Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Μπρούκλιν, είσαι έτοιμο;
ΤΖΟ ΚΟΪ
ΖΩΝΤΑΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΡΟΥΚΛΙΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2023
Ένα χειροκρότημα για τον Τζο Κόι!
Μπρούκλιν!
Μου κάνετε πλάκα;
Με ρώτησαν πού θέλω να γίνει,
είπα "Μόνο στο Μπρούκλιν".
Αν κοιτάξεις το κοινό, βλέπεις ποικιλία.
Έτσι είναι η Νέα Υόρκη.
Ξεκίνησε από πολύ παλιά.
Τους έφεραν όλους σ' αυτό το νησί κι είπαν "Φροντίστε να τα πάτε καλά".
Και συνέβη αυτό.
Είναι μάθημα για όλους.
Εγώ το βλέπω και χαίρομαι.
Σας βλέπω όλους και τρελαίνομαι.
Αυτό χρειαζόμαστε τώρα, το γέλιο.
Έλεος, έχουν σοβαρέψει όλοι πολύ.
Βαρέθηκα πια.
Θέλω να 'μαι με κόσμο που θέλει να διασκεδάζει. Θέλω να γελάω.
Είμαι σε μια ηλικία που δεν με νοιάζει τίποτα.
Βαρέθηκα να είμαι με άτομα που πάντα με ρίχνουν.
Με ξινούς μαλάκες. Τους αποκαλώ "βρικόλακες της ενέργειας".
Σου ρουφάνε όλη την ενέργεια.
Αλλά μας αρέσει να τους κάνουμε παρέα.
Θέλουμε να τους κάνουμε χαρούμενους.
"Ας τους κάνουμε χαρούμενους".
Και το κάνουμε επί οκτώ ώρες,
κι είναι εξουθενωτικό.
Με καταλαβαίνετε;
Κάποιοι δεν γελάτε, επειδή φέρατε έναν τέτοιον μαζί απόψε.
Κάποιοι ακούτε τώρα και κάνετε...
Ξεφορτωθείτε τον σήμερα κιόλας.
Χωρίστε τον απόψε.
Αυτόν τον μαλάκα που δεν έχει ενέργεια.
Ήρθες σε κωμικό σόου για να 'χεις τέτοια ξινά μούτρα;
Άντε γαμήσου.
Ψόφα. Γεια.
Κάντε το απόψε, στο πάρκινγκ, μόλις τελειώσει...
Αλήθεια! Στο πάρκινγκ, πείτε "Άκουσες τι είπε.
Αυτό ήταν, τελειώσαμε. Τέλος. Είσαι μαλάκας".
Όταν κάνω παράσταση, ελέγχω. Πάω μπρος πίσω και κοιτάζω.
Ψάχνω αυτούς που γελάνε δυνατά. Σ' αυτούς εστιάζω.
Αδιαφορώ για τους άλλους.
Να, αυτή εκεί. Κάνει λες κι έχει πονοκέφαλο.
Δηλαδή...
Να το.
Σε κάθε αστείο, κάνει...
Λες κι έχει πονοκέφαλο.
Παίρνω την ενέργειά σου.
Μας αρέσει να κάνουμε παρέα με όσους διασκεδάζουν.
Είναι μεταδοτικό.
Κινητική ενέργεια. Συνδεόμαστε.
Συνδέομαι μαζί σου, αδιαφορώ για όλους.
Θέλω να κοιτάζω κι αυτόν εδώ.
Κάθε φορά που γελάει,
τσιμπάει τη μύτη του με δυο δάχτυλα.
Να το!
Αλήθεια!
Νομίζετε ότι το έβγαλα απ' το μυαλό μου; Το είδα!
Τον ενοχλούν τα ιγμόρεια κάθε φορά που γελάει.
"Τι αστείο ήταν αυτό, ρε Κόι;"
Εγώ είμαι το σπρέι μύτης σου.
Όταν γελάνε, γελάνε δυνατά.
Είναι ωραίο να γελάς.
Είναι το φάρμακο του Θεού.
Όταν γελάς, εκκρίνονται ενδορφίνες.
Ισχύει, δεν είναι ψέμα.
Ο Θεός σάς το έδωσε αυτό. Ενδορφίνες από το γέλιο.
Αυτές τρώνε ό,τι αρνητικό μέσα μας.
Θα ζήσεις πολλά χρόνια.
Είσαι μαζί του;
Αυτός θα ζήσει πολλά χρόνια.
Δεν θα τον ξεφορτωθείς εύκολα.
Θα τρέχει η μύτη του, αλλά θα ζήσει πολλά χρόνια.
Κι εσύ. Θα ζήσεις πολλά χρόνια.
Όταν εκκρίνονται οι ενδορφίνες, νιώθεις ωραία.
Νιώθεις ευφορία. Και μόνο με το γέλιο γίνεται.
Γι' αυτό λέω σε όλους "Γελάστε, τσάμπα είναι".
Όχι απόψε.
Αύριο.
Να το θυμάστε αύριο.
Είναι δωρεάν. Γέλιο για το σπίτι.
Το παίρνεις σπίτι, φτερνίζεσαι. Ιγμόρεια. "Αμάν, εκείνος ο μαύρος!
Εκείνος ο μαύρος, γαμώτο".
Ακόμα το κάνει.
Το κάνει ακόμα, γαμώτο.
Με τέτοια άτομα να κάνετε παρέα.
Πιστέψτε με, ψάχνω.
Κάποιοι δεν γελάνε, δεν χαμογελάνε. Χέστε τους.
Θα πεθάνουν αύριο.
Αύριο θα πεθάνουν.
Θα μπορούσαν να ζήσουν, επέλεξαν να μην το κάνουν.
Ήρθαν σε κωμικό σόου και δεν γελάνε; Χέστε τους.
Ψόφα. Γεια.
Γεια. Χέστηκα.
Γεια.
Ξέρετε πόσοι μύες χρειάζονται για να μη γελάσεις;
Θέλει προσπάθεια. Χρειάζονται όλοι οι μύες. Σφίξιμο.
Κωλοτρυπίδα, σφιγμένη.
Η δική σου είναι η πιο σφιγμένη εδώ μέσα.
Βγαίνουν μικρές σταφίδες.
Ούτε κανονικό χέσιμο δεν μπορείς να κάνεις.
Γι' αυτό σε θεωρούν σκατένιο, επειδή δεν τα βγάζεις!
Η δική του είναι ανοιχτή.
Ορθάνοιχτη.
Ορθάνοιχτη κωλοτρυπίδα απ' το γέλιο.
Γαμώτο, τι αστείο!
Θεέ μου.
Είναι ωραία να γελάς.
Είναι!
Γιατί να στερήσεις το γέλιο απ' τον εαυτό σου;
Είναι φοβερή αίσθηση. Εθιστική.
Έχετε φτάσει ποτέ αργά στη δουλειά και βλέπετε διάφορους να γελάνε;
Τι κάνετε; Γελάτε κι εσείς και τους πλησιάζετε. "Τι έγινε;"
Μαζί σας γελάνε, επειδή αργήσατε πάλι.
Γελάτε κι εσείς.
Δεν πλησιάζετε ποτέ τον μουρτζούφλη.
Όχι βέβαια! Μακριά του.
Βγάλτε αυτά τα άτομα απ' τη ζωή σας.
Να έχετε γύρω σας νικητές, αληθινούς φίλους.
Τα σόσιαλ κατέστρεψαν τους πάντες.
Τους θεωρείτε φίλους, επειδή σας ακολουθούν.
Δεν το κάνουν από συμπάθεια.
Θέλουν να σας δουν να τα κάνετε μαντάρα.
Το έχετε σκεφτεί ποτέ;
Ποστάρετε ποτέ κάτι καλό που κάνατε,
κι αυτοί που θεωρούσατε φίλοι
δεν λένε λέξη;
Ούτε καν ένα λάικ!
Κάνουν λες και δεν το είδαν. Ενώ το είδαν.
Το ξέρετε ότι το είδαν, αλλά κάνουν την πάπια.
Αυτοί δεν είναι φίλοι, τσιμπούρια είναι.
Διώξτε τους. Εύκολο είναι. Διαγραφή.
Διαγραφή.
Θα μείνετε με πέντε φίλους.
Μάλλον με τους συγγενείς σας.
Κι οι δύο απ' αυτούς σας μισούν.
- Πώς σε λένε; - Λάρι.
Λάρι, σε λατρεύω. Κι εσύ γελάς δυνατά.
Δεν είναι ωραία αίσθηση;
Πόσο είσαι;
- Σαράντα έξι. - Βλέπετε;
Πρέπει να ρωτάς τους Ασιάτες πόσο είναι.
Πρέπει να ρωτάς την ηλικία των Ασιατών.
Συγγνώμη, είναι θέμα σεβασμού.
Μη μαντεύετε.
Μη μαντεύετε ποτέ.
Νόμιζα ότι ήταν νέος. Πουρό είναι!
Μαθουσάλας!
Απλώς, είναι νεότερός μου, γιατί είναι βέρος Ασιάτης.
Εγώ είμαι λευκός κατά το ήμισυ. Οπότε, το λευκό...
Το λευκό...
Το λευκό μέρος είπε "Θα σε γεράσω".
Πουρό!
Σε συμπαθώ, Λάρι.
- Έχεις παιδιά; - Ναι.
Εννοείται. Πόσα; Μόνο ένα;
Τρία; Να πάρει!
Πόσο είναι;
Σκέψου το. Θα έρθω μετά.
Οι Ασιάτες αδιαφορούν για την ηλικία των παιδιών τους.
Χέστηκαν.
"Πόσα;" "Τρία".
"Πόσο είναι;" "Ποιος χέστηκε;
Ποιος χέστηκε; Δεν ξέρω.
Ενός, δύο και τριών".
Τι;
Ο τύπος κοίταξε ψηλά. Τύπου...
"Θα σας πω άλλη στιγμή, κύριε Κόι".
Πόσο; Έφηβοι;
- Δεκαπέντε, δώδεκα και πέντε. - Ορίστε.
Είναι δική μας ευθύνη να τους θυμίζουμε
ότι αυτή η φάση, όσο ωραία κι αν είναι,
τα μέσα δικτύωσης...
Πρέπει να τους θυμίζουμε ότι δεν είναι πραγματικότητα.
Ζουν σε μια εποχή που δεν ξεχωρίζουν τι είναι αληθινό.
Διδάσκονται τα πάντα μέσα σε 15 δευτερόλεπτα.
Δεκαπέντε δευτερόλεπτα, και μαθαίνουν τον κόσμο.
Δεκαπέντε δεύτερα, και ξέρουν ότι οι μαύροι έχουν θέμα μ' αυτούς,
οι λευκοί μισούν τους πάντες,
οι Ασιάτες θέλουν να κατακτήσουν τον κόσμο.
Όλα αυτά, σε 15 δεύτερα. Οι νέοι τα βλέπουν αυτά.
Αφομοιώνουν αυτές τις πληροφορίες. Αυτές θεωρούν αλήθεια.
Εμείς πρέπει να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι είναι λάθος.
Πρέπει να βγουν έξω να δουν πράγματα. Να μην κρύβονται στο καβούκι τους
και να τους λένε τα σόσιαλ το σωστό και το λάθος.
Να βγουν έξω να το δουν.
Αν έρθουν στο Μπρούκλιν, βλέπουν λευκούς, Ασιάτες και μαύρους,
κι όλοι μας γελάμε με τα ίδια πράγματα.
Υποτίθεται ότι τα κοινωνικά δίκτυα μας κάνουν κοινωνικούς, αντιθέτως!
Αντικοινωνικά έπρεπε να τα λένε. Δεν κάνεις παρέα με κανέναν.
Τα παιδιά δεν ξέρουν πώς να πουν "Γεια" σε κάποιον.
Στέλνουν μηνύματα με ιμότζι.
Έτσι κάνουν καμάκι.
Μια μελιτζάνα που στάζει.
Κι αν δεν απαντήσει, "Σιγά το πράγμα".
Θα στείλουν σε άλλες τόσες.
Χαρούμενο πρόσωπο με καρδιές για μάτια. Τι σκατά είναι αυτό;
Δεν υπάρχει ρίσκο, κορύφωση. Δεν αποκτάς αυτοπεποίθηση έτσι.
Τι κάναμε εμείς; Ιδίως εγώ, όταν μου άρεσε κάποια,
επί πέντε μήνες απλώς την κοιτούσα.
Μιλάμε για λεκέδες στο στήθος.
Φαγητό στα χείλη.
"Άντε να της μιλήσεις". "Περίμενε".
Κι όταν επιτέλους πήγαινες, της έλεγες "Είσαι υπέροχη.
Γεια!"
Και τι γινόταν;
Τίποτα!
Πήγαινες σπίτι και τον έπαιζες.
Κλαίγοντας. "Γιατί το είπα αυτό;
Γιατί της το είπα αυτό;"
Τους ήρθε κουτί, παιδιά.
Πραγματικά.
Ίσως πρέπει να τους στερήσουμε πράγματα, για να τους σπάσουμε τον τσαμπουκά. Έτσι;
Βγάζουν φωτογραφίες. Όλα τα παιδιά έγιναν φωτογράφοι.
Κι εμείς το ίδιο, όμως.
Αλλά ξέρω τη διαφορά ανάμεσα στις φωτογραφίες μας.
Τα παιδιά δεν έχουν ιδέα.
Έχουν πάμπολλες ευκαιρίες για να βγάλουν μια καλή. Σέλφι.
Τους έχετε δει;
Αυθόρμητη.
Πώς στον διάολο βγάζεις αυθόρμητη σέλφι;
Τι διάολο!
"Την πέτυχα". "Την πέτυχες;
Έβγαλες 1.000 φωτογραφίες, αυτό έλειπε!"
"Φίλτρο. Τέντωμα.
Τέντωμα. Φίλτρο. Τέντωμα".
Ανάρτηση. Λεζάντα "Απίστευτο".
Ορίστε;
Τη δείχνουν σε όλους. "Άρεσε σε όλους η φωτογραφία.
Μου έκαναν 400 λάικ".
Δεν άρεσε σε κανέναν.
Δεν άρεσε η κωλοφωτογραφία σου.
Ο κόσμος πατάει και σκρολάρει.
Ούτε καν κοιτάει. Απλώς σκρολάρει.
Κανείς δεν είδε τη φωτογραφία σου.
Όταν ήμουν εγώ παιδί, σου άρεσε.
Αναγκαστικά, γιατί την κρατούσα και σου την έδειχνα.
"Για κοίτα". "Αμάν, φοβερή!"
"Ναι, ωραία δεν είναι;
Τέλεια".
Ίσως αυτό πρέπει να κάνουμε. Να τους δώσουμε φωτογραφική μιας χρήσης.
"Ορίστε, μ' αυτή βγάλε σέλφι.
Δώδεκα λήψεις έχεις, οπότε...
Δώδεκα λήψεις έχεις, φρόντισε να σου βγει καλή".
Για να τους δούμε να τους βάλουν όλους στο κάδρο.
Και να περιμένουμε να φορτίσει η μπαταρία του φλας.
"Γιατί κοίταξες;
Κοίταξες σαν χάνος. Πρέπει να τη φορτίσω πάλι, ρε μαλάκα!"
Και μετά έπρεπε να το πας...
Να πας το φιλμ για εμφάνιση.
Το έβαζες σε φάκελο, έγραφες το όνομά σου
και το έδινες σ' έναν άγνωστο. "Ορίστε, προσωπικές φωτογραφίες".
Κι έκαναν μια βδομάδα να βγουν.
Και για μια βδομάδα έλεγες "Μακάρι να βγήκαν οι άτιμες.
Ας βγήκαν έστω μια δυο".
Μετά πήγαινες να τις πάρεις
όταν ήταν έτοιμες. "Όχι. Σκατά. Όχι.
Θολή. Χάλια. Σκατά.
Κόκκινα μάτια;
Κόκκινα μάτια, γαμώτο".
Και μία ήταν καλή.
Μία. Και έλεγες "Ναι, την πέτυχα.
Θα μου κάνετε αντίγραφα;"
Ρωτήστε τα παιδιά.
Από τότε που έχουμε μόνο στο κινητό φωτογραφικές,
δεν ξέρουν καν τι είναι οι φωτεινές σφαίρες.
Ρωτήστε έναν έφηβο.
Δεν έχουν ιδέα τι συζητάμε.
Φωτεινή σφαίρα είναι όταν στη φωτογραφία που εμφάνισες υπάρχει ένας κύκλος φωτός
πάνω από κάποιον.
Η μαμά μου τι έλεγε; "Ήρθε η γιαγιά σου στο πάρτι Χριστουγέννων.
Η γιαγιά σου ήρθε στο χριστουγεννιάτικο πάρτι, Τζόσεφ.
Ήρθε στο πάρτι.
Είναι δίπλα στην πατατοσαλάτα, Τζόσεφ.
Δική της είναι η συνταγή. Σου έφτιαξε πατατοσαλάτα.
Χριστέ μου, Τζόσεφ, σε αγαπούσε πάρα πολύ, Τζόσεφ".
Ο φακός ήταν βρόμικος.
Ήταν βρόμικος ο φακός.
Είχαμε έξι μήνες τη φωτογραφία στον βωμό.
Μάλλον είμαι σ' αυτήν την ηλικία.
Σωματικά και ψυχικά, έχω γίνει ο πατέρας μου. Απίστευτο.
Νομίζω ότι όλοι τελικά γινόμαστε οι γονείς μας.
Οπότε, τον νου σας, πιτσιρίκια, αυτό θα γίνει.
Θα αρχίσει η διάλυση, θα αρχίσετε να λέτε παλιακά πράγματα.
Δεν ξέρεις καν τον λόγο. Τις προάλλες είπα "Φίνα".
Μου την είπε αμέσως ο γιος μου.
Είπα "Φίνα αυτή η πολυκατοικία".
Ο γιος μου είπε "Είπες 'φίνα';"
"Θεέ μου, ναι!"
Ο μπαμπάς μου έλεγε κάτι τέτοια.
Τη δεκαετία του '80, μου άρεσε το μπρέικντανς.
Άκουγα τα πάντα.
Άκουγα Doug E. Fresh, Slick Rick, Beastie Boys, τα πάντα.
Κι ο μπαμπάς μου έλεγε "Αυτά τα ντάπα ντούπα ακούς;
Μουσική το λες αυτό; Αυτά τα ντάπα ντούπα;
Αυτά είναι μόδα. Να ακούς κανονική μουσική, όχι ντάπα ντούπα".
Με νευρίαζε κι έλεγα "Άσε μας, ρε μπαμπά.
Αυτή είναι η μουσική του μέλλοντος".
"Θα το δούμε", απαντούσε. Κι είχα δίκιο τελικά.
Είχα δίκιο.
Αλλά τώρα η χιπ χοπ έγινε κάτι άλλο.
Κι εγώ μιλάω σαν τον πατέρα μου.
"Ακούς αυτά τα μασημένα;
Αυτά τα μασημένα; Δεν λένε καν τις λέξεις".
Μουρμούρα.
Βλακείες. Μουρμούρα. Λέξη.
Μουρμούρα. Λέξη.
Ο γιος μου λέει "Σκάσε, μπαμπά. Εσύ ακούς βλακείες".
Κι αυτό με εξόργισε, γιατί ξέρω ότι εγώ έχω δίκιο.
"Μη λες ότι...
Μη συγκρίνεις τη ραπ σου με τη δική μου. Δεν μπορείς να..."
Ήταν ποιητές, λέμε.
Ήταν στιχουργοί. Χόρευαν.
Ο Μπίγκι πέθανε 30 χρόνια πριν.
Ακόμα και σήμερα, όμως, γίνεται χαμός με τα τραγούδια του.
Μη μου πείτε ότι δεν είναι έτσι.
Γαμώτο...
Η ραπ της μουρμούρας είναι πιασάρικη,
αλλά τι σκατά λένε;
...τρόπος ζωής
Μουρμούρησε και μετά είπε μια λέξη.
...τρόπος ζωής
Σκάσε!
Λυπάμαι.
Κάποιοι δεν ξέρουν το τραγούδι.
Το βάζεις λίγο; Βάλ' το.
...τρόπος ζωής
...αρχίζω
Σκάσε!
Σκάσε, ρε...
Δεν με νοιάζει αν ακούγομαι μεγάλος,
μα όπου ακουστεί Μπίγκι, γίνεται χαμός.
Βάλε Μπίγκι.
Τραγουδήστε!
Δεν είμαι ο μέσος όρος
Μου βγαίνει φυσικά να βγάζω λεφτά Άλλοι δεν βλέπουν τα δικά τους στραβά
Ροζ αλιγάτορας στο Ντιτρόιτ
Timberland στο Μπρούκλιν
Σταμάτα. Ορίστε;
Timbeland στο Μπρούκλιν
Τι διάολο;
Γι' αυτό ήθελα αυτό να το γυρίσω στο Μπρούκλιν.
Ο Μπίγκι ήταν ανυπέρβλητος.
Ό,τι έκανε ήταν κουλ.
Βαριά ανάσα να έπαιρνε, ήταν στίχος.
Ό,τι έλεγε έβγαζε νόημα. Ήταν ποιητής.
"Κι αν δεν το ξέρατε..."
"Τώρα το ξέρετε".
Αυτά είναι, ρε Μπρούκλιν. Πάμε!
Τέλειο.
Είστε φοβεροί.
Ξέρω ότι μιλάω συνεχώς για την ηλικία, αλλά είναι αλήθεια.
Είμαι σε αυτήν την ηλικία που αρχίζουν τα προβλήματα.
Τα χανγκόβερ δεν κρατάνε μόνο μια μέρα πια.
Κρατάνε τέσσερις πέντε.
Γι' αυτό εσείς, τα νέα παιδιά, κοιτάξτε να το απολαύσετε.
Το ποτό και όλο αυτό το κακό φαγητό...
Θα τα πληρώσετε.
Γάλα;
Πιείτε το, παιδιά. Πιείτε το όλο.
Δημητριακά με το κιλό.
Τρελαίνομαι.
Δημητριακά με κανέλα. Έτρωγα τρία μπολ τα μεσάνυχτα.
Τρία μπολ δημητριακά με κανέλα.
Και μετά έπινα το γάλα. Είχε γίνει σαν ορτσάτα.
Όχι πια.
Έχω δυσανεξία στη λακτόζη.
Τι στον διάολο; Πότε έγινε αυτό;
Ξαφνικά, το γάλα έγινε δηλητήριο.
Μαντέψτε πότε έμαθα ότι έχω δυσανεξία στη λακτόζη.
Σε ραντεβού.
Σε ραντεβού, γαμώτο. Όλα πήγαιναν καλά.
Παρήγγειλα επιδόρπιο. Πρότεινε να το μοιραστούμε.
Μηλόπιτα με παγωτό. Τη φάγαμε.
Έφαγα το μισό παγωτό, όλα καλά.
Γυρνούσα σπίτι, όλα καλά.
Την κοιτούσα και σκεφτόμουν "Απόψε θα γίνει".
Οδηγούσα. "Θα παίξει σεξ απόψε".
Κι η κοιλιά μου είπε "Όχι, ξέχνα το".
"Τα κωλοφρένα".
Τα φρένα!
Έριξα το φταίξιμο στα φρένα.
Δεν θα παίξει τίποτα.
Δεν θα την πάω σπίτι. Δεν θα παίξει τίποτα!
Δεν θα μου πάρει πίπα με υπόκρουση τον δεινόσαυρο.
Σκεφτείτε τη. "Θεέ μου!
Νόμιζα ότι ήταν τα φρένα".
Δεν πίνω γάλα.
Μου λείπει το γάλα. Μου λείπει πολύ.
Τα βράδια, προσπαθώ να με ξεγελάσω.
Αργά το βράδυ, τρώω γρήγορα ένα μπολ με δημητριακά.
Αν το φάω γρήγορα, θα με πάρει ο ύπνος.
Ίσως δεν το καταγράψει ο εγκέφαλος.
Θα κοιμηθώ,
κι η κωλοτρυπίδα μου θα πει "Φίλε, παίζει λίγο δηλητήριο.
Θα το αφήσουμε να φύγει όσο κοιμάσαι.
Ορίστε, κύριε Κόι".
Προ διετίας έμαθα ότι έχω ισχιαλγία.
Τι στον διάολο;
Δεν το ήξερα καν, απλώς συνέβη.
Κι οι νέοι εδώ μέσα λένε "Τι είναι η ισχιαλγία;
Την έχει το Spotify;"
Έχω ισχιαλγία.
Σταμάτησε ξαφνικά να δουλεύει το ισχιακό νεύρο.
Δεν δουλεύει πια το ισχιακό νεύρο. Ναι!
Κι αναγνωρίζω όσους έχουν ισχιαλγία.
Αυτό είναι το καλό. Είμαστε σαν συμμορία.
Το ξέρεις όταν έχει ο άλλος.
Δεν χρειάζεται να σηκώσετε χέρι, το ξέρω. Φαίνεται.
Ξέρω ποιος έχει ισχιαλγία.
Ειδικά εσύ! Κάθεσαι στο πλάι.
Κάθεται πλάγια, λες και πάει στη δεύτερη βάση.
Δεν ήξερα ότι έχω ισχιαλγία.
Έμαθα ότι ήταν σοβαρό
όταν γύριζα το Ζωντανά από το Los Angeles Forum.
Όταν έκανα μοντάζ, με κοιτούσα κι είπα "Γιατί περπατάω έτσι;"
Θυμάμαι ότι με πονούσε το πόδι μου,
αλλά στο μοντάζ κατάλαβα ότι επηρέασε το περπάτημα.
Είπα "Γιατί περπατάω έτσι;"
Απόψε που θα πάτε στο σπίτι, δείτε την αρχή, όταν με παρουσιάζουν.
Κι εγώ "Τι λέει, Λος Άντζελες;"
Τι στον διάολο;
Γιατί περπατάω έτσι;
Έπρεπε να πάω σε γιατρό, για να δει τι έχει το πόδι μου.
Παρεμπιπτόντως, αν έχουμε γιατρό απόψε εδώ...
Ναι, απόκτησε πάλι συμπόνια.
Εκείνη έκανε...
Οι γιατροί δεν έχουν συμπόνια πια.
Φέρονται στους ασθενείς λες κι είναι πελάτες.
Όχι εσύ. Φαίνεσαι χαρούμενος άνθρωπος.
Αλλά μη φέρεστε έτσι.
Λένε τα άσχημα νέα λες κι είναι κάτι δεδομένο.
Σταματήστε. Δεν είμαστε αναίσθητοι.
Πήγα στον γιατρό κι είπα "Δεν ξέρω γιατί,
αλλά με πονάει το δεξί πόδι και δεν αθλούμαι κιόλας.
Πονάει απ' τον γοφό ως το γόνατο".
Λέει "Είναι το ισχιακό νεύρο. Αρχικό στάδιο ισχιαλγίας.
Πρέπει να κάνετε διατάσεις στη λαγονοκνημιαία ταινία.
Έχετε αφρώδη κύλινδρο;"
"Λέτε να 'χω τη θεραπεία
ενώ μόλις τώρα έμαθα τι έχω;"
"Σωστά, κύριε Κόι. Με συγχωρείτε.
Αγοράστε έναν από ένα κατάστημα αθλητικών ειδών,
βάλτε τον ανάμεσα σε γοφό και γόνατο και πηγαίνετε μπρος πίσω.
Θα πονάει πολύ, αλλά να το κάνετε συνέχεια.
Θα μειώσει την πίεση. Κάντε διατάσεις.
Λογικά, θα πονάει κι η μέση σας". Λέω "Ναι".
"Θα ανακουφιστείτε.
Συνήθως, επηρεάζει και τα οπίσθια.
Μα πρόσεξα ότι δεν έχετε".
"Και νομίζετε ότι δεν πληγώθηκα τώρα;"
Λέει "Χίλια συγγνώμη, κύριε Κόι.
Δεν ήθελα να το πω έτσι.
Πονάνε τα οπίσθιά σας;"
Κι εγώ λέω "Όχι".
Κι εκείνος λέει
"Ακριβώς.
Επειδή δεν έχετε".
Αυτό με τσάκισε.
Με πλήγωσε. Με διέλυσε.
Οι γυναίκες πρέπει να το μάθουν, οι άντρες αδιαφορούν για τον κώλο τους.
Δεν μας νοιάζει ό,τι κώλο κι αν έχουμε.
Δεν ξυπνάμε την Τετάρτη και λέμε "Σήμερα γυμνάζω οπίσθια".
Χεστήκαμε. Δεν κάνουμε κοιλιακούς.
Δεν κάνουμε καθίσματα, τίποτα.
Ό,τι κώλο κι αν έχουμε.
Αλλά ο εγωισμός μου πληγώθηκε,
γιατί ένας γιατρός, που ξέρει τι είναι ο κώλος,
δεν τον βρίσκει πάνω μου.
Με κοίταξε από πίσω κι είπε "Α, τσέπες".
Οδηγώ προς το σπίτι, λοιπόν, και λέω "Πρέπει να αποκτήσω λίγο.
Δεν έχω κώλο. Δεν έχω καθόλου κώλο.
Πρέπει να αποκτήσω ένα μικρό κωλαράκι.
Δεν γίνεται να μην έχω καθόλου".
Γυρνάω σπίτι, λοιπόν, και το ορκίζομαι,
κοιτάζω πρώτη φορά τον κώλο μου.
Δεν τον είχα ξανακοιτάξει ποτέ.
"Πρέπει να αποκτήσω", είπα. Γδύθηκα εντελώς,
στάθηκα μπροστά στον μακρύ καθρέφτη κι έκανα έτσι.
Και δεν έχω κώλο!
Δεν έχω κώλο, τίποτα!
Έχω μια μακριά πλάτη.
Έχω μια πολύ μακριά πλάτη.
Και στο τέλος της, έχω μια κωλοτρυπίδα.
Μια κωλοτρυπίδα στο τέλος. Κι ο κώλος μου είναι τριχωτός.
Είναι σαν χαλάκι με μια κωλοτρυπίδα να κρέμεται απ' τον νωτιαίο μυελό.
Κι αναγούλιασα.
Έχω δύο πόδια που φτάνουν ως τους ώμους.
Τι είναι αυτό, γαμώτο;
Κι εκείνη τη στιγμή
αναρωτήθηκα πώς έμεναν μαζί μου οι γυναίκες.
Είναι φρικτό.
Την πρώτη φορά που το κάναμε,
έπρεπε να φύγει!
Κάθε ερωτική μου σύντροφος έπρεπε να το βάλει στα πόδια!
Γιατί λέω και μαλακίες.
Τύπου "Πάω τουαλέτα, και μετά το ξαναπάμε".
Πάω στην τουαλέτα,
κι ο κώλος μου κάνει "Θα γυρίσουμε.
Κράτα υγρό το μουνάκι σου, μωρό μου.
Επιστρέφουμε, μωρό μου, να γαμήσουμε το μουνάκι".
Πώς; Πώς στον διάολο έμεινε;
Και τώρα... Απευθύνομαι στους άντρες.
Αν βγαίνεις με κάποια ή αν είσαι παντρεμένος,
να τη λατρεύεις, γιατί σε αγαπά γι' αυτό που είσαι.
Είναι ερωτευμένη με την ψυχή και το μυαλό σου.
Όχι με το σώμα σου, αλήθεια.
Αγαπάει τον εσωτερικό κόσμο σου, την ψυχή σου.
Αυτό αγαπάει. Να το θυμάσαι. Σ' το λέω.
Οι ωραίοι σκέφτονται "Δεν λέει για μένα".
Άντε γαμήσου, και για σένα ισχύει.
Έχεις ένα ωραίο πρόσωπο. Μέχρι να γδυθείς.
Και μετά είσαι σαν λιωμένο κερί.
Σαν...
Έχεις μια κόκκινη ελιά απ' την οποία βγαίνει μια τρίχα.
Εγώ φοράω εσώρουχα Polo.
Στο πίσω μέρος, πάνω στο λάστιχο γράφει
"Polo by Ralph Lauren".
Μπροστά το τεντώνει η κοιλιά μου, και γράφει...
Αυτό γράφει. Καμία σχέση με τη συσκευασία.
Υπάρχουν άντρες εδώ που με καταλαβαίνουν.
Δεν λέει "Hanes", λέει "Nanes".
Ναι, μαλάκα μου, εσύ κι εσύ.
Όλοι οι άντρες εδώ πέρα.
Θα συμβεί απόψε, έτσι;
Με τόσες ενδορφίνες, τι θα γίνει;
Θα σου πάρει πίπα.
Στο πουλί που είναι πάνω... Η κοιλιά σκεπάζει το πουλί.
Εκείνη θα σηκώσει την τριχωτή...
Αυτήν την τριχωτή κοιλιά που σπρώχνει κάτω το πουλί.
Η όμορφη γυναίκα σου θα τη σηκώσει και θα πει "Θα το ρουφήξω.
Θα το ρουφήξω αυτό το πουλί. Θα ρουφήξω το πουλί της αρκούδας.
Κάνε τον ήχο, αλλιώς δεν έχει πίπα".
Κι εσύ θα κάνεις...
Ναι.
"Χνούδια έχεις στον αφαλό σου, γαμώτο;
Κάνε τον ήχο, αλλιώς δεν έχει πίπα".
Ναι.
Ξέρετε ποιο είναι το τρελό;
Ανήκω πλέον στην κατηγορία "σέξι μπαμπάς".
Είμαι σέξι μπαμπάς. Δείτε.
Ζητωκραυγάζετε. Σταματήστε.
Δεν το χάφτω. Υπάρχουν άντρες που το χάφτουν.
Πηγαίνετε στο Instagram. Θα το δείτε. #σέξι μπαμπάς.
Πατήστε το χάσταγκ,
θα δείτε τύπους σαν εμένα σε ηλίθιες πόζες.
Μετά, όμως...
Και στα σχόλια θα δείτε "Σέξι μπαμπάς".
"Ναι, σέξι μπαμπά. Για να σε δω".
Δεν τα χάφτω εγώ αυτά. Δεν είσαι έτοιμη για τον σέξι μπαμπά.
Αν είσαι εικοσάρα, μείνε εκεί.
Αν είσαι τριαντάρα, μείνε εκεί.
Δεν είσαι έτοιμη. Ο σέξι μπαμπάς είναι ξεχωριστός.
"Ο σέξι μπαμπάς θα με φροντίζει".
Κι εσύ πρέπει να τον φροντίζεις.
Έχει ισχιαλγία.
Τι είναι αυτά που λες; Δεν είσαι έτοιμη γι' αυτόν.
Αν παίξει φάση κι έχω ξεχάσει τη συσκευή για την άπνοια;
Τι θα κάνεις;
Παίζει φάση, και δεν έχω τη συσκευή.
Και κάνω έτσι...
Εσύ λες "Σέξι μπαμπάκα!
Τι έπαθες, σέξι μπαμπάκα;
Σέξι μπαμπάκα!"
Θέλω έμπειρη γυναίκα.
Που ξέρει τι να κάνει αν γίνει κάτι τέτοιο.
Θέλω να βγω ραντεβού, κι εκείνη να πει "Πάμε σπίτι μου".
"Δεν έχω τη συσκευή άπνοιας". "Είχε δύο ο πρώην μου.
Έχω μία στην ντουλάπα.
Έχω κι αποσταγμένο νερό". "Τι φάση!"
Μια ενημέρωση για όλες τις νεαρές κοπέλες
σε περίπτωση που σας πλησιάσει στο μπαρ ένας σέξι μπαμπάς.
Αν σας μιλάει στο μπαρ και στέκεται...
Κάτσε να πάω στο σκαμπό.
Αν κάνει έτσι όταν σου μιλάει... "Ναι. Έλα, αλήθεια;"
Έτσι στέκεται όταν μιλάει. "Αλήθεια;"
Δεν το παίζει άνετος.
Κάνει ζέστη.
Μου 'χει κολλήσει το αρχίδι στο μπούτι.
Έτσι το ξεκολλάς απ' το μπούτι.
Κάνεις...
"Ναι".
Είναι κίνηση κολλημένου αρχιδιού.
Έχετε δει άντρα να μιλάει και να κάνει έτσι;
"Όχι! Άντε φύγε από εδώ.
Άντε φύγε από εδώ, ρε!
Αλήθεια λες; Αλήθεια τώρα;
Απίστευτο. Εντελώς απίστευτο".
Τα αρχίδια του είναι.
Έχει κι εδώ κολλημένα.
Πολλά. Δείτε τους πώς κάθονται.
Δείτε δίπλα σας τον τύπο με τα πόδια ορθάνοιχτα.
Αδιαφορεί για τους διπλανούς του.
Απλώς ακουμπάνε τα αρχίδια στο κάθισμα.
Κλείνουν τα πόδια, αλλά τα αρχίδια κάθονται πάνω σαν χωνάκι.
Κίνηση κολλημένων αρχιδιών. Τώρα ξέρετε, κυρίες μου.
Όταν πάτε στη δουλειά, θα ξέρετε.
Σας πλησιάζει ο τύπος απ' το λογιστήριο.
"Ρεμπέκα, τα παιδιά πάνε Starbucks.
Θέλεις κάνα Frappuccino;"
"Ξεκουμπίσου από εδώ, Στιβ".
"Κάποια έχει νευράκια".
Έλεγα αυτό το αστείο πολύ παλιά, όταν ο γιος μου ήταν εννιά χρόνων.
Τον έπαιρνα μαζί, καθόταν στα παρασκήνια.
Αστειευόμουν με το κοινό κι είπα αυτό το αστείο.
Μετά τον ρώτησα πώς του φάνηκε.
Είπε "Ωραίο, μπαμπά. Αλλά δεν το έπιασα εκείνο το αστείο".
"Ποιο αστείο;" "Αυτό με το μπαλάκι στο μπούτι.
Δεν το κατάλαβα, μπαμπά.
Το μπαλάκι στο μπούτι. Γιατί ήταν αστείο; Δεν το κατάλαβα".
Και του λέω "Δεν πρέπει να το καταλάβεις, είσαι εννιά.
Τα μπαλάκια σου είναι ακόμα στη βάση.
Εκεί είναι στα εννιάχρονα.
Στη βάση του πουλιού.
Το πουλί σου είναι σαν πεζοπόρος με ένα ωραίο σακίδιο.
Το δικό μου είναι σαν έμπειρος ταξιδιώτης με βαλίτσα με ροδάκια".
"Χάλασαν τα ροδάκια, γαμώτο".
Ο γιος μου είναι 20 πια. Θέλω να ξέρω ότι ζει καλά.
Αλλά είναι άλλη γενιά.
Προσπαθώ να τον πλησιάσω, αλλά ξέρω ότι είναι λάθος.
Κάνουν λάθος. Είναι μαλθακοί. Είστε μαλθακοί.
Εκφοβισμός. Αν είναι δυνατόν!
Κάποιοι γονείς θα πείτε
"Δεν καταλαβαίνεις τι περνάει ο γιος μου".
Μα δεν ξέρετε ότι εγώ...
Όταν ήμουν παιδί, ποιος ήταν ο χειρότερος νταής;
Η μαμά μου! Εκείνη έλεγε τα χειρότερα.
Τα χειρότερα.
Αν μου έλεγαν κάτι στο σχολείο,
μου το είχε ήδη πει εκείνη νωρίτερα.
Τι στον διάολο;
Ο γιος μου είναι μαλθακός. Είναι άλλη εποχή τώρα.
Προσπαθώ, αλλά χρειάζομαι τα εργαλεία.
Κι ο γιος μου είναι 20 χρόνων.
Έτσι; Είναι 20. Πρέπει να βεβαιωθώ ότι είναι έτοιμος.
Ως γονιός, πρέπει να βεβαιωθώ.
Αλλά δεν είναι έτοιμος.
Δεν είναι. Δεν είναι έτοιμος.
Δεν είναι έτοιμος για τον γενικό πληθυσμό.
Θα ήταν λάθος να στείλω τον γιο μου στον αληθινό κόσμο.
Θα λένε "Τίνος παιδί είναι αυτό;
Ποιος το έστειλε εδώ;"
Δεν είναι έτοιμος.
Αν του δώσω σήμερα πάρα πολλά λεφτά,
έναν σκασμό λεφτά,
και του πω "Φύγε, Τζο, είσαι μόνος",
θα έρθει σε έξι ώρες και θα πει "Μου τα πήραν όλα".
Τα παιδιά τα έχουν όλα.
Είναι έξω με φίλους; Καλεί Uber.
Τόσο γρήγορα.
Ξενυχτάει με φίλους. "Συγγνώμη, θα καλέσω Uber".
Έτσι απλά. Καλεί ένα Uber.
Τη δική μου κάρτα χρεώνει.
"Uber Black; 49,99 δολάρια; Τι διάολο;
Ένα χιλιόμετρο μακριά είσαι".
Πολυτέλεια! Αυτό είναι που δεν ξέρουν.
Εμείς δεν είχαμε Uber. Τι διάολο;
Αν ξενυχτούσα με φίλους μεσοβδόμαδα
κι έπαιρνα τη μαμά, "Είναι σκοτεινά, θα έρθεις;"
"Όχι.
Έχω βάλει πιτζάμες,
έχω βάλει τις κρέμες μου, Τζο.
Έλα σπίτι τώρα".
"Πώς;
Δεν έχει κανείς αμάξι".
"Τότε, τρέξε.
Τρέξε.
Ένα χιλιόμετρο είναι. Τρέξε γρήγορα.
Μη σταματάς. Κοίτα μπροστά και τρέξε γρήγορα.
Αν κουραστείς, μη σταματήσεις, συνέχισε".
Μία η ώρα το πρωί.
Σκοτάδι πίσσα.
Περνά αμάξι χωρίς προβολείς.
"Θα με βιάσει!"
Δέκα φορές γλίτωσα τον βιασμό.
Αλλά εκεί θέλω να καταλήξω. Δεν άργησα ποτέ ξανά.
Όταν έδυε ο ήλιος, έλεγα "Πρέπει να γυρίσω σπίτι".
Uber Eats. Άσε μας, ρε.
Όταν δεν έχουμε φαγητό, Uber Eats.
"Θα παραγγείλω, μπαμπά". "Εντάξει". Παίρνει Uber Eats.
Βλέπω τον λογαριασμό. "Τι; Cheescake Factory;
Έβγαλες τον εαυτό σου για φαΐ;
Ραντεβού βγήκες; Πήρες κι επιδόρπιο;
Άφησες και φιλοδώρημα;
Τέτοιος είσαι!
Αφήνεις και φιλοδώρημα, έτσι;"
Τι μαλακίες είναι αυτές; Uber Eats!
Δεν ξέρει το "Όχι φαΐ".
Όχι φαΐ.
Εγώ έπαιρνα συχνά τη μαμά στη δουλειά.
"Δεν έχει φαΐ". "Δες στο ψυγείο. Έχει..."
"Μαμά, δέκα φορές κοίταξα, κι όλο τα ίδια είδα".
"Ξανακοίτα.
Κοίτα ξανά.
Τι έχει μέσα;"
"Κέτσαπ".
"Γεύση.
Ορίστε, γεύση. Είναι μια αρχή.
Γεύση! Τι άλλο, Τζόσεφ; Τι άλλο έχει;
Έχεις γεύση. Τι άλλο έχει, για να φτιάξουμε κάτι;
Τι, Τζο; Γεύση και τι άλλο;"
"Έχει...
Έχει μια φέτα τυρί με τέσσερις ξεραμένες γωνίες".
"Ωραία.
Κόψε τις γωνίες,
η μέση είναι μια χαρά.
Χαλάει σιγά σιγά.
Πρέπει να το προλάβεις πριν χαλάσει όλο.
Τώρα θα 'ναι στρογγυλή η φέτα".
Έχω τυρί γεμιστό με κέτσαπ.
Τι στον διάολο;
Αίτηση. Αυτό είναι το θέμα.
Δεν ξέρουν τι είναι.
Γι' αυτήν τη γενιά, η λέξη "application" είναι τα πάντα.
Μπορεί να είναι ένα παιχνίδι.
Ό,τι κατεβάζουν είναι application.
Έχουν μια εφαρμογή για να συμπληρώνουν αιτήσεις.
Δεν ξέρουν πώς να βρουν δουλειά.
Δεν ξέρουν τη δυσκολία του να πηγαίνεις να ζητάς δουλειά.
Δεν έχουν τις ικανότητες.
Έχουν μια εφαρμογή για να συμπληρώνουν αιτήσεις.
Πληκτρολογείς για να τη συμπληρώσεις.
Γράφεις "Ξέρεις κάτι; Μ' αρέσει...
Μ' αρέσει ο καφές. Μπορώ να δουλέψω σε καφετέρια.
Θέλω η δουλειά να είναι περίπου 800 μέτρα απ' το σπίτι.
Θέλω να βγάζω τόσα.
Τόσες ώρες μπορώ να δουλεύω, λόγω ποδοσφαίρου".
Κι η εφαρμογή γράφει "Σου βρήκαμε κάτι.
Ναι, λίγο πιο κάτω. Άντε, σε περιμένουν.
Και συμφώνησαν στα λεφτά.
Άντε να πάρεις τη δουλειά. Και καλά να περάσεις στο ποδόσφαιρο".
"Ευχαριστώ, εφαρμογή".
Βρήκαν δουλειά χωρίς προσπάθεια.
Δεν ξέρουν πώς είναι να πηγαίνεις στο εμπορικό κέντρο...
με ένα χάλια πουκάμισο,
με βρόμικα παπούτσια,
με το πουκάμισο μέσα στο χάλια παντελόνι.
Και να κοιτάς όλα τα μαγαζιά.
Να μπαίνεις και να ρωτάς "Θέλετε κόσμο;"
"Όχι.
Όχι εσένα".
Ρωτήστε τους εφήβους αν έχουν δει αίτηση εργασίας.
Ιδέα δεν έχουν.
Εμείς τη ζητούσαμε. Σήκωναν το ταμείο,
κι είχαν ολόκληρο πάκο αιτήσεις από κάτω.
Σου έδιναν μόνο μία.
"Ορίστε".
"Μόνο μία;"
"Ναι, μόνο μία". Πήγαινες στο εστιατόριο να τη συμπληρώσεις.
Με στιλό, όχι μολύβι.
Και δεν έπρεπε να κάνεις λάθος.
Έγραφα λάθος το όνομά μου. "Γαμώτο!"
Έσβηνα το έψιλον κι έκανα ένα βελάκι με ένα φι.
Τζόσεφ με λένε, όχι Τζόσεπε.
Μ' αρέσει, όμως, που είμαι πατέρας, Λάρι.
Απλώς, πρέπει να διδάξουμε τα παιδιά.
Ξέρω ότι έχουμε εφήβους απόψε.
Δεν ξέρω πού είστε, αλλά είστε εδώ.
Εκεί πέρα;
Χαίρω πολύ. Πώς σε λένε; Ο έφηβος.
Ο γέρος λέει "Εμένα;
Εμένα;
Στιβ".
Όταν είπα "έφηβος", τι σε έκανε να πιστέψεις
ότι ρωτάω εσένα;
Κρατάει ουίσκι.
Πώς σε λένε;
Κέιλεμπ.
Κέιλεμπ; Χαίρω πολύ. Πόσων χρόνων είσαι;
- Δώδεκα. - Δώδεκα. Να πάρει.
Γαμώτο.
Μάλιστα.
Έμαθες πολλά απόψε, έτσι;
Γαμώτο.
Να πάρει!
Που λέτε...
Η μάνα σου φταίει, παρεμπιπτόντως.
Είσαι 12, όμως.
Η μαμά το ήξερε, το γράφει στο εισιτήριο!
Είναι ακατάλληλο. Μην τα βάζετε μ' εμένα.
Αν αρχίσει ο Κέιλεμπ...
Θα πω "Γαμώτο!"
Είναι καλό παιδί;
Είναι; Μαζεύει το δωμάτιό του;
Όχι; Να πάρει, Κέιλεμπ!
Μάζευε το δωμάτιό σου!
Αυτή είναι η μαμά σου.
Θα κάνεις ό,τι σου λέει η μαμά σου.
Όταν λέει "Μάζεψε το δωμάτιό σου", θα λες
"Πόσα δωμάτια, μαμά;"
Η μάνα σου είναι.
Η μάνα σου!
Όλα τα παιδιά εδώ.
Να ακούτε τη μαμά σας.
Μην της αντιμιλάτε.
Ο πατέρας σου είναι εδώ; Αυτός είναι;
Στον μπαμπά σου να αντιμιλάς.
Να τη λες στον μπαμπά.
Θα το εκτιμήσει.
Αν μιλάει άσχημα στη μαμά σου, να του τη λες.
Να του τη λες. Αυτό έκανα κι εγώ στον πατριό μου.
Είπε κάτι στη μάνα μου. Έμεινα ξάγρυπνος.
"Μην το ξαναπείς αυτό, ρε!"
Στο δωμάτιό μου.
"Μη μιλάς έτσι στη μαμά μου, ρε!"
Ξαγρύπνησα. Τον άκουσα που ξύπνησε.
Έφτιαχνε το κολατσιό. Μπαίνω στην κουζίνα και λέω
"Μην ξαναμιλήσεις έτσι στη μαμά μου, Φρεντ!
Μη δείχνεις ασέβεια στη μαμά μου".
Ο Φρεντ είναι 1,93.
Έσκυψε και μου είπε
"Δεν νομίζω ότι ξέρεις σε ποιον μιλάς, μικρέ.
Πήγαινε στο δωμάτιό σου να το σκεφτείς".
Κι άκου τι είπα, Κέιλεμπ. "Θα πάω, αλλά να θυμάσαι τι είπα.
Μη μιλάς έτσι στη μαμά μου".
Και πήγα στο δωμάτιό μου.
Μάντεψε, όμως, τι έγινε.
Στο δείπνο, ο Φρεντ είπε
"Μικρέ, συγγνώμη για ό,τι είπα.
Δεν θα ξαναδείξω ασέβεια στη μαμά.
Δεν θα το κάνω μπροστά σου".
Κατάλαβες;
Οπότε, πήγαινε στον μπαμπά, φούσκωσε το στήθος σου.
Και πες του "Τι διάολο είπες;
Τι σκατά;" Έτσι, με ύφος, Κέιλεμπ.
"Τι σκατά είπες στη μαμά μου;"
Σφίξε τη γροθιά.
Κάν' το, Κέιλεμπ.
Ξέρεις γιατί; Η μαμά σου θα λέει από πίσω
"Γιατί δεν λες αυτό που είπες;
Πες στον γιο σου, ρε μαλάκα. Πες το!"
Γιατί η μαμά σου σε στηρίζει. Να το θυμάσαι.
Να το θυμάστε όλα τα παιδιά.
Δεν μιλάω ποτέ στα κορίτσια.
Κορίτσια, ό,τι νομίζετε.
Έχω άλλη συμπεριφορά με τις γυναίκες. Οι έφηβες διαφέρουν.
Για κάποιον λόγο, φέρονται σωστά.
Έχω δύο αδερφές που φέρονταν σωστά.
Η Τζέμα διοικεί όλη την επιχείρησή μου.
Τρέχει όλη την επιχείρηση.
Δεν έχω να πω τίποτα.
Φέρονται σωστά.
Για τα αγόρια λέω συνέχεια. Γιατί είναι πάντα ίδια.
Σ' εσάς μιλάω, μαλακισμένα.
Οπότε, όταν σου ξαναπεί η μαμά να μαζέψεις το δωμάτιο, Κέιλεμπ,
θα πεις "Πόσα δωμάτια;"
Κι εσείς, μαμάδες, όταν τα παιδιά αντιμιλάνε
και λένε "Είμαι κουρασμένος, θα το κάνω αύριο"...
Δεν παίζει.
Να λέτε στα παιδιά σας τι έχετε κάνει.
Να τα λέτε με κάθε λεπτομέρεια.
Παραστατικά, με κάθε λεπτομέρεια.
Όταν λένε "Είμαι κουρασμένος, αύριο",
να τους λέτε τι κάνατε.
"Αύριο θα το κάνεις; Είσαι κουρασμένος;
Έτσι είπα στον γιατρό εγώ όταν ήταν να σε γεννήσω;
'Είμαι κουρασμένη. Θα το κάνω αύριο';
Όχι, σε άφησα να μου ξεσκίσεις το μουνί".
Ξέρω, είναι αμήχανο. Κάποιες λένε "Είναι λίγο υπερβολικό".
Όχι. Δεν φτάνει καν.
Δεν ξέρω τι συνέβη και χάσατε αυτήν την υπερδύναμη.
Πρέπει να καυχιέστε όλες γι' αυτό.
Μόνο εσείς τα καταφέρατε.
Αλλά απαγορεύεται να καυχιέστε γι' αυτό.
Πρέπει να το λέτε. "Μου ξέσκισες το μουνί".
Κι αν δεν θέλουν να ακούσουν, να τους το δείχνετε.
Δείξτε το. "Κοίτα, ρε. Κοίτα τι έκανες".
Και θα αρχίσει να καθαρίζει τα παράθυρα.
Κέιλεμπ, ήμουν παρών.
Ήταν ξαπλωμένη, έτοιμη να γεννήσει,
εγώ της χάιδευα τα μαλλιά,
και ξαφνικά βγήκε ένας τύπος ανάμεσα απ' τα πόδια της.
Όχι ο γιατρός που βλέπαμε εννιά μήνες.
Ήταν ένας άλλος που πετάχτηκε και είπε
"Πρέπει να γίνει τομή".
Είπα "Τι; Καισαρική τομή;"
Είπε "Όχι, πάει αυτή".
Ο γιατρός είπε "Πάει αυτή". Κι εγώ είπα "Πάει αυτή;
Υπάρχει κι άλλη τομή;
Κάποια που δεν γνωρίζω;"
"Όχι, δεν γίνεται καισαρική.
Ο γιος σας έχει μεγάλο κεφάλι.
Πρέπει να την κόψουμε.
Να κάνουμε μια μικρή τομή εκεί".
Κι εγώ έκανα...
Ακριβώς έτσι.
Ο γιατρός είπε "Πρέπει να αποφασίσουμε αμέσως".
Κι εγώ είπα "Περίμενε!
Πολλές πληροφορίες!
Το πετάς έτσι ότι πρέπει να της κόψεις το μουνί;
Δεν το ήξερα, δεν ήταν στο βίντεο.
Περίμενε. Είναι σοβαρή η ερώτηση.
Περίμενε.
Αγάπη μου.
Αγάπη μου!
Ο γιος μας έχει μεγάλο κεφάλι.
Θα πεθάνει αν δεν σε κόψουν.
Ο γιατρός λέει ότι αν δεν σου το κόψουν,
το μωρό θα πεθάνει.
Τι θες να κάνεις;"
Η Άντζι μετατράπηκε σε Χαλκ Χόγκαν απ' το WWE,
κοίταξε τον γιατρό κι είπε "Κόψ' το μουνί μου τώρα, αδερφέ.
Κόψ' το μουνί μου και βγάλε έξω το μαλακισμένο".
Κι εγώ έκανα...
Κοίταξα τον γιατρό. Κρατούσε ήδη το νυστέρι.
Δεν φαινόταν χειρουργικό. Έμοιαζε με κυνηγετικό μαχαίρι.
Και τη μαχαίρωσε στο μουνί.
Κι ο γιος μου έπεσε.
Κι εγώ λιποθύμησα.
Τρία άτομα ήταν μέσα.
Η μαμά της, η μαμά μου κι εγώ.
Δεν νοιάστηκε καμία για μένα.
Μου έβαλε η μάνα μου αμμωνία κάτω απ' τη μύτη, ξύπνησα,
και μου λέει "Σήκω, ήρθε ο γιος σου".
Ήταν όλα θολά.
Είχε ένα πράγμα πάνω στο στήθος της.
Δεν φαινόταν σαν άνθρωπος.
Ήταν κάτωχρο, πράσινο, γκρι.
Με κηλίδες αίματος.
Με πρησμένα μάτια.
Το στόμα έψαχνε κάτι να βυζάξει.
Το κεφάλι ήταν μακρόστενο.
Είπα "Τι στον διάολο είναι αυτό;
Τίνος είναι;"
Ξέρεις τι είδα, Κέιλεμπ, όταν είδα τον γιο μου στο στήθος της;
Είχε έναν σωλήνα στην κοιλιά. Το ήξερες αυτό;
Μάντεψε που ήταν ο υπόλοιπος σωλήνας. Μάντεψε!
Μέσα στο μουνί της.
Λες κι ο γιος μου ήταν iPhone και το μουνί της πρίζα στον τοίχο.
Τον κρατούσε ζωντανό. Φόρτιζε την μπαταρία.
Κοίτα τη μαμά σου.
Κοίτα την. Εσύ της το έκανες αυτό!
Πριν από 12 χρόνια.
Κι ο γιατρός είπε "Πρέπει να βγάλουμε το υπόλοιπο".
"Ποιο υπόλοιπο;"
Εκείνη έσπρωξε, και βγήκε μια τσάντα Gucci.
Βγήκε μια τσάντα Gucci απ' το μουνί της.
Κι εγώ λιποθύμησα πάλι.
Όταν συνήλθα,
ο γιατρός κρατούσε τον ομφάλιο λώρο μπροστά μου.
Μου έδωσε ψαλίδι κι είπε "Φέρε τον γιο σου στον κόσμο".
Προσπάθησα, αλλά ήταν σκληρός.
"Είναι πολύ σκληρός", είπα.
"Δεν κόβεται". Πήρε το νυστέρι κι έκανε...
Το αίμα πετάχτηκε στο πρόσωπό μου. Και λιποθύμησα πάλι.
Νόμιζα ότι το είχε σκοτώσει.
Το πιστεύεις ότι αυτό δεν είναι καν το χειρότερο;
Θες να ακούσεις το χειρότερο; Θες;
Εντάξει.
Όταν συνήλθα, Κέιλεμπ,
ο γιατρός τής έραβε το μουνί.
Κοίτα τη μάνα σου.
Εσύ της το έκανες αυτό.
Πριν από 12 χρόνια. Της έραβαν το μουνί.
Χωρίς αναισθησία. Μεσαιωνικά.
Αυτό έγινε, Κέιλεμπ.
Αυτό έγινε. Κοίτα τη μαμά. Δεν θες να μαζέψεις το δωμάτιο;
Σας αγαπώ. Ευχαριστώ πολύ.
Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, άλλο ένα χειροκρότημα
για τον Τζο Κόι!
Σ' αγαπώ, Μπρούκλιν. Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ πολύ.
Καλό βράδυ.
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη