Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Brooklynie, jesteście gotowi?
NA ŻYWO Z BROOKLYNU LISTOPAD 2023
Brawa dla Jo Koya!
Brooklyn!
Brooklynie, żartujecie sobie?
Zapytali mnie, gdzie chcę to zrobić. Powiedziałem, że tylko na Brooklynie.
Jeśli spojrzysz na widownię, widzisz każdy kolor.
Taki jest Nowy Jork.
Wszystko zaczęło się dawno temu w Nowym Jorku.
Wszystkich wepchnięto na wyspę, mówiąc:
„Jebać to, dogadajcie się”.
I nagle to się stało.
Reszta świata musi się tego nauczyć.
Widzę ten szajs i to mnie uszczęśliwia.
Patrzę na wszystkich z myślą: „O cholera”.
Właśnie tego potrzebujemy. Śmiechu.
Kurwa. Wszyscy są obecnie tacy poważni.
Mam tego dość.
Chcę spędzać czas z wesołymi ludźmi. Po prostu śmiać się.
Jestem w takim wieku, że mam wszystko w dupie.
Mam dość spędzania czasu z ludźmi, którzy mnie dołują.
Wiecie? Te negatywne skurwysyny.
Nazywam ich wampirami energetycznymi.
Wysysają z ludzi energię.
Ale ludzie lubią spędzać z nimi czas.
Chcemy ich uszczęśliwić. To nasza praca.
„Spotkajmy się z nimi i ich uszczęśliwmy”.
Robisz to przez osiem godzin i czujesz,
że to było wyczerpujące.
Wiecie, o czym mówię?
Część z was nie odpowiada,
bo przyprowadziła go tu ze sobą.
Część z was słucha i tylko robi miny...
Pozbądź się dzisiaj tego skurwiela.
Zerwij z nim dzisiaj.
To żałosny skurwiel. Wypieprz go...
Przyszedłeś na program komediowy, żeby siedzieć z taką miną?
Pierdol się.
Zdychaj. Pa.
Zrób to dzisiaj po wszystkim na parkingu...
Serio! Na parkingu. „Słyszałeś, co powiedział.
Z nami, kurwa, koniec. Po wszystkim. Jesteś do dupy”.
Dlatego w czasie stand-upu wypatruję. Chodzę po scenie i patrzę.
Szukam tych, którzy się śmieją. Na nich się skupiam.
Mam w dupie wszystkich innych.
Tak jak ona. Jakby bolała ją głowa.
Po prostu...
Właśnie tak.
Każdy żart, kurwa...
pieprzony ból głowy.
Karmię się twoją energią.
Ludzie uwielbiają tych, z którzy dobrze się bawią. To zaraźliwe.
Energia kinetyczna. Jesteśmy połączeni.
Łączę się z tobą. Nie obchodzą mnie inni.
Podoba mi się jeszcze jeden skurwiel. Ten czarny.
Kiedy się śmieje, łapie palcami
czubek swojego nosa.
Patrzcie.
Przysięgam!
Myślicie, że zmyślam?
Widziałem to.
Skurwiel ma problem z zatokami, kiedy go rozśmieszam.
„Cholera! Zajebisty żart, Koy!”
Jestem twoimi kroplami do nosa.
Kiedy się śmieją, to na całego.
Miło jest się śmiać.
To lekarstwo od Boga.
Śmiech wyzwala endorfiny. Na poważnie.
To nie ściema.
Bóg wam to dał. Śmiech wyzwala endorfiny.
Endorfiny pożerają negatywne gówno w tobie.
Czeka cię długie życie.
Jesteście razem?
Będzie żył długo.
Zostanie z nami na długi czas.
Będzie ciekło mu z nosa, ale będzie pośród nas.
Czeka cię długie życie.
Kiedy wydzielają się endorfiny, czujesz się dobrze.
To euforyczne. Daje to tylko śmiech.
Dlatego mawiam: „Śmiej się. To nic nie kosztuje”.
Nie dziś.
Ale jutro.
Wspomnijcie o tym jutro.
To nic nie kosztuje. Śmiech na wynos.
Zabierzcie to do domu. Kichnięcie, zatoki. „Boże, ten czarny.
Ten pieprzony czarny”.
Gość dalej to robi.
Fajnie się z nim bawić.
Wierzcie mi, skanuję salę.
Niektórzy się nie śmieją. Jebać ich.
Jutro umrą.
Mogli żyć, ale jebać ich, postanowili umrzeć.
Przyszli na stand-up, żeby się nie śmiać.
Zdychaj. Pa.
Pa. Mam to w dupie.
Pa.
Wiecie ile trzeba mięśni, żeby się nie śmiać?
Musisz się powstrzymywać od śmiechu. Napięte mięśnie.
Spięta dupa.
Masz najbardziej ściśnięty odbyt na tej sali.
Okruszki czekolady wyleciały ci z dupy.
Nie możesz się wysrać przez tę ciasną dupę.
Dlatego ludzie myślą, że masz gówniane wnętrze.
On ma szeroko otwarty odbyt.
Bardzo szeroko.
Ze śmiechu ma rozdziawioną dupę.
Cholera, to zabawne.
Boże.
Miło jest się śmiać.
To fakt.
Czemu chcielibyście zaniedbywać śmiech?
To świetne uczucie. Uzależniające.
Zdarza się, że musisz pracować do późna i widzisz śmiejących się kolegów?
Co robisz? Zaczynasz się śmiać i do nich idziesz. „Co? Co tam?”
Śmieją się z ciebie, bo znowu się spóźniłeś.
Chcesz być tego częścią. Do smutnych ludzi się nie podchodzi.
Ni chuja! Nie zbliżamy się.
Wyrzuć tych ludzi ze swojego cholernego życia.
Otaczaj się zwycięzcami, prawdziwymi przyjaciółmi.
Media społecznościowe namieszały.
Wszystkich followersów uznają za przyjaciół.
Nie śledzą cię, bo cię lubią.
Niektórzy chcą zobaczyć, jak nawalasz.
Myśleliście o tym?
Zapostowaliście coś dobrego, a ludzie, których mieliście za przyjaciół,
siedzieli cicho?
Nawet nie lajkowali zdjęcia.
Jakby go nie widzieli. Wiecie, kurwa, że je widzieli.
Wiecie, że je widzieli, ale udają, że nie.
To nie są twoi przyjaciele. To jebane wszy łonowe.
Pozbądź się ich. To proste. Usuń.
Usuń.
Będziesz miał pięciu przyjaciół.
To pewnie członkowie twojej rodziny.
Dwóch z nich też cię nienawidzi.
- Jak się nazywasz? - Larry.
Kocham cię. Też śmiejesz się na całego.
- To miłe, prawda? - Tak.
- Ile masz lat? - 46.
46. Widzicie? Trzeba pytać Azjatów, ile mają lat.
Przepraszam. To wyraz szacunku.
Nie zgadujcie.
Nigdy, kurwa.
Myślałem, że jest młody. A jest stary w chuj.
Stary w chuj.
Jest młodszy ode mnie. To Azjata na całego.
Jestem w połowie biały, więc mam tę białą część, która...
Tę białą część, która robi ze mnie starucha.
Stary w chuj.
Lubię cię, Larry.
- Masz dzieci? - Tak.
No pewnie. Ile? Tylko jedno?
Trójkę? Cholera!
Ile mają lat?
Pomyśl. Wrócę do ciebie.
Azjaci mają w dupie, ile lat mają ich dzieci.
Mają to w dupie.
„Ile?” „Trójka”.
„Ile lat?” „Kogo to obchodzi?
Jebać to. Nie wiem.
Raz, dwa i trzy”.
Co?
Ten dupek spojrzał w górę z taką miną.
„Dam panu znać, panie Koy”.
To nastolatkowie?
- Piętnaście, dwanaście i pięć. - Widzicie?
Jesteśmy odpowiedzialni za przypominanie im,
że ten statek, na którym są, czyli media społecznościowe,
choć piękny, to nie jest prawdziwy.
Żyją w czasach, w których nie wiadomo, co jest prawdziwe.
Wszystko, czego się nauczyli, zamknięto w 15 sekundach.
Piętnaście sekund! I już znają świat.
I już wiedzą,
z kim czarni mają problem i że biali wszystkich nienawidzą.
A Azjaci chcą kontrolować świat.
To wszystko w 15 sekund, a nasza młodzież ogląda to gówno.
Konsumuje je.
Przyjmuje te informacje. Na tym opiera swoją prawdę.
Od nas zależy, czy zrozumie, że to jest złe. Bo jest złe.
Musisz wyjść i oglądać szajs.
Nie chowaj się
i nie daj Internetowi mówić ci, kto ma rację.
Idź i przekonaj się sam.
Na Brooklynie widzę białych, Azjatów i czarnych.
Uwielbiamy się śmiać z tego samego.
Media społecznościowe powinny pomagać nam społecznie,
ale tak nie jest.
To media aspołeczne. Z nikim się nie spotykają.
Dzieci nie wiedzą, jak podejść do kogoś i zagadać.
Wysyłają tylko jebane emotki na privie.
Tak podrywają.
Jebany bakłażan z wytryskiem.
Jeśli nie odpowie, to trudno.
Piszą do wielu osób.
Uśmiech z oczami w kształcie serc.
Co to ma być?
Nie ma ryzyka. Narastającego napięcia. Nie buduje to pewności siebie.
Kiedy my to robiliśmy...
Kiedy podobała mi się dziewczyna,
gapiłem się na nią przez pięć miesięcy.
Stary, kurwa. Tylko plamy na piersi.
Jedzenie w kąciku ust.
„Idź z nią pogadać”. „Czekaj”.
W końcu podchodzisz. „Myślę, że jesteś super.
Pa!”
I wiecie, co się stało?
Nic.
Wracasz do domu i walisz konia.
Płaczesz: „Dlaczego to powiedziałem?
Dlaczego to w ogóle powiedziałem?”.
Teraz to im dobrze.
Naprawdę im dobrze.
Może powinniśmy im to odebrać, żeby nauczyli się pokory.
I to porządnie. Wiecie, o co mi chodzi?
Robią zdjęcia. Każdy dzieciak myśli, że jest fotografem.
Ale my też.
Ale widzę różnicę, kiedy ja robię zdjęcie, a kiedy oni.
Nie wiedzą, jak robić zdjęcia.
Robią kupę ujęć, żeby wyszło dobre zdjęcie. Selfik!
Widzieliście kogoś...
Niepozowane.
„Jakim cudem robisz niepozowanego selfika?”
Kurwa!
„Mam”. „Masz?
Zrobiłeś 1000 zdjęć! Pewnie, że to masz!”
„Filtr. Rozciągnij. Rozciągnij. Filtr. Rozciągnij.
Opublikuj. Podpis: »Szaleństwo«”.
Co?
Pokazują je. „Wszyscy lajkowali moje zdjęcie.
Czterysta osób lubi moje zdjęcie”.
Nikt nie lubi twojego zdjęcia.
Nikt go nie polubił.
Ludzie tylko stukają i przewijają w górę.
Nawet nie patrzą, tylko przewijają.
Nikt nie patrzył na twoje zdjęcie.
Kiedy ja byłem mały, to lubili.
Musieli je lubić, bo fizycznie je pokazywałem.
„Patrz”. „Boże! Szaleństwo!”
„Fajne, no nie?” „Tak”.
„Dobra. Spoko”.
Może to powinniśmy zrobić.
Dać im jednorazowy aparat. „Proszę.
Zrób sobie tym selfie.
Masz 12 ujęć, więc lepiej...
Masz 12 ujęć, skurwielu. Lepiej, żeby były dobre”.
Zobaczmy, jak próbują ująć wszystkich w kadrze.
I bez ruchu, aż naładuje się lampa błyskowa.
„Dlaczego patrzyłeś?
Po coś się gapił? Muszę znowu naładować, dupku!”
Potem musisz to zanieść do...
Trzeba było wywoływać.
Wkładałeś to do koperty i podpisywałeś,
po czym dawałeś obcej osobie. „To moje osobiste zdjęcia”.
Zdjęcie wróci do ciebie za tydzień.
Tydzień myślałeś: „Mam nadzieję, że to cholerstwo wyszło.
Że wyszło jedno albo dwa”.
Idziesz po zdjęcia.
Są wywołane. I patrzysz. „Nie. Kurwa, nie.
Rozmazane. Cholera. Ja pierdzielę.
Czerwone oczy?
Pieprzone czerwone oczy”.
A jedno jest niezłe.
Tylko jedno. „Tak! Mam to.
Czy mogę dostać odbitki?”
Zapytajcie dzieci.
Odkąd tego nie ma i wszyscy mamy telefony z aparatami,
dzieciaki nie wiedzą, czym jest widmo.
Zapytajcie o to nastolatka.
Nie mają pojęcia, o czym mówimy.
Widmo pojawia się na wywołanym zdjęciu.
Widać na nim okrąg ze światła
nad kimś na zdjęciu.
Moja mama mówiła:
„Twoja babcia przyszła na święta.
Twoja babcia przyszła na święta, Josephie.
Przyszła na święta.
Jest przy sałatce ziemniaczanej.
To jej przepis. Zrobiła ci sałatkę ziemniaczaną.
Na litość boską, Josephie! Tak bardzo cię kochała”.
To był brudny obiektyw.
To był brudny obiektyw!
Mieliśmy to zdjęcie na ołtarzyku przez pół roku.
Chyba jestem w tym wieku. Powtarzam się, ale tak jest.
Fizycznie i psychicznie stałem się moim ojcem. To takie dziwne.
Z czasem wszyscy się w to zmieniamy.
Uważajcie. Was też to spotka, młode skurwiele.
Zaczniecie się sypać i pieprzyć farmazony.
Nie wiem dlaczego. Ostatnio powiedziałem „klawo”.
Syn od razu to zauważył.
„Spójrz na ten budynek. Klawy”.
A on: „Powiedziałeś: »klawy«?”.
A ja na to: „O Boże, tak”.
Mój ojciec tak pieprzył...
Kiedy byłem dzieciakiem w latach 80., byłem b-boyem.
Słuchałem wszystkiego.
Słuchałem Douga E. Fresha, Slick Ricka, Beastie Boys. Wszystkiego.
Ojciec mawiał: „Słuchasz tego hipopopa?
Myślisz, że to muzyka? Ten hipopop?
To tylko moda. Słuchaj prawdziwej muzyki, a nie hipopopa”.
Wkurzał mnie. Mówiłem: „Pieprz się, tato.
To dobry szajs, muzyka przyszłości”.
„Zobaczymy”. I ja miałem rację.
Miałem rację.
Ale teraz hip-hop zmienił się coś innego.
Brzmię jak mój tata, bo mawiam:
„Słuchasz tego bełkotu?
Słuchasz tego bełkotu? Nie mówią nawet słów”.
Bełkoczą.
Głupie bełkotanie.
Syn na to: „Cicho, tato. Twoja muzyka jest do bani”.
Wkurzyło mnie to, bo wiem, że mam rację.
„Nie porównuj swojego rapu do mojego rapu. Nie możesz...”
To byli pieprzeni poeci.
Lirycy. Poruszali ludzi.
Biggie zmarł 30 lat temu.
Do dziś puszczasz piosenkę Biggiego i cały klub szaleje.
Nie udawajcie, że nie.
Jebane...
Mumble rap jest chwytliwy,
ale tylko pytam, co oni pierdolą?
...lajfstajl
Tylko mamrotałem i powiedziałem jedno słowo! Pierdol się!
...lajfstajl
Zamknij się!
Przepraszam.
Niektórzy nie znają tej piosenki.
Możecie ją puścić?
...lajfstajl
...mój lajfstajl
...zaczyna się
Zamknij się!
Zamknij się...
Brzmię staro, trudno.
Sorki, ale jak puścicie Biggiego, wszyscy szaleją.
Puśćcie Biggiego.
Śpiewajcie!
Lepszy niż przeciętnie
Instynktownie robię wałki Robimy to beznamiętnie
W Detroit różowe są kawałki
Timbsy dla moich chuliganów na Brooklynie
Chwila? Co?
Timbsy dla moich chuliganów na Brooklynie
Co, do chuja?
To jedyny powód, dla którego chciałem nagrać to na Brooklynie.
Z Biggiem się nie zadzierało.
U niego wszystko brzmiało fajnie. Nawet jak ciężej westchnął.
Cokolwiek powiedział, miało sens. Był poetą.
„Gdybyś nie wiedział...”
„...teraz wiesz!”
Ja pierdolę, Brooklynie! Tak jest!
Wspaniale.
Jesteście tacy fajni.
Wiem, że ciągle gadam o starzeniu się, ale to prawda.
Jestem w wieku, kiedy zaczyna robić się ciężej.
Kac jest dłuższy. Trwa więcej niż dzień.
Cztery do pięciu.
Dlatego bawcie się, młodziaki.
Ciągłe chlanie i wpieprzanie syfu
się na was odbije.
Mleko?
Pijcie pieprzone mleko, dzieciaki.
Całe litry z płatkami.
Uwielbiam to.
Płatki cynamonowe! Jadłem po trzy miski o północy.
Trzy miski płatków cynamonowych!
A potem pijesz mleko. Zmienia się w horchatę.
Już nie.
Nie toleruję laktozy.
Co, kurwa? Kiedy to się stało?
Nagle mleko stało się trucizną.
Zgadnijcie, kiedy odkryłem, że nie toleruję laktozy.
Na randce.
Na jebanej rance.
Jest spoko, zamawiam deser.
Ona proponuje podzielenie się nim.
Jemy szarlotkę z lodami.
Zjadłem połowę lodów. Idzie nieźle.
Jadę do domu. Idzie nieźle.
Patrzę na nią. „Dzisiaj to się stanie”.
Prowadzę. „Dziś mi się poszczęści”.
A mój żołądek na to: „Wcale nie”.
„Pieprzone hamulce”.
Hamulce!
Zwaliłem to na hamulce.
Do niczego nie dojdzie. Koniec.
Nie zabiorę jej do domu. Nic nie wyjdzie.
Nie obciągnie mi, mam tyranozaura w brzuchu.
Wyobraźcie sobie. Laska mówi: „O Boże”.
„Myślałam, że to hamulce”.
Nie mogę pić mleka.
Bardzo tęsknię za mlekiem.
Próbuję oszukać samego siebie.
Późno w nocy jem płatki. Próbuję jeść je na szybko.
Jeśli zjem szybko, zasnę.
Może mój mózg tego nie zarejestruje. Nie dowie się.
I zasypiam.
A mój odbyt mówi: „Stary, mamy truciznę.
Pozbędziemy się jej w czasie snu.
Proszę, panie Koy”.
Dwa lata temu odkryłem, że mam rwę kulszową.
Co, do chuja?
Nie wiedziałem, że mam rwę. Po prostu się pojawiła.
Młodzież zastanawia się: „Co to, kurwa, jest?
Jest na Spotify?”.
Mam rwę kulszową.
Nagle mój nerw kulszowy po prostu zastygł. Zatrzymał się.
Mój nerw kulszowy już nie działa. Tak!
Mam to. I wiem, że inni mają rwę kulszową.
To fajna cecha rwy kulszowej. Jesteśmy jak gang.
Rozpoznajemy się.
Nie musisz podnosić ręki. Wiem. Widzę.
Wiem, kto ma rwę kulszową. Wystarczy spojrzeć.
Zwłaszcza ty! Siedzisz bokiem.
Skurwysyn siedzi tak, jakby zdobywał bazę.
Nie wiedziałem, że mam rwę kulszową.
Nie wiedziałem, że jest źle,
póki nie nakręciłem programu Na żywo w Forum.
Edytowałem nagranie. Zastanawiałem się, czemu tak dziwnie chodzę?
Pamiętam, że bolała mnie noga, kiedy to nagrywaliśmy.
Do tej pory nie wiedziałem, że to wpływa na mój chód.
Myślę: „Czemu tak dziwnie chodzę?”.
Po powrocie do domu obejrzyjcie sam początek.
Mówią: „Panie i panowie, Jo Koy”.
A ja: „Jak leci, Los Angeles?”.
Co, do chuja?
Czemu tak dziwnie chodzę?
Poszedłem do lekarza, żeby dowiedzieć się, co mam z nogą.
Przy okazji, jeśli jest tu dziś lekarz...
Popracuj nad współczuciem.
Zrobiła tak...
Coś nie tak z lekarzami. Stracili współczucie.
Nagle pacjenci są dla nich jak klienci.
Nie mówię, że ty. Wydajesz się wesoła.
Ale mówię, żeby przestać tak robić.
Nie przekazywać złych wiadomości jako faktów.
Przestańcie. My też mamy uczucia.
Poszedłem do lekarza. „Mam coś z nogą.
Prawa ciągle się blokuje. Nawet nie uprawiam sportu”.
Boli mnie od biodra do kolana.
„To pański nerw kulszowy. Wczesne stadia rwy kulszowej.
Proszę rozciągać pasmo biodrowo piszczelowe.
Ma pan roller do masażu?”
„Myśli pan, że mam lekarstwo,
gdy dopiero dowiedziałem się, co mi dolega?”
„Boże. Tak, panie Koy, przepraszam.
Proszę kupić roller w sklepie sportowym, położyć go na ziemi,
włożyć go między biodro i kolano i rolować.
To będzie bardzo bolało, ale pomoże.
To zmniejszy nacisk. Rozciągnie pasmo.
Pewnie ma pan bóle w dole pleców”. A ja na to: „Tak, mam”.
Mówi: „To zmniejszy nacisk.
Zwykle wpływa to na pośladki.
Ale pan ich nie ma”.
„I tak pan to mówi? To rani moje uczucia”.
„O mój Boże! Panie Koy, przepraszam.
Nie chciałem tego tak powiedzieć.
Bolą pana pośladki?”
Powiedziałem, że nie.
A on na to:
„Właśnie.
Bo ich pan nie ma”.
To mnie wkurzyło.
To mnie zabolało i zmiażdżyło.
Muszę powiedzieć wszystkim kobietom, że facetów nie obchodzą ich tyłki.
Mamy to gdzieś. Mamy taki tyłek, jaki mamy.
Nie budzimy się w środę z myślą, że czas zrobić tyłek.
Gówno nas to obchodzi. Nie robimy brzuszków ani przysiadów. Nic.
Mamy taki tyłek, jaki mamy.
Ale uraził moje ego,
bo pracownik medyczny wie, jak wygląda tyłek,
i go u mnie nie widzi.
Spojrzał za mnie. „O, kieszenie”.
Jechałem do domu w chuj poruszony. „Muszę coś mieć.
Nie mam dupy. W ogóle nie mam dupy.
Muszę mieć chociaż trochę dupy.
Na pewno coś mam”.
Dotarłem do domu. Przysięgam,
po raz pierwszy w życiu spojrzałem na swoją dupę.
Nigdy wcześniej tego nie robiłem!
„Muszę coś mieć”. Zdjąłem wszystko
i stanąłem w ten sposób przed swoim długim lustrem.
I nie mam dupy.
Nie mam dupy. Nic.
Mam długie plecy.
Mam bardzo długie plecy.
A potem na samym dole jest odbyt.
Na dole jest odbyt.
Mam włochatą dupę i wygląda jak wycieraczka
z odbytem zwisającym z rdzenia kręgowego.
Zrobiło mi się źle...
Mam parę nóg biegnącą aż do ramion.
Co to, kurwa, jest?
Wtedy pomyślałem
o laskach, z którymi się umawiałem. „Czemu ze mną były?”
To jest okropne.
Kiedy tylko zaczęliśmy się bzykać,
powinna była wyjść.
Każda moja laska powinna była dać w długą.
Bo gadam przy bzykaniu.
Mówię: „Idę do łazienki i wrócę po dokładkę”.
Idę do łazienki a mój tyłek mówi: „Zaraz wracamy. O tak.
Oby ta cipka była dalej mokra, mała.
Zaraz wracamy, skarbie. Wyruchamy tę cipkę”.
Jakim cudem tam została?
Powiem coś wszystkim facetom tutaj.
Jeśli masz dziewczynę albo żonę,
doceniaj ją, bo kocha cię takiego, jakim jesteś.
Twoją duszę i umysł. To kocha.
Nie twoje ciało. Przysięgam na Boga.
Nie ciało. Kocha ciebie, twoje wnętrze i duszę.
To właśnie kocha. Pamiętaj. Mówię ci.
Przystojniacy myślą, że to nie do nich.
Pierdol się. Ty też.
Masz uroczą buźkę, aż się rozbierzesz
i wyglądasz jak roztopiona świeca.
Po prostu...
Masz czerwony pieprzyk, z którego sterczą włoski.
Moja ulubiona bielizna to polo.
Z tyłu na gumce ma napisane:
„Polo by Ralph Lauren”.
Z przodu zasłaniam brzuchem i wychodzi...
Tak jest napisane. Nie wygląda jak na opakowaniu.
Wiem, że obecni tu faceci wiedzą, o czym mówię.
Nie ma napisu „Hanes”, tylko „Nanes”.
Ty, skurwielu. Ty.
Wszyscy, którzy tu dziś jesteście.
Dzisiaj się poszczęści, co?
Endorfiny buzują w jej ciele.
Obciągnie wam.
Obciągnie fiuta, na którym leży wasz brzuchal.
Podniesie to pieprzone włochate brzuszysko,
kudłaty kałdun, który przyciska w dół waszego fiuta.
Twoja piękna kobieta podniesie to i powie: „Obciągnę tego fiuta.
Obciągnę dzisiaj fiuta niedźwiedziowi, no nie?
Zrób ten dźwięk, albo dzisiaj nie obciągnę”.
Więc robisz...
Tak.
„Kurwa! Masz brud w pępku?
Zrób ten dźwięk, bo nie obciągnę”.
Tak.
Wiecie, co jest powalone?
Mieszczę się teraz w kategorii „zaddy”.
Jestem pieprzonym zaddym.
Nie wiwatujcie. Dość.
Dość. Nie nabiorę się. Są kolesie, którzy się na to nabierają.
Wejdźcie na Instagrama. Zobaczcie hasztag zaddy.
Zobaczycie kolesi podobnych do mnie.
W durnych pozach...
Ale potem...
W komentarzach są teksty: „Rany, zaddy. Ależ wyglądasz”.
Nie nabiorę się na to gówno.
Nie jesteś gotowa na zaddy’ego. Masz 20 lat i się tego trzymaj.
Jeśli masz 30 lat, to się tego trzymaj.
Nie jesteś gotowa na zaddy’ego. To nietypowy koleś.
„Chcę być z zaddym, bo się mną zaopiekuje”.
Zaddym też trzeba się zaopiekować.
Zaddy ma rwę kulszową.
O czym ty mówisz? Nie jesteś gotowa na zaddy’ego.
A co jeśli się bzykniemy, a zapomnę aparatu CPAP?
Co, kurwa, wtedy zrobisz?
Bzykniemy się i nie będę miał aparatu.
Będę leżeć i robić...
Będziesz krzyczeć: „Zaddy!
Co się stało, zaddy?
Zaddy!”.
Potrzebuję kobiety z doświadczeniem.
Takiej, która wie, co wtedy robić.
Chcę iść na randkę, a ona mówi: „Wracajmy do mnie”.
„Nie mam mojego aparatu”. „Mój były miał dwa.
Mam jeden w szafie”. Zachwycę się.
„Kupiłam wodę destylowaną”. „Co do cholery?”
To ogłoszenie do wszystkich młodych kobiet, dobra?
Jeśli jesteś w barze, podchodzi do ciebie zaddy
i zaczyna z tobą gadać, stojąc tak...
Wykorzystam ten stołek.
Jeśli robi tak i gada z tobą. „Tak. Serio?”
Tak stoi zaddy, kiedy rozmawia. „Tak?”
Nie robi tego, żeby być spoko.
Jest gorąco.
I jajco przykleiło mi się do uda.
Tak się odczepia jajco od uda.
Po prostu...
„Tak”.
To ruch lepkiego jajca.
Widzieliście kiedyś, jak faceci tak robią?
„Nie no, nie pierdol!
Nie pierdol! O cholera!
Serio?
To szaleństwo. Ja pierdolę!”
Chodzi o jajca.
Macie przyklejone jajca.
Pełno tu przyklejonych jajec. Patrzcie, jak siedzą.
Spójrz na kolesia w rozkroku obok ciebie.
Nie obchodzi go, kto siedzi obok.
Jaja delikatnie ułożone na poduszce siedzenia.
Mogą trzymać nogi razem, ale jaja będą jak lody w rożku.
Ruch przyklejonych jajec.
Teraz już wiecie.
Będziecie to wiedziały w pracy.
Podchodzi koleś z księgowości.
„Rebecca, idziemy do Starbucksa.
Chcesz frappuchino czy coś?”
„Odpierdol się ode mnie, Steve”.
„Ale maruda”.
Użyłem tego żartu dawno temu, kiedy mój syn
miał jakieś osiem czy dziewięć lat.
Zabierałem go wszędzie. Zawsze siedział za kulisami.
Wygłupiałem się i opowiedziałem ten żart.
Zapytałem go później, jak było.
„Było dobrze, tato, ale nie zrozumiałem jednego żartu”.
„Którego?” A on na to: „Tego o jaju na udzie.
Nie rozumiem tego, tato.
Jajo na udzie. Czemu to takie zabawne? Nie rozumiem”.
Mówię: „Jo, nie powinieneś rozumieć. Masz dziewięć lat.
Twoje jaja są u podstawy twojego fiuta.
Tam powinny być jaja dziewięciolatka. U podstawy fiuta.
Twój fiut jest jak turysta z naprawdę fajnym plecakiem.
Mój jest jak doświadczony podróżnik z torbą podróżną. »Dawaj!
Kółka się zjebały«”.
Mój syn ma 20 lat. Chcę dopilnować, żeby miał dobre życie.
Niestety to inne pokolenie.
Próbuję nadążyć, ale wiem, że to nie tak.
Wiem, że trochę się mylą. Jesteście delikatni.
Znęcanie się. Boże! Nie wierzę w to znęcanie.
Kumam. Część rodziców myśli:
„Nie rozumiesz, przez co przechodzi mój syn”.
Ale to wy nie rozumiecie.
Wiecie, kto najgorzej się nade mną znęcał?
Moja mama! Gadała najgorsze rzeczy.
Najgorsze rzeczy.
Ktoś obrażał mnie w szkole.
„Moja mama już to powiedziała dziś rano”.
No kurwa.
Jest miękki.
Szaleństwo. Teraz są inne czasy.
Chcę nadążyć, ale potrzebuję narzędzi.
Mój syn ma teraz 20 lat.
Wiecie? Muszę się upewnić, że mój syn jest gotowy.
Jako rodzic muszę się upewnić.
Ale nie jest gotowy.
Nie. Nie jest gotowy.
Nie jest gotowy wyjść do ludzi.
Nie powinienem wysyłać mojego syna do prawdziwego świata.
Ludzie pytaliby: „Czyj to dzieciak?
Kto go wysłał w świat?”.
Nie jest gotowy.
Mógłbym mu dać garść pieniędzy,
całą kupę,
i powiedzieć: „Jo, radź sobie sam”.
Wróciłby za sześć godzin. „Tato, zabrali mi pieniądze”.
Dzieci mają teraz wszystko.
Wyszedł późną porą? Uber.
Tak szybko.
Wychodzi późno. „Wybacz, tato, złapię ubera”.
Dobra. Łapie ubera.
Widzę to, bo ściąga mi z karty.
Myślę: „Uber Black? 49,99 $. Co kurwa?
Jesteś półtora kilometra stąd”.
Luksus. Tego nie wiedzą.
Nie mieliśmy uberów. Co kurwa?
Zasiedziałem się z kumplami w tygodniu.
Dzwonię do mamy. „Jest ciemno. Odbierzesz mnie?”
„Nie”.
„Mam już założoną piżamę
i krem na twarzy, Jo.
Wracaj do domu”.
„Jak?
Nikt nie ma auta”.
„To pobiegnij.
Biegnij.
To półtora kilometra. Biegnij szybko.
Nie zatrzymuj się i biegnij jak najszybciej.
Gdy się zmęczysz, nie zatrzymuj się, biegnij”.
O pierwszej w nocy.
Ciemno w chuj.
Samochód bez świateł.
„Zgwałci mnie!”
Prawie zgwałcono mnie dziesięć razy.
Ale o to chodzi. Nigdy więcej się nie spóźniłem.
Słońce zaczynało zachodzić. „Kurde, muszę iść do domu”.
Uber Eats. A wypierdalaj. Mój syn,
kiedy nie ma jedzenia, bierze Uber Eats.
„Tato, wezmę Ubera. Nie ma co jeść”. „Dobrze, śmiało”.
Widzę rachunek. „Cholera! Cheesecake Factory?
Zaprosiłeś siebie na kolację?
Jesteś na randce, skurwielu? Zamówiłeś też deser?
Fajny napiwek, skurwielu. Dałeś napiwek? Hojny jesteś!
Hojny jesteś, no nie? Jezu Chryste!”
Co to, kurwa, jest? Uber Eats!
Nic nie wie o „Żadnych Eats”.
Żadnych Eats.
Wielokrotnie dzwoniłem do mamy do pracy.
„Nie ma co jeść”. „Zajrzyj do lodówki”.
„Mamo, zaglądałem dziesięć razy. Ciągle to samo”.
„Zajrzyj jeszcze raz.
Zajrzyj.
Co tam jest?”
„Keczup”.
„Smak.
Proszę. Smak na początek.
Masz smak! Co jeszcze, Josephie? Co tam jeszcze jest?
Co tam jeszcze jest, żeby można było zrobić posiłek?
Co jest, Jo? Jest smak i co jeszcze?”
„Jest...
Jest plasterek sera z czterema ostrymi rogami”.
„Dobra. W porządku.
Odłam te rogi,
bo środek jest dobry.
Powoli się psuje,
więc oberwij, zanim będzie do niczego.
Teraz jest okrągły, a nie kwadratowy”.
Jadłem ser z keczupem.
Co jest, kurwa?
Aplikacja. O to chodzi.
Oni nie wiedzą, czym jest aplikacja. Dla tego pokolenia aplikacja
może być wszystkim.
To może być gra.
Cokolwiek mogą ściągnąć, to aplikacja.
Mają aplikację do wypełniania aplikacji.
Nawet nie wiedzą, jak znaleźć prawdziwą pracę.
Nie wiedzą, jak to jest chodzić i prosić o zatrudnienie.
Nie mają takich zdolności. Wszystko jest proste.
Mają aplikację do wypełniania aplikacji.
Musisz wszystko wpisać.
I myślisz: „Wiesz co?
Lubię kawę. Będę pracować w kawiarni”. I wpisują to.
„Chcę pracować, nie wiem, 800 metrów od mojego domu.
Chciałbym zarabiać tyle.
Mogę pracować w takich godzinach, bo jest futbol”.
Aplikacja odpowiada: „Mamy coś dla ciebie.
Tak, na końcu ulicy. Czekają na ciebie.
I wiesz co? Przyjęli twoją stawkę.
Idź po tę pracę i ciesz się piłką nożną”.
„Dzięki, apko”.
Dostali robotę bez wysiłku.
Nie wiedzą, jak to jest łazić po sklepach
w gównianej wyjściowej koszuli
i brudnych tenisówkach.
Koszula wepchnięta w jakieś gówniane spodnie.
Zaglądasz do każdego sklepu.
Wchodzisz: „Szukacie pracowników?”.
„Nie.
Nie ciebie”.
Zapytajcie nastolatków, czy wiedzą, jak wygląda podanie. Nie mają pojęcia.
Trzeba było o nie prosić. Podnosili kasę.
Mieli cały zeszyt do podań o pracę.
Wyrywali dla ciebie kartkę.
„Proszę”.
„Tylko jedno?”
„Tak, tylko jedno”.
Musiałeś wypełnić przy restauracjach.
Długopisem, nie ołówkiem.
Lepiej niczego nie spieprz.
Zawsze źle pisałem imię.
Musiałem zmazywać „e” i strzałką wstawiać literę „p”.
Jestem Joseph, nie „Josepeh”.
Ale ja to kocham.
Kocham być ojcem, Larry.
Musimy uczyć dzieciaki.
Wiem, że są tu nastolatkowie.
Nie wiem gdzie, ale wiem, że są.
Tam?
Miło mi. Jak się nazywasz?
Stary zjeb pyta: „Ja?
Ja?
Steve”.
Powiedziałem: „nastolatek” i pomyślałeś,
że pytam o imię ciebie?
Pije whiskey sour.
Jak masz na imię?
Caleb.
Caleb? Miło cię poznać, Caleb. Ile masz lat?
- Dwanaście. - Dwanaście. Cholera.
Cholera.
Dobra.
Dużo się dzisiaj nauczyłeś?
Cholera.
W mordę!
Więc...
To wina twojej mamy. Twoja mama spieprzyła.
Ale masz 12 lat.
Twoja mama wiedziała. Jest na bilecie.
To dla dorosłych. Nie moja wina.
Jeśli Caleb zrobi...
pomyślę: „O kurwa!”.
Dobry z niego dzieciak?
Tak? Sprząta pokój, kiedy mu każesz?
Nie? Cholera, Caleb!
Sprzątaj w pokoju!
To twoja mama!
Masz robić to, co każe mama, dobra, Caleb?
Gdy mówi: „Posprzątaj pokój”, powiedz tak:
„Ile pokoi, mamo?”.
To twoja mama.
To twoja mama!
Niech każdy dzieciak to wie.
Słuchaj swojej mamy.
Nigdy nie pyskuj mamie.
Pyskuj ojcu. Jest twój tata? To on?
Pyskuj swojemu tacie. Pyskuj mu.
Strofuj ojca. Nadszedł czas.
Twój tata to doceni.
Jeśli twój tata obraża mamę, przywołaj go do szeregu.
Strofuj skurwiela. Zrobiłem to mojemu ojczymowi, Fredowi.
Powiedział coś mamie i nie spałem całą noc.
„Powiem mu: »Nie waż się, kurwa!«”.
Byłem w swoim pokoju.
„Nigdy nie mów tak do mojej mamy, do cholery!”
Czekałem całą noc. Słyszałem, jak wstaje.
Robił lunch do pracy. Wszedłem do kuchni.
„Nigdy nie mów tak do mojej mamy, słyszysz, Fred?
Nigdy nie znieważaj mojej mamy. Słyszysz?”
Fred ma 193 cm.
Pochylił się tylko i powiedział:
„Chyba nie rozumiesz, do kogo mówisz, smyku.
Może idź do swojego pokoju i to przemyśl”.
Mówię ci, Caleb. „Pójdę, ale pamiętaj, co powiedziałem.
Nie mów tak do mojej mamy”.
Poszedłem do pokoju.
Ale zgadnij, co się stało.
Tego wieczoru przy kolacji Fred powiedział:
„Smyku, przepraszam za te słowa.
Nie będę znieważał twojej mamy.
Nigdy przy tobie”.
Rozumiesz?
Więc podejdź do taty i napnij klatkę piersiową.
I powiedz: „Coś ty powiedział?
Co kurwa?”. Właśnie tak, Caleb.
„Coś ty powiedział mamie?”
Zaciśnij pięść.
Zrób to, Caleb.
Wiesz dlaczego? Bo twoja mama będzie tuż za tobą.
„Powiedz, co, kurwa, powiedziałeś?
Powiedz swojemu synowi, skurwielu”.
Bo twoja mama cię wspiera. Pamiętaj o tym.
Pamiętajcie o tym, dzieciaki.
Nie rozmawiam z dziewczynami. Nigdy.
Dziewczyny są zdane na siebie.
Mam inne podejście do nich. Nastoletnie dziewczyny są inne.
Z jakiegoś powodu po prostu robią wszystko dobrze.
Jak moje dwie siostry. Mam siostrę Gemmę.
Do dziś rządzi Jo Koy Entertainment.
Kieruje całym tym przedsięwzięciem.
Nie mam nic do powiedzenia.
Robią to dobrze.
Chłopcy wciąż pieprzą bzdury. Zawsze są tacy sami.
Mówię tylko do was, skurwiele.
Następnym razem kiedy mama ci powie, że masz posprzątać pokój, Caleb,
zapytaj: „Ile?”. Dobrze?
Mamy, kiedy dzieci wam pyskują,
kiedy mówią: „Jestem zmęczony. Jutro”.
Pieprzyć to.
Każda mama musi im powiedzieć, co zrobiła.
Opowiedz to szczegółowo.
W dokładnych szczegółach.
Kiedy mówią: „Jestem zmęczony. Jutro”.
Wtedy im opowiedzcie.
„Zrobisz to jutro? Jesteś zmęczony?
Powiedziałam tak lekarzowi, gdy miałam cię rodzić?
»Jestem zmęczona. Jutro«.
Nie. Dałam ci rozwalić moją cipkę na kawałki”.
To niezręczne.
Niektóre kobiety myślą, że to przesada.
Nie. To za mało.
Nie wiem, czemu społeczeństwo odebrało wam tę supermoc.
Każda kobieta powinna się tym chwalić.
Tylko wy to potraficie.
Ale z jakiegoś powodu nie możecie się tym chwalić.
Powinnyście to mówić: „Rozerwałeś mi cipkę”.
A jeśli nie chcą słuchać, to im pokazać.
Pokażcie cipkę. „Spójrz, coś ty odpierdolił”.
Patrz. Zacznie myć okna.
Caleb, znam to.
Widziałem ją leżącą na łóżku przy porodzie.
Pamiętam wszystko. Głaskałem ją
i nagle jakiś koleś wyskoczył spomiędzy jej nóg.
Nie lekarz, do którego chodziliśmy.
Jakiś inny skurwiel wyskoczył i powiedział:
„Musimy zrobić nacięcie”.
Zapytałem, czy cięcie cesarskie.
„Nie, na to już za późno”.
Lekarz powiedział: „Za późno”. Zapytałem: „Za późno?
Jest jakieś inne cięcie?
Jakieś desarskie i esarskie, o którym nic nie wiem?”.
„Nie. Za późno na cesarkę.
Wasz syn ma za dużą głowę.
Musimy naciąć pochwę.
Musimy zrobić małe nacięcie na pochwie”.
Powiedziałem...
Dokładnie to powiedziałem.
Lekarz na to: „Musimy podjąć decyzję”.
Powiedziałem: „Chwila!
To dużo informacji.
Mówisz mi nagle, że potniesz jej cipkę?
Nic nie wiedziałem. Nie pokazywano mi takich filmików.
Chwileczkę! To bardzo poważne pytanie.
Chwileczkę!
Kochanie!
Nasz syn ma za dużą głowę.
I umrze, chyba że natną ci pochwę.
Lekarz musi wiedzieć, czy naciąć ci pochwę,
żeby dziecko nie umarło.
Co chcesz zrobić?”.
Angie zmieniła się w Hulka Hogana z WWE,
spojrzała na lekarza i powiedziała: „Tnij mi cipkę, bracie.
Tnij tę cipkę i wyrwij mi z cipki tego skurwiela, bracie. Tak”.
A ja na to...
Potem spojrzałem na lekarza. Miał już nóż.
Nawet nie wyglądał jak skalpel, tylko jak nóż myśliwski.
Dźgnął ją w cipkę.
A potem mój syn wypadł.
A ja zrobiłem... i, kurwa, zemdlałem.
Były trzy osoby w sali porodowej.
Jej mama, moja mama i ja.
Wszyscy mieli mnie w dupie.
Podstawiono mi pod nos sole trzeźwiące i się obudziłem.
„Wstawaj. Twój syn już jest”.
Wszystko było zamglone.
Miała coś na piersi.
To nie wyglądało na człowieka.
Był blady, zielony, szary.
Wszędzie plamy krwi.
Opuchnięte oczy.
Usta tylko szukały czegoś do possania.
Głowa wyciągnięta.
Zapytałem: „Co to, kurwa jest?
Kto to?”.
Spojrzałem. Wiesz, co zobaczyłem, Caleb? Mojego syna.
Wiesz, co zobaczyłem?
Do brzucha była podłączona rurka. Wiedziałeś o tym?
Zgadnij, gdzie była reszta rurki, Caleb.
W jej cipce.
Jakby mój syn był iPhonem, a jej cipka gniazdkiem.
Utrzymywała go przy życiu, ładowała baterię.
Spójrz na swoją mamę.
Spójrz na mamę. Ty jej to zrobiłeś.
Dwanaście lat temu.
Zgadnij, co powiedział lekarz. „Musimy wyciągnąć resztę”.
Spytałem: „Resztę czego?”.
Parła i z cipki wypadła jej torebka gucci.
Torebka gucci z cipki.
Zrobiłem tak... i znowu zemdlałem.
Znowu się ocknąłem.
Doktor trzymał pępowinę przed moją twarzą.
Dał mi nożyczki. Rzekł: „Sprowadź syna na świat”.
Nie mogłem przeciąć.
„Jest za twarda.
Nie da się przeciąć”. Wziął nóż i zrobił tak...
Krew uderzyła mnie w twarz. Zrobiłem tak... i znowu zemdlałem.
Myślałem, że zamordował moje dziecko.
Dasz wiarę, że to nie było najgorsze, Caleb?
Chcesz usłyszeć to najgorsze?
Dobra.
Kiedy się obudziłem,
doktor zszywał jej cipkę z powrotem.
Spójrz na swoją mamę.
Zrobiłeś to jej cipce.
Dwanaście lat temu. Zszywał jej cipkę.
Bez znieczulenia. Średniowiecznie.
Tak było, Caleb.
Tak było. Spójrz na swoją mamę! Nie chcesz posprzątać pokoju?
Kocham was. Dzięki.
Brooklynie, Nowy Jorku, jeszcze raz brawa
dla Jo Koya!
Kocham cię, Brooklynie. Dzięki.
Dziękuję bardzo.
Dobranoc.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz