดโชคดี
ฉันนั่งอยู่ข้างบนเพราะฉันอยากเห็นทุกอย่าง
รถบรรทุกสัตว์ปีกเกินพิกัดที่โบกไปปานามาซิตี้
เขาขึ้นมาบนเวที เขาแบบว่า "ว้าว" เลยค่ะ
ค่ำคืนที่ท่าเรือซ้ำซากจำเจ
แถวนี้ไม่มีที่ยืนให้มือกีตาร์
ฉันไม่เคยเห็นเขาแสดงเลย
มันเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาแสดง แล้วฉันก็คิดว่า "โว้ว
มันเป็นอย่างนี้เองเหรอเนี่ย"
ฉันทำให้พวกเขาเห็นว่า วงดนตรีจะเป็นยังไงถ้าได้มือกีตาร์สุดเจ๋ง
โชว์เลย พวก
ผมไม่คิดว่าการได้ดูเขาแค่ครั้งสองครั้ง ทำให้เข้าใจว่าเขาเก่งแค่ไหนหรอก
มันคือการแนะนำอีกครั้งว่าเขาเคย เป็นคนแบบไหนและอาจเป็นคนแบบไหนได้
ตามฝูงชนไปแล้วจะลงเอยที่ฟลอร์เต้นรำของเขา
มันกับวงเครื่องดนตรีห้าชิ้น ที่ยอดที่สุดทั่วอ่าวเม็กซิโก
ทายสิว่าใครนำวงเครื่องดนตรีหาชิ้นนั่น
รู้อะไรไหม มือกีตาร์สุดเจ๋งนั่นไง
มันส่งผลดีต่อเอลวิส
เขายังมีฝีมือ
ฝีมือที่ถูกพัฒนา ฝีมือที่เหนือชั้นขึ้น
เอลวิสพารายการเอลวิสไปสู่อีกระดับ
หนึ่งในสิ่งที่ทำให้ผมประทับใจทันที
คือเขาดูดีที่สุดหลังจากที่ผ่านมาเนิ่นนาน
เขาออกมา…
และเขาเป็นผู้ชายที่ดูดีที่สุดในจักรวาล
เขาออกมาและสวมชุดหนัง
และโหนกแก้มนั่น เหมือนแกะออกมาจากรูปปั้นกรีกเลยครับ
ราตรีสวัสดิ์ครับ
- รายการนี้ยาวมาก - รายการนี้ยาวมาก
หลายปีมาแล้วที่เขาไม่ได้อยู่ต่อหน้าผู้คน
และแสดงดนตรี
ที่ผ่านมาเกิดความห่างเหินในหลายระดับ
ไหนดูซิ ทีนี้ผมจะทำอะไรดี ทุกคน
ความไม่มั่นใจทั้งหมดที่เขาอาจมี
เขายืนหยัดขึ้นมารับการเย้ยหยันที่อาจเกิดขึ้น
นี่ควรจะเป็นช่วง ที่ไม่เป็นทางการของรายการที่เราจะเป็นลม
หรือทำอะไรก็ตามที่เราอยากทำ โดยเฉพาะผม
ใช่ครับ ผู้ชายที่ใส่ชุดบ้าๆ ส่ายสะโพก
และมีทรงผมเวอร์วังคนนี้เป็นคนที่ขี้อาย
และอ่อนไหวมากครับ
คืนนี้วงดนตรีเต็มวงไม่มา แต่เราอยาก…
เราอยากให้คุณเข้าใจว่าเรา… ผมเริ่มมันเมื่อ 14 ปีก่อนยังไง
และดนตรีที่เรามีในตอนนั้น
และคนที่อยู่ทางซ้ายมือผมคือคนที่เล่นกีตาร์ให้ผม
ตอนที่ผมเริ่มต้นในปี 1912 ไม่ใช่สิ…
โชว์นั้นไม่ได้เป็นแค่การกลับมาของเอลวิสเท่านั้น
โชว์คือการที่เอลวิสเอาวงกลับมารวมตัวกันจริงๆ
นี่คือสก็อตตี้ มัวร์ มือกีตาร์ของผม
นั่นคือวงของเขา ตอนที่เขายังเป็นนักร้องเพลงคันทรี
นั่นคือวงตอนที่เขาแสดงในลุยเซียนา เฮย์ไรด์
นั่นคือวงตอนที่เขาแสดงที่โอปรี
นี่มือกลองของผม เขามาจากชรีฟพอร์ต ลุยเซียนา
ผมเจอเขาเมื่อสิบปีก่อน ดีเจฟอนทานา
เรากำลังดูนักดนตรีที่รักกัน
ที่พลัดพรากจากกัน ที่กลับมาหากัน
เพื่อคว้ามนตร์สะกดเอาไว้อีกครั้ง
เพลงแรกที่เราอัด เรามีกีตาร์ เบส
และกีตาร์อีกตัว
และมันร้องแบบนี้ครับ
ไม่เป็นไร แม่
แม่ไม่ต้องกังวล
ไม่เป็นไรแล้ว แม่ ไม่ว่าจะทำยังไง
ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรแล้ว แม่
ไม่ว่าจะทำยังไง
ตอนที่เขานั่งเก้าอี้ตัวนั้น
กับพวกพ้อง มีผู้ชมตรงนั้นล้อมรอบไว้
เขาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย
คุณจะเห็นความสามารถ ในการเข้าถึงผู้คนของเขาได้
ฉันจะไปจากเมือง ที่รัก ฉันจะไปจากเมืองนี้แน่นอน
เธอจะไม่ถูกฉันรบกวนอยู่ที่หน้าประตู
แต่ไม่เป็นไร
เขาดูน่าทึ่ง
เสียงเขาน่าทึ่ง
ผมรู้สึกว่า "ทีมของผมๆ พวกเขากลับมาแล้วและพวกเขาก็…"
แบบว่า "พวกเขา กลับมาชนะอีกแล้ว" เข้าใจไหมครับ
ไปกันเลย พวก
ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรแล้ว แม่
ไม่ว่าจะทำยังไง
มันคือการเบิกเนตรครับ
มันคือการเบิกเนตรทางดนตรี
เราได้เห็นศิลปะระดับสูงที่น่าเหลือเชื่อของเขา
การร้องเพลง น่าเหลือเชื่อ
และเราได้เห็นเขาเล่นกีตาร์
ได้ยินเขาเล่นกีตาร์จริงๆ เป็นครั้งแรกด้วย
เขาเป็นมือกีตาร์ที่เก่งมาก
เราออกทีวีหรือเปล่า
- เราออกทีวีเหรอ - ไม่ เราอยู่บนรถไฟที่มุ่งหน้าไปทัลซา
ช่วงเวลาสำคัญของผม ในรายการคัมแบ็กสเปเชียลปี 68
คือตอนที่เอลวิสร้องเพลง "เบบี้ วอท ดู ยู วอนท์ มี ทู ดู"
มันออกแนวเพลงอุ่นเครื่องน่ะครับ เหมือนเพลงบลูส์อุ่นเครื่อง
เขามีกีตาร์สุดเจ๋ง
และเราบอกได้เลยว่าเขาเกิดมาเพื่อทำแบบนี้
ใช่แล้ว ที่รัก
ไปเลย
ทุกอย่างที่พาเขาไปถึงจุดนั้นกำลังกลับมา
และทุกอย่างที่ขัดขวางมันได้สูญสลายไปแล้ว
ทั้งหมดเลย
ไปเลย
เธอทำให้ฉันแอบมอง เธอทำให้ฉันซ่อนตัว
และมันต้องเป็นช่วงเวลา ที่ทรงพลังมากสำหรับเขาแน่
เขาฟื้นคืนชีพแล้ว
และผมคิดว่าเขาคงรู้ตัวว่า
"ฉันคือเอลวิส เพรสลีย์ว่ะ"
เธอทำให้ฉันทำสิ่งที่เธอต้องการ ที่รัก เธอต้องการให้ฉันทำอะไร
ปากผมมีบางอย่างผิดปกติ
แบบว่า ไม่ เดี๋ยวนะ ปากผมเป็นอะไรไปก็ไม่รู้
- เอ่อ… - คุณจำมันได้ใช่ไหม
ผมมีข่าวมาบอกนะ ทุกคน ผมถ่ายหนัง 29 เรื่องแบบนั้นแหละ
นี่ เอลวิส นิ้ว
- ใช่ ผมขยับได้แค่นั้นตอนอยู่ที่ฟลอริดา - ใช่เลย
ใช่ ตำรวจมาถ่ายรายการ ครั้งหนึ่งในฟลอริดาเพราะ
พีทีเอ วายเอ็มซีเอ หรือใครสักคน พวกเขาคิดว่าผม…
อะไรสักอย่างนั่นแหละ และ…
พวกเขาบอกว่า "ให้ตายสิ หมอนั่นต้องบ้าแน่ๆ"
พวกเขาเลย…
ตำรวจมาที่นั่นและพวกเขาถ่ายรายการ
ผมเลยขยับตัวไม่ได้ ต้องยืนเฉยๆ
สิ่งเดียวที่ผมขยับได้คือนิ้วก้อย
แบบว่า ตลอดทั้งรายการเลย
มันเป็นสิ่งที่สัตย์จริงที่สุด ที่ใครก็ตามเคยเห็นเอลวิสทำ
มันอาจเป็นครั้งแรก
ที่ใครก็ตามเคยได้เห็น
ตัวตนที่แท้จริงของเอลวิส แอรอน เพรสลีย์
บุตรแห่งทูเพอโลในเมมฟิส
ผมเลยบอกเขาว่า "ฟังนะ พวก คุณจะทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ"
ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำเลย ที่รัก"
ผมพูดว่า…
นับหนึ่ง เงิน นับสอง การแสดง
นับสาม เตรียมพร้อม เอาละ ไปเลย พวก ไป
แต่อย่าเหยียบรองเท้าหนังกลับสีน้ำเงินของฉัน
ทำอะไรก็ทำ แต่อย่าแตะต้อง รองเท้าหนังกลับสีน้ำเงินของฉัน
เอาเลย
จะอัดฉันล้มลง จะเหยียบหน้าฉัน
เอาชื่อเสียงฉันไปพูดจาให้ร้าย
อยากทำอะไรก็ทำ
แต่ไม่ อย่าแตะต้องรองเท้าฉัน
อย่าเหยียบรองเท้าหนังกลับสีน้ำเงินของฉัน
ทำอะไรก็ทำ แต่อย่าแตะต้อง รองเท้าหนังกลับสีน้ำเงินของฉัน
จะเผาบ้านฉัน จะขโมยรถกัน
ดื่มเหล้าของฉัน…
คุณพระช่วย
มันแบบว่า… เขาดุดันมากเลยค่ะ
อย่ามาแตะต้องรองเท้าฉันและอย่า…
เขาโชว์ตัวเอง ทำสิ่งที่เขาถนัดและเซ็กซี่
มันเหมือนการกลับชาติมาเกิดเลยค่ะ
ระวังด้วย ที่รัก ระวัง
"ฉันแต่งงานกับหมอนี่เหรอเนี่ย
ว้าว ฉันไปอยู่ไหนมา"
คุณพระคุณเจ้า เขาหล่อเหลาเอาการมาก
ผมเขาเงาวับและไฟก็ส่องไปกระทบมัน
(แซนดี้ ทอมป์กินส์ - ผู้ชม)
เขาเปล่งแสงแบบว่า…
ฉันไม่รู้ว่าพระเจ้าหน้าตาเป็นยังไง แต่คงบอกได้ว่าเขาเหมือนพระเจ้า
ไปต่อเลย ใช่แล้ว
ในนั้นวูบวาบไปหมดเลยค่ะ
มันน่าทึ่งมาก
ทำอะไรก็ทำ แต่อย่าแตะต้อง รองเท้าหนังกลับสีน้ำเงินของฉัน
ฉันจำได้ว่าผู้หญิงสองสามคนคลั่งเขาไปเลย
พวกเขาพูดว่า "พระเจ้า ฉันไม่เคยรู้เลย
ไม่เคยรู้เลยว่าเขามีเสน่ห์ขนาดนี้
ไม่เคยรู้เลยว่าเขาเซ็กซี่ขนาดนี้"
สนุกกันไหมครับ
ฉันได้ยินความเห็นพวกนี้และฉันก็ว้าวมากค่ะ
"นี่มัน… ทุกคนเพิ่งค้นพบเขา
นี่คือสิ่งที่เราสัมผัสได้ ในตอนแรกที่เขาปรากฏตัวออกมา"
เขาจะร้องเพลงแบบว่า "นี่อีกเพลงฮิตของผม
นี่อีกเพลงฮิตของผม" พวกนั้นน่ะโอเค
แต่ ณ จุดหนึ่งของรายการสเปเชียล เขาร้องเพลง "ทราอิง ทู เกต ทู ยู"
ทราอิง ทู เกต ทู ยู
มันเป็นเพลงแถม หนึ่งในเพลงของเขาเมื่อหลายปีก่อน
และเขาร้องเพลงนี้ได้กินใจมากครับ
มันวิเศษมาก
ฉันเดินทางข้ามภูเขา
แม้กระทั่งข้ามผ่านหุบเขา
ฉันเดินทางทั้งวันทั้งคืน
วิ่งมาตลอดทาง
ที่รัก พยายามไปหาเธอ
ตั้งแต่อ่านจดหมายของเธอ
มันมหัศจรรย์ค่ะ เพราะเขาเป็นอิสระมาก
ไม่มีอะไรที่รั้งฉันไว้ได้
หรือกันฉันให้ห่างจากเธอ
หลายปีที่ผ่านมา เขาถูกผู้พันซ่อนตัวไว้ ให้เล่นหนังพวกนั้น
แต่มันไม่ได้มีความหมายอะไร
แต่เมื่อพวกนั้นปล่อยเขาหลุดไปบนเวที คุณก็จะเข้าใจได้เลย
ฉันคิดเลยว่า "ว้าว พวก คุณเอาอยู่ในชุดหนังสีดำพวกนั้นแฮะ
ไปต่อเลยค่ะ คุณพี่"
ตอนที่เส้นทางของฉันคือคืนที่มืดมนที่สุด
ท่านจะส่องแสงสว่างที่สุด
ตอนที่ฉันพยายามไปหาเธอ
ผู้ชมชอบมันและเขากำลังได้มันมา
สิ่งที่เขารัก นั่นคือเหตุผลของทุกอย่าง
มันไม่ใช่เงิน เงินก็ดีแหละ
แต่เพราะมันทำให้เขามีชีวิตชีวา ทำมาตั้งแต่เขาเป็นเด็กแล้ว
พัศดีจัดงานปาร์ตี้ในเรือนจำเคาน์ตี
วงดนตรีประจำคุกมาและเริ่มบรรเลง
วงดนตรีคึกคักและทุกคนเริ่มโยกย้าย
คุณน่าจะมาได้ยินนักโทษตะลึงงัน ร้องเพลงร็อกกัน
เขาเป็นเอลวิสคนเดิม เห็นได้ชัดว่าเขามีจังหวะที่หวนคิดถึงวันวาน
ทุกคนในแดน…
เขาเป็นทั้งเอลวิสคนเดิม และเอลวิสคนใหม่ในเวลาเดียวกัน
ไอ้แมงมุมเมอร์ฟี่เล่นเทเนอร์แซกโซโฟน ลิตเติลโจเป่า…
เราได้เห็นเอลวิสคนเก่า เอลวิสในปี 1968 และเอลวิสในอนาคต
แก๊งสีม่วงเป็นคนคุมจังหวะทั้งหมด
มาร็อกกัน
เอาละ ทุกคน มาร็อกกัน
ทุกคนในแดนห้องขัง
เต้นไปกับเพลงร็อกเรือนจำ
เขาหาทางที่จะได้อยู่ในที่ที่รู้สึกดีกับตัวเอง
สำหรับผม รายการสเปเชียลปี 68 คือการที่เขาตามหาพื้นที่นั้น
บั๊กซี่หันไปหาจอมฉกและพูดว่า "ไม่ล่ะ ไม่
ฉันอยากอยู่ต่อสักนิดและสนุกกัน"
เวลาคนพูดถึงเอลวิส หรือความผิดหวังในอาชีพการงานของเขา
พวกเขาบอกว่า "เขาไม่ได้ไป ในที่ที่โชคชะตานำพาไปมากพอ"
คืนนั้นเขาไปที่ซึ่งโชคชะตานำพาเขาไปแล้ว
แล้วเขาก็เจอมัน
เต้นไปกับเพลงร็อกเรือนจำ
เราเต้นกับเพลงร็อก
ใช่ เราเต้น
เต้นไปกับเพลงร็อกเรือนจำ
รายการสเปเชียลปี 68 เป็นแค่การที่เขาทำงานออกมาดี
แต่นั่นคือเอลวิสในทุกๆ วัน
ไม่มีใครมองการณ์ไกลพอ ที่จะทำให้เราได้เอลวิสในทุกๆ วันมากกว่านี้
ถ้าพวกเขามีสมองหรือญาณทิพย์เกี่ยวกับเรื่องนั้น
พวกเขาคงทำรายการแบบนั้นอีกสัก 50 ครั้ง และเราก็จะพูดถึงพวกมันเหมือนกัน
นั่นคือเอลวิสในทุกๆ วัน
เขาไม่ได้ทำแบบนั้นได้เพราะเขามีวันดีๆ
แต่เขาเป็นแบบนั้นทุกวี่ทุกวันอยู่แล้ว
เรานั่งตัดสินการจัดการชีวิตปกติของเขา
ความกดดันของการแต่งงาน
ความเป็นพ่อ ความเป็นคนดัง
ความบ้าบอของผู้พันทอม พาร์คเกอร์
แต่ท่ามกลางพวกเรื่องนี้ มันเป็นเหมือนสายฟ้าฟาดลงมา
และเราก็เหลือเพียงเศษซาก ให้หาคำตอบและคิดว่า
"พระเจ้า อยากให้มีอีกจัง ทำไมถึงมีแค่นี้"
เรื่องราวของธุรกิจการแสดงดีๆ ต้องมี
มากกว่าหนึ่งองก์
ศิลปินเก่งๆ ตัวจริงมีสามองก์
รายการพิเศษนี้มอบองก์ที่สามให้กับเขา
และเราทุกคนรู้ว่ามันจบลงตรงไหน
แต่ในช่วงแรกๆ มันเยี่ยมมากทีเดียวเลยละครับ
สิ่งที่ผมอยากขอให้เอลวิส เพรสลีย์ มันเป็นเรื่องแปลกที่จะขอ
แต่ผมอยากให้คนเห็นใจเขาบ้าง
เราเปลี่ยนคนดังให้เป็นวัตถุ
เขาเป็นคน
คนที่หวาดกลัว
แต่เปิดเผยทุกอย่างออกมา
ผมมีความสุขเมื่อได้ดูรายการพิเศษนั่นเพราะว่า
เขาได้ยืนหยัดเพื่อตัวเอง
(ภาพรายการออกอากาศจริง - การแสดงปิด)
ต้องมีแสงจุดประกายที่เจิดจ้ากว่านี้
ที่ไหนสักแห่ง
ผู้คนส่วนใหญ่จดจำเขา ในฐานะบุคคลที่น่าเศร้าสลด
เราทุกคนรู้ว่ามันจบลงยังไง
ถ้าฉันฝันถึงดินแดนที่ดีกว่านี้ได้
ที่ที่พี่น้องทุกคนเดินจับมือกัน
บอกฉันทีว่าทำไม ทำไม…
ตอนผมดูรายการสเปเชียลปี 68 ผมจะชอบจินตนาการว่า…
มันจบลงตรงนั้น
เขาเดินลงจากเวทีและมีความสุข
ต้องมีสันติและความเข้าใจ
บางครั้ง
เพราะสิ่งที่คุณเห็นในคืนนั้นเป็นครั้งเดียว
ที่เอลวิส เพรสลีย์ตัดสินใจ เป็นคนที่อยากเป็น เพื่อตัวเอง
ถ้าฉันฝันถึงแสงตะวันที่อบอุ่นขึ้นได้
ที่ที่ความหวังส่องสว่างถึงทุกคน
บอกฉันทีว่าทำไม ทำไม
ทำไมดวงตะวันถึงไม่โผล่ขึ้นมา
ในตอนนั้นเขาเข้าใกล้การตระหนักรู้ ถึงความฝันที่ทำให้เขา
มายืนหน้าไมโครโฟนในตอนแรก ได้มากที่สุดแล้วครับ
เราหลงอยู่ในก้อนเมฆ
ที่เปียกปอนฝนมากเกินไป
เราติดอยู่ในโลก
ที่เจ็บปวดรวดร้าว
แต่ตราบใดที่เรา
มีเรี่ยวแรงที่จะฝัน
เราจะไถ่ถอนวิญญาณ
และโผบินไป
ทุกวันนี้เอลวิสเป็นที่จดจำในฐานะ หนึ่งในพรสวรรค์ที่ล้ำค่าที่สุดของชาวอเมริกัน
ลึกลงไปในใจฉัน มีคำถาม…
เพราะมันมีช่วงเวลา
ที่ผู้คนมองเห็น
และช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ก็คือค่ำคืนนั้นบนเวทีนั้น ที่ลอสแอนเจลิสครับ
ข้างนอกนั่นในความมืด
มีแสงเทียนส่องเป็นสัญญาณ
โอ้เย่
และในขณะที่ฉันคิดได้ ขณะที่ฉันเดินได้
ขณะที่ฉันยืนได้ ขณะที่ฉันพูดได้
ขณะที่ฉันฝันได้
ขอให้ความฝันของฉัน
เป็นความจริง
เดี๋ยวนี้
ให้มันเป็นจริงเดี๋ยวนี้เลย
โอ้เย่
ขอบคุณครับ ราตรีสวัสดิ์
(คัมแบ็กสเปเชียลปี 68 ออกอากาศวันที่ 3 ธันวาคม ปี 1968)
(มันคือรายการ ที่มีเรตติ้งสูงสุดของปีของช่องเอ็นบีซี)
(ผู้ชมโทรทัศน์ ชาวอเมริกัน 42 เปอร์เซ็นต์รับชมมัน)
(เอลวิสอุทิศตัวให้กับการแสดงสดหลังปี 1968)
(เขาเล่นคอนเสิร์ตอีก 361 ครั้ง ก่อนที่จะเสียชีวิตในปี 1977)
(เขาอายุ 42 ปี)
คำบรรยายโดย พิมพ์กมล บัวหลวง