Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
บรุกลิน พร้อมกันหรือยัง
(โจ คอย)
ขอเสียงปรบมือให้โจ คอยหน่อย
บรุกลิน
บรุกลิน ล้อกันเล่นใช่ไหม
พวกเขาถามว่าผมอยากไปแสดงที่ไหน
ผมตอบว่า "มีที่เดียวเท่านั้น คือบรุกลิน"
ถ้าคุณมองผู้ชมตอนนี้ จะเห็นเลยว่ามีทุกสีผิว
นี่แหละคือนิวยอร์ก
มันเริ่มตั้งแต่สมัยก่อนโน้น ในนิวยอร์ก
พวกเขาจับทุกคนมารวมกันบนเกาะนี้
แล้วบอกว่า "เฮ้ย พวกมึง สนิทกันซะ"
แล้วอยู่ๆ ก็กลายเป็นแบบนี้
ผมว่าที่อื่นๆ บนโลกควรจะเรียนรู้จากที่นี่
เวลาเห็นอะไรแบบนี้ ผมมีความสุขมากเลย
ผมมองทุกคนแล้วก็คิดว่า "ให้ตายสิ"
นั่นคือสิ่งที่เราต้องการในตอนนี้ เสียงหัวเราะ
ให้ตายสิ ตอนนี้ทุกคนจริงจังมาก
ผมเบื่อความจริงจังแล้ว
ผมอยากอยู่กับคนที่อยากสนุก ผมอยากหัวเราะ
ผมอยู่ในวัยที่ไม่สนแม่งอะไรแล้ว
ผมเบื่อที่จะอยู่กับคนที่ทําให้เราหดหู่ตลอดเวลา
นึกออกไหม พวกคิดลบน่ะ
ผมเรียกพวกนี้ว่า "พวกดูดพลัง"
พวกเขาดูดพลังจากเรา
แต่มนุษย์อย่างเราชอบอยู่กับคนแบบนั้น
เราอยากทําให้พวกเขามีความสุข มันเป็นหน้าที่ "มามีความสุขกัน"
"ใช้เวลากับพวกเขา พาไปเที่ยว ทําให้พวกเขามีความสุข"
เราทําแบบนั้นอยู่แปดชั่วโมง แล้วก็คิดว่า
"นี่มันโคตรเหนื่อยเลย"
รู้ใช่ไหมว่าผมพูดถึงอะไร
มีบางคนไม่อยากหัวเราะหรือออกอาการ
เพราะคืนนี้คุณพาไอ้เบื๊อกนั่นมาด้วย
มีบางคนฟังผมแล้วแบบ...
กําจัดไอ้เบื๊อกนั่นภายในคืนนี้
สลัดมันทิ้งซะ
ไอ้เบื๊อกพลังงานต่ํา ไสหัว...
แกมาดูโชว์ตลกเพื่อที่จะทําหน้าบูดเหรอ
ไสหัวไป
ตายซะ บาย
ทิ้งมันซะคืนนี้เลย ในลานจอดรถหลังจบการแสดง
ผมสาบานเลย ในลานจอดรถ บอกมันว่า "ได้ยินที่เขาพูดแล้วนี่"
"พอกันที เราเลิกคบกันเถอะ จบแค่นี้ แกมันเฮงซวย"
เพราะอย่างนี้ เวลาเดี่ยวไมค์ ผมถึงคอยสํารวจผู้ชม ผมเดินไปมาแล้วมอง
มองหาคนที่หัวเราะเสียงดัง ผมจะสนใจแค่คนกลุ่มนี้
คนอื่นช่างหัวมัน
ผู้หญิงตรงนั้นน่ะ เธอเอาแต่... เธอทําท่าเหมือนปวดหัว
แบบ...
ตรงนั้นน่ะ
ไม่ว่าผมจะเล่นมุกอะไร เป็นต้อง...
ปวดหัวตลอด
ผมอาศัยพลังงานจากคุณ
มนุษย์ชอบอยู่กับคนที่มีความสุข
มันติดต่อกันได้
พลังงานจลน์ เราเชื่อมต่อกันได้
ผมเชื่อมต่อกับคุณ ผมไม่สนใจคนอื่นเลยสักนิด
ยังมีไอ้บ้าอีกคนที่ผมชอบมอง ผู้ชายผิวดําตรงนั้น
ทุกครั้งที่เขาหัวเราะ เขาต้องเอานิ้ว
บีบตรงปลายจมูก
ดูสิ นั่นไง
ผมสาบานเลย
คิดว่าผมพูดเอาเองเหรอ
ผมเห็นกับตา
ไอ้หมอนี่ไซนัสอักเสบ ทุกครั้งที่ผมทําให้เขาหัวเราะ
"ให้ตายสิ มุกนี้โคตรเด็ดเลย คอย"
ผมคือยาพ่นจมูกของคุณ
เวลาพวกเขาหัวเราะ พวกเขาหัวเราะหนักมาก
การหัวเราะทําให้เรารู้สึกดี
มันคือยาจากพระเจ้า
เวลาเราหัวเราะ ร่างกายจะหลั่งเอ็นดอร์ฟิน นี่เรื่องจริง
ไม่อิงนิยาย
พระเจ้ามอบมันให้เรา เวลาเราหัวเราะ ร่างกายจะหลั่งเอ็นดอร์ฟิน
เอ็นดอร์ฟินจะกําจัดสิ่งร้ายๆ ที่อยู่ในตัวเรา
คุณต้องอายุยืนแน่
คุณมากับเขาใช่ไหม
เขาต้องอายุยืนแน่
เขาจะอยู่กับคุณไปอีกนาน
เขาจะน้ํามูกไหล แต่เขาจะอยู่กับคุณ
คุณด้วย คุณจะอายุยืน
เวลาร่างกายหลั่งเอ็นดอร์ฟิน เราจะรู้สึกดี
มันทําให้เรามีความสุข มีแต่การหัวเราะที่ทําแบบนี้ได้
ผมถึงชอบบอกคนอื่นว่า "หัวเราะไปเถอะ ไม่เสียเงินนะ"
แต่ไม่ใช่คืนนี้
คืนนี้ต้องเสียเงิน
แต่พรุ่งนี้
ขอให้คุณนึกถึงโชว์นี้ในวันพรุ่งนี้
ไม่ต้องเสียเงิน เหมือนเสียงหัวเราะแบบสั่งกลับบ้าน
เอากลับบ้าน จาม ไซนัสอักเสบ
"ตายแล้ว ผู้ชายผิวดําคนนั้น"
"ไอ้เบื๊อกผิวดํานั่น"
ยังไม่หยุดอีก
นี่คือคนแบบที่เราอยากคบหาสมาคมด้วย
เชื่อผมเถอะ ผมมองอยู่
บางคนก็ไม่หัวเราะหรือไม่ยิ้มเลย ช่างแม่ง
เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกเขาก็ตายแล้ว
พรุ่งนี้พวกเขาก็ตายแล้ว
พวกเขาจะอยู่ต่อก็ได้ แต่ช่างแม่ง พวกเขาเลือกที่จะตาย
พวกเขามาดูโชว์ตลกแต่ไม่หัวเราะ ช่างแม่ง
ตายซะ บาย
บาย ผมไม่สนแม่งเลยสักนิด
บาย
รู้ไหมว่าการกลั้นหัวเราะต้องใช้กล้ามเนื้อกี่มัด
เราต้องห้ามตัวเองไม่ให้หัวเราะ กล้ามเนื้อเกร็งหมด
รูตูดก็เกร็ง
รูตูดคุณเป็นรูตูดที่เกร็งที่สุดในห้องนี้
มีขี้เล็ดออกมาเส้นหนึ่ง
ขี้ไม่เป็นก้อนด้วยซ้ํา เพราะรูตูดแน่นมาก
ทุกคนถึงได้คิดว่าคุณเป็นโรคขี้อุดตัน เพราะมันเป็นแบบนั้นจริงๆ
รูตูดเขาเปิดกว้าง
เปิดกว้าง
เขารูตูดเปิดกว้างเพราะหัวเราะ
ให้ตายสิ ตลกชะมัด
ให้ตายสิ
การหัวเราะทําให้รู้สึกดีนะ
พูดจริงๆ
ทําไมคุณถึงไม่อยากหัวเราะ ทําไมถึงไม่ปล่อยให้ตัวเองหัวเราะ
มันรู้สึกโคตรดีเลย มันเสพติดนะ
คุณเคยไปทํางานสาย แล้วเจอกลุ่มคนนั่งหัวเราะอยู่ในห้องพักไหม
คุณทํายังไง คุณเริ่มหัวเราะ แล้วเดินไปหาพวกเขา "มีเรื่องอะไรกัน"
พวกเขาหัวเราะเยาะคุณ เพราะคุณไปทํางานสายอีกแล้ว
คุณอยากมีส่วนร่วม
คุณไม่เดินไปหาคนที่ทุกข์ระทมหรอก จริงไหม
ไม่อยู่แล้ว อยู่ห่างๆ ไอ้บ้านั่นไว้
กําจัดคนแบบนั้นไปจากชีวิตซะ
รายล้อมตัวเองด้วยผู้ชนะ รายล้อมตัวเองด้วยเพื่อนแท้
โซเชียลมีเดียทําให้เราฉิบหายกันหมด
เราคิดว่าทุกคนเป็นเพื่อน เพราะพวกเขาติดตามเรา
พวกเขาไม่ได้ติดตามเพราะชอบเราหรอก
บางคนก็ติดตามเพราะอยากเห็นเราล้มเหลว
เคยคิดบ้างไหม
คุณเคยทําเรื่องดีๆ แล้วโพสต์ลงโซเชียลมีเดีย
แล้วคนที่คุณคิดว่าเป็นเพื่อน
พากันเงียบกริบไหม
พวกเขาไม่กดถูกใจรูปด้วยซ้ํา
พวกเขาทําเหมือนไม่เห็นมัน แต่คุณรู้ว่าพวกเขาเห็น
คุณรู้ว่าพวกเขาเห็นมันแต่ทําเป็นไม่เห็น
พวกนั้นไม่ใช่เพื่อนคุณหรอก พวกนั้นมันเห็บหมา
กําจัดพวกเขาซะ ง่ายจะตาย กดลบเพื่อน
ลบๆ
สุดท้ายเหลือเพื่อนห้าคน
เพื่อนห้าคนที่เป็นคนในครอบครัว
และสองคนในนั้นเกลียดคุณ
- คุณชื่ออะไร - แลร์รี่
แลร์รี่ ผมโคตรรักคุณเลย คุณหัวเราะสะใจดี
- มันรู้สึกดีใช่ไหม - ใช่
- คุณอายุเท่าไร - สี่สิบหก
สี่สิบหก เห็นไหม เราต้องถามอายุคนเอเชีย
เราต้องถามอายุคนเอเชีย
ผมขอโทษ มันเป็นการให้เกียรติกัน
ห้ามเดาเด็ดขาด
ผมนึกว่าเขายังหนุ่ม ที่จริงแก่งั่กเลย
แก่งั่กเลย
เขาแค่ดูเด็กกว่าผม เพราะเขาเป็นคนเอเชียเต็มตัว
ผมเป็นลูกครึ่งคนขาวก็เลย... ผมได้ยีนคนขาวส่วนที่...
ยีนคนขาว...
ยีนคนขาวส่วนที่บอกว่า "ฉันจะทําให้แกแก่"
แก่งั่ก
ผมชอบคุณนะ แลร์รี่
- คุณมีลูกไหม - มี
มีสินะ มีกี่คน คนเดียวเหรอ
สามเหรอ ให้ตายสิ
อายุเท่าไรกันบ้าง
คิดไปก่อน เดี๋ยวผมมาเอาคําตอบ
คนเอเชียไม่สนหรอกว่าลูกอายุเท่าไร
ไม่สนเลยสักนิด
"มีลูกกี่คน" "สามคน"
"อายุเท่าไร" "ใครสนวะ"
"ใครสนวะ ฉันไม่รู้"
"หนึ่งขวบ สองขวบ สามขวบ"
อะไร
ไอ้หมอนี่มองบนจนตาเหลือก แบบ...
"เดี๋ยวผมค่อยตอบนะ คุณคอย"
อายุเท่าไร สักวัยรุ่นได้ไหม
- สิบห้า สิบสอง ห้า - สิบห้า สิบสอง ห้า เห็นไหม
เรามีหน้าที่ต้องเตือนลูกหลานว่า
ถึงโซเชียลมีเดียในยุคนี้จะดูสวยงาม
โซเชียลมีเดียพวกนี้
เราต้องเตือนพวกเขาว่ามันไม่ใช่ชีวิตจริง
พวกเขาอยู่ในยุคที่ไม่รู้แล้วว่าอะไรจริงไม่จริง
ทุกอย่างที่พวกเขารู้มาจากคลิปยาว 15 วินาที
แค่สิบห้าวินาที พวกเขาก็รู้จักโลกทั้งใบแล้ว
แค่สิบห้าวินาที พวกเขาก็รู้ว่า
คนดํามีปัญหากับคนกลุ่มนี้
คนขาวเกลียดทุกคน
ส่วนคนเอเชียอยากครองโลก
ทั้งหมดนี่ภายใน 15 วินาที เยาวชนของเราดูคลิปพวกนี้
พวกเขาเสพมัน
พวกเขารับข้อมูลพวกนี้ แล้วใช้มันตัดสินว่าอะไรจริงไม่จริง
เป็นหน้าที่ของเรา ที่จะสอนพวกเขาว่านี่มันไม่ถูกต้อง
เราไม่... เราต้องออกไปเห็นโลก
เลิกหดหัวอยู่ในกระดอง แล้วปล่อยให้โซเชียลมีเดียบอกว่า
ใครผิด ใครถูก
ออกไปหาคําตอบด้วยตัวเอง
ถ้าคุณมาที่บรุกลิน
ผมเห็นคนขาว ผมเห็นคนเอเชีย ผมเห็นคนดํา
และเราหัวเราะเพราะเรื่องเดียวกัน
มันตลกนะที่คนบอกว่าโซเชียลมีเดีย จะทําให้เราเข้าสังคมมากขึ้น
แต่มันไม่จริงเลย
เราควรเรียกมันว่าสื่อต่อต้านสังคม เราเลิกออกไปเจอผู้คน
เด็กๆ ไม่รู้ว่าจะเดินไปทักคนอื่นยังไง
พวกเขาเข้าดีเอ็มแล้วส่งอิโมจิเอา
มันคือมุกจีบสาวของพวกเขา
มะเขือม่วงที่มีน้ําอะไรไม่รู้พุ่งออกมา
ถ้าผู้หญิงไม่ตอบ "ก็ไม่เห็นเป็นไร"
พวกนี้เน้นหว่านแหกว้างๆ
อิโมจิหน้ายิ้ม ตาเป็นรูปหัวใจ
นี่มันบ้าอะไรกัน
มันไม่มีความเสี่ยง มันไม่สร้างความสนิทสนม
มันไม่เสริมสร้างความมั่นใจ
เวลาคนรุ่นเราเจอผู้หญิงที่สนใจ พวกเราต้อง... อันนี้พูดถึงผมนะ
ผมต้องจ้องเธอทุกวันเป็นเวลาห้าเดือน
พวก ผมนี่แบบ... อกเสื้อมีคราบเป็นทาง
เศษอาหารติดตรงมุมปาก
"ไปคุยกับเธอสิ" "อย่าเร่งน่า"
ในที่สุดผมก็เดินไปหาเธอ "ฉันว่าเธอเจ๋งมากเลย"
"บาย"
ทายซิว่าเกิดอะไรขึ้น
กินแห้ว
ผมก็กลับบ้านไปชักว่าว
ร้องไห้ "ทําไมฉันถึงพูดแบบนั้น"
"ฉันจะพูดแบบนั้นกับเธอทําไม"
เด็กสมัยนี้โชคดีนะ ทุกคน
โชคดีจริงๆ
เราอาจต้องยึดข้าวของ เพื่อให้พวกเขารู้จักเจียมตัวบ้าง
แบบเจียมกะลาหัว นึกออกไหม
พวกเขาชอบถ่ายรูป เด็กทุกคนคิดว่าตัวเองเป็นช่างภาพ
ประเด็นคือ พวกเราก็เหมือนกัน
แต่ผมรู้ว่าเวลาผมกับพวกเขาถ่ายรูป มันต่างกันตรงไหน
พวกเขาถ่ายรูป แต่ไม่รู้อะไรเลย
พวกเขาถ่ายรูปสวยๆ เป็นล้านช็อต ถ่ายเซลฟี่
เคยเห็นไหม
รูปทีเผลอ
"รูปเซลฟี่จะเป็นทีเผลอได้ยังไง"
อะไรวะ
"ได้แล้ว" "ได้แล้วเหรอ"
"ถ่ายไปเป็นพันรูป มันก็ต้องได้อยู่แล้ว"
"ใส่ฟิลเตอร์ ยืดรูป"
"ยืด ฟิลเตอร์ ยืด"
"โพสต์ ใส่แคปชั่น 'บ้าไปแล้ว'"
อะไรของมัน
เสร็จแล้วก็เอาให้ทุกคนดู "ทุกคนกดถูกใจรูปฉันด้วย"
"ดูสิ มีคนถูกใจรูปฉันตั้ง 400 คน"
ไม่มีใครถูกใจรูปเธอหรอก
ทุกคนแค่แตะรูปแล้วไถต่อ
พวกเขาไม่มองมันด้วยซ้ํา แค่ไถๆ ไป
ไม่มีใครดูรูปด้วยซ้ํา
สมัยผมยังเด็ก คนชอบรูปของผม
ไม่ชอบก็ต้องชอบ เพราะผมเอาให้ดูแบบต่อหน้า
"ดูนี่สิ" "ให้ตายสิ บ้าไปแล้ว"
"ใช่ เจ๋งเนอะ เจ๋งใช่ไหม" "ใช่"
"ดีมาก เจ๋ง"
บางทีเราน่าจะทําแบบนั้น
เอากล้องใช้แล้วทิ้งให้พวกเขา "นี่"
"นี่ เอาไปถ่ายเซลฟี่ซะ"
"มันถ่ายได้แค่ 12 รูป ดังนั้น..."
"มันถ่ายได้แค่ 12 รูปนะ ไอ้เด็กเวร ถ่ายให้มันดีๆ ล่ะ"
แล้วเราก็ดูพวกเขาจัดให้ทุกคนอยู่ในเฟรม
แล้วรอให้แบตเตอรี่ของแฟลชชาร์จจนเต็ม
"จะมองทําไม"
"ภาพเสียหมด ต้องชาร์จอีกรอบเลย ไอ้บ้าเอ๊ย"
แล้วเราก็ต้องเอามันไปที่...
เราต้องไปอัดรูป
เอาฟิล์มใส่ซอง เขียนชื่อตัวเอง
แล้วเอาให้คนแปลกหน้า "นี่ รูปส่วนตัวของผม"
ต้องรอหนึ่งสัปดาห์ถึงจะได้รูป
ตลอดทั้งสัปดาห์นั้น เราก็คิดว่า "หวังว่ารูปจะออกมาชัดนะ"
"หวังว่าจะได้สักรูปสองรูปนะ"
แล้วเราก็ไปรับรูป
อัดเสร็จเรียบร้อย แล้วเราก็แบบ "ไม่ เชี่ย ไม่
หลุดโฟกัส เชี่ย บ้าเอ๊ย
ตาแดง"
"ตาอย่างแดง"
แต่มีรูปหนึ่งที่ออกมาดี
แค่รูปเดียว เราแบบ "เยี่ยม ได้แล้ว"
แล้วก็ถามว่า "ช่วยอัดรูปนี้อีกได้ไหม"
ลองถามเด็กสมัยนี้สิ
ตั้งแต่เราเลิกใช้กล้องฟิล์มก็มีแต่กล้องมือถือ
เด็กพวกนี้ไม่รู้ด้วยซ้ําว่าออร์บคืออะไร
ถามวัยรุ่นสิว่าออร์บคืออะไร
พวกเขาไม่รู้ว่าเราพูดถึงอะไร
ออร์บคือเวลาเราไปอัดรูป
แล้วในรูปมีวงแสง
ลอยอยู่เหนือคนในรูป
ให้ทายว่าแม่ผมคิดว่ามันคืออะไร
"ยายแกมาร่วมงานเลี้ยงวันคริสต์มาส"
"ยายแกมาร่วมงานเลี้ยงวันคริสต์มาส โจเซฟ"
"ท่านมางานเลี้ยงวันคริสต์มาส"
"ท่านอยู่ข้างชามสลัดมันฝรั่ง โจเซฟ"
"มันเป็นสูตรของท่าน ท่านทําสลัดมันฝรั่งให้แกกิน"
"ให้ตายสิ โจเซฟ ท่านรักแกมากนะ โจเซฟ"
มันก็แค่เลนส์สกปรก
แค่เลนส์สกปรก
เราวางรูปนั้นไว้บนแท่นบูชาตั้งหกเดือน
ผมเองก็อายุเยอะแล้ว ผมพูดแบบนั้นบ่อยๆ แต่มันจริง
ทั้งร่างกายและจิตใจผม กลายเป็นเหมือนพ่อผม มันแปลกมาก
ผมคิดว่าทุกคนเป็นแบบนั้น สุดท้ายทุกคนก็จะกลายเป็นพ่อแม่ตัวเอง
ที่ผมจะบอกคือ คอยดูเถอะ ไอ้พวกเด็กเวรทั้งหลาย เดี๋ยวพวกแกก็เป็น
ร่างกายจะเริ่มเสื่อมถอย คําพูดคําจาจะเริ่มเหมือนคนแก่
เราไม่รู้ด้วยซ้ําว่าทําไม เมื่อวันก่อน ผมพูดว่า "แจ่ม" ตอนอยู่ในรถ
ลูกชายผมแซวผมทันทีเลย
"ดูตึกนั่นสิ แจ่มไปเลย"
เขาถามว่า "พ่อเพิ่งพูดว่า 'แจ่ม' เหรอ"
ผมก็แบบ "ตายแล้ว จริงด้วย"
พ่อผมเคยพูดอะไรอย่าง...
สมัยผมยังเด็ก ในยุค 80 ผมเป็นบีบอย
ผมฟังเพลงเยอะมาก
ผมฟังเพลงของดั๊ก อี. เฟรช สลิคริค บีสตี้บอยส์ อะไรพวกนั้น
พ่อผมถามว่า "นี่แกฟังเพลงฮิปปิตี้ฮอปปิตี้เหรอ"
"แกคิดว่ามันเพราะเหรอ ไอ้เพลงฮิปปิตี้ฮอปปิตี้พรรค์นั้นน่ะ"
"มันก็แค่กระแส แกต้องฟังดนตรีของจริง ไม่ใช่พวกฮิปปิตี้ฮอปปิตี้"
เขาทําให้ผมโมโห ผมเลยบอกว่า "ไปตายซะ พ่อ
นี่แหละของดี นี่คือดนตรีแห่งอนาคต"
"เดี๋ยวก็รู้" และผมพูดถูก ผมพูดถูก
ผมพูดถูก
แต่ตอนนี้ฮิปฮอปกลายเป็นอะไรไปแล้วก็ไม่รู้
ผมพูดเหมือนพ่อผมเลย เพราะผมแบบ
"นี่แกฟังเพลงพึมพําๆ เหรอ"
"แกฟังเพลงพึมพําๆ เหรอ พวกนี้พูดไม่เป็นภาษาด้วยซ้ํา"
พึมพําๆ
มันงี่เง่า พึมพําๆ แล้วก็พูดคําหนึ่ง
พึมพําๆ แล้วก็พูดคําหนึ่ง
ลูกผมบอกว่า "หุบปากน่า พ่อ พ่อฟังแต่เพลงห่วยๆ"
และนั่นทําให้ผมโมโห เพราะผมรู้ว่าผมเป็นฝ่ายถูก
"อย่ามาบอกว่า..."
"อย่าเอาเพลงแร็ปของแก มาเทียบกับเพลงแร็ปของฉัน มันไม่..."
พวกเขาเป็นกวี กวีชั้นยอด
พวกเขาเป็นนักแต่งเพลง แถมยังเต้น
บิ๊กกี้ตายไป 30 ปีแล้ว
ทุกวันนี้ ถ้าร้านไหนเปิดเพลงของบิ๊กกี้ คนก็ยังเฮจนร้านแทบแตก
อย่าทําเหมือนมันไม่จริง
ไอ้...
อย่าเข้าใจผิดนะ เพลงแร็ปพึมพําๆ มันติดหูดี
แต่ผมแค่สงสัยว่ามันบ่นอะไรของมัน
ไลฟ์สไตล์
มันพึมพําๆ แล้วก็พูดมาคําหนึ่ง แม่งเอ๊ย
ไลฟ์สไตล์
หุบปากซะ
ขอโทษนะ
บางคนไม่รู้ว่าผมหมายถึงเพลงไหน
ช่วยเปิดเพลงหน่อยได้ไหม เปิดเลย
ไลฟ์สไตล์
ไลฟ์สไตล์ของฉัน
เพิ่งจะเริ่ม
หุบปากเน่าๆ ของแกซะ
หุบปาก...
ถ้าผมฟังดูแก่ก็ช่วยไม่ได้
แต่ขอโทษนะ ถ้าเปิดเพลงของบิ๊กกี้ ไม่ว่าอยู่ไหนคนก็เฮ
ขอเพลงบิ๊กกี้หน่อย
ร้องเลย
ฮ่า เจ๋งกว่าคนทั่วไป
มวนกัญชาตามสัญชาตญาณ หมอนี่คิดว่าตัวเองวิเศษเกินใคร
รองเท้าหนังสีชมพู เหมือนแมงดาดีทรอยต์
บู๊ตทิมเบอร์แลนด์สําหรับนักเลงบรุกลิน
หยุด อะไรนะ
บู๊ตทิมเบอร์แลนด์สําหรับนักเลงบรุกลิน
อะไรวะ
นั่นคือเหตุผลเดียว ที่ผมอยากมาถ่ายรายการพิเศษที่บรุกลิน
อย่าแหย็มกับบิ๊กกี้
บิ๊กกี้ทําให้ทุกอย่างฟังดูเจ๋ง
ถ้าเขาหายใจแรง นั่นคือเนื้อเพลง
ทุกอย่างที่เขาพูดมีเหตุผล เขาเป็นกวี
"และถ้านายไม่รู้ละก็..."
"ตอนนี้นายก็รู้แล้ว"
ไม่อยากเชื่อเลย บรุกลิน ลุยเลย
ผมชอบนะ
พวกคุณเฮฮาจริงๆ
ผมรู้ว่าผมเอาแต่พูดเรื่องอายุ แต่มันเป็นเรื่องจริง
ผมมาถึงวัยที่สังขารเริ่มไม่ไหว เริ่มจะไม่สบายตัว
เมาค้างนานขึ้น ไม่ใช่แค่วันเดียว
แต่สี่ห้าวัน
ดังนั้นเด็กๆ ในหมู่ผู้ชม สนุกให้เต็มที่นะ
ดื่มทั้งวันทั้งคืน กินอาหารขยะ
เดี๋ยวสุขภาพก็พังเอง
นม
ดื่มนมซะ เด็กๆ ดื่มซะ
กินซีเรียลเป็นแกลลอน
ผมชอบมันมาก
ซินนาม่อนโทสต์ครั้นช์ ผมเคยกินทีเดียวสามชามตอนเที่ยงคืน
ซินนาม่อนโทสต์ครั้นช์สามชาม
แล้วพอเราดื่มนม มันจะรสชาติเหมือนฮอร์ชาตา
เดี๋ยวนี้กินไม่ได้แล้ว
ผมแพ้แลคโตส
อะไรวะ เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
อยู่ๆ นมก็กลายเป็นยาพิษ
ผมแพ้... ให้ทายว่า ผมรู้ตัวตอนไหนว่าผมแพ้แลคโตส
ตอนไปเดต
ทุกอย่างไปได้สวย ผมสั่งของหวาน
เธอบอกว่า "แบ่งกันนะ" ผมก็แบบ "ได้"
พายแอปเปิลโปะไอศกรีม เราก็กิน
ผมกินไอศกรีมไปครึ่งลูก ทุกอย่างไปได้สวย
ผมขับรถกลับบ้าน ทุกอย่างไปได้สวย
ผมมองหน้าเธอแบบ "คืนนี้ได้แอ้มแน่"
ผมขับรถ "คืนนี้ได้แอ้มแน่"
แล้วกระเพาะผมก็บอกว่า "ฝันไปเถอะ"
"เบรกมันห่วยน่ะ"
เบรก
ผมโทษเบรก
ไม่มีทางได้แอ้มหรอก มันจบแล้ว
ผมไม่พาเธอกลับบ้านหรอก ยังไงก็ไม่ได้แอ้ม
ผมมีทีเร็กซ์อยู่ในท้อง เธอคงยอมอมนกเขาให้ผมหรอก
ลองนึกดูสิ เธอแบบ "ตายแล้ว"
"ไหนบอกว่าเสียงเบรกไง"
ผมดื่มนมไม่ได้
ผมคิดถึงนม คิดถึงสุดหัวใจ
ผมพยายามหลอกตัวเองตอนดึกๆ
กลางดึกคืนหนึ่ง ผมกินซีเรียล ผมพยายามกินเร็วๆ
ถ้าผมกินเร็วๆ แล้วรีบนอน
สมองผมจะไม่รู้ตัว มันจะไม่รับรู้
แล้วผมก็หลับไป
แล้วรูตูดผมก็บอกว่า "นี่ พวก คุณมีสารพิษอยู่ในตัว
เราจะปล่อยสารพิษระหว่างที่คุณหลับ
จะปล่อยแล้วนะ คุณคอย"
ผมเพิ่งรู้เมื่อสองปีก่อนว่า ผมเป็นโรคปวดสะโพกร้าวลงขา
อะไรวะ
ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ําว่าเป็น อยู่ๆ ก็เป็น
มีคนหนุ่มสาวถามว่า "ปวดสะโพกร้าวลงขา" คืออะไร
"เพลงในสปอติฟายเหรอ"
ผมเป็นโรคปวดสะโพกร้าวลงขา
อยู่ๆ เส้นประสาทไซแอติกของผม ก็หยุดทํางาน มันไม่ทํางาน
มันหยุดทํางาน เส้นประสาทไซแอติก ใช่
ผมเป็นโรคนี้ ประเด็นคือผมรู้ว่า ใครบ้างที่เป็นโรคปวดสะโพกร้าวลงขา
นั่นคือข้อดีของโรคปวดสะโพกร้าวลงขา เราเป็นพวกเดียวกัน
เหมือนผีเห็นผี
ไม่ต้องยกมือก็ได้ ผมรู้ ผมดูออก
ผมรู้ว่าใครปวดสะโพกร้าวลงขา ให้ดูคนที่...
โดยเฉพาะคุณ คุณนั่งเอียงข้าง
หมอนั่นนั่งเอียงข้างเหมือนจะไถลเข้าเบสสอง
ผมไม่รู้ด้วยซ้ําว่าผมเป็นโรคนี้
ผมไม่รู้ว่ามันร้ายแรงแค่ไหน
จนกระทั่งผมตัดต่อโชว์ครั้งล่าสุด สดจากลอสแอนเจลิสฟอรัม
ผมกําลังตัดต่อ ผมมองตัวเอง แล้วก็คิดว่า "ทําไมฉันถึงเดินแบบนั้น"
ผมจําได้ว่าตอนถ่ายทํา ผมปวดขา
แต่ผมไม่รู้ว่ามันส่งผลต่อท่าเดิน มารู้ตอนตัดต่อ
ผมแบบ "ทําไมฉันถึงเดินแบบนั้น"
คืนนี้กลับบ้านไปดูโชว์ซะ แค่ตอนต้นก็พอ
พิธีกรพูดว่า "ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน โจ คอย"
แล้วผมก็แบบ "ว่าไง ลอสแอนเจลิส"
อะไรวะ
ทําไมผมถึงเดินแบบนั้น
ผมต้องไปหาหมอเพื่อดูว่าขาเป็นอะไร
จะว่าไป คืนนี้มีหมอมาดูโชว์บ้างไหม
ช่วยเห็นใจผู้ป่วยเหมือนแต่ก่อนได้ไหม
เธอแบบ...
ไม่รู้ว่าพวกหมอเป็นอะไรไป พวกเขาไม่มีความเห็นใจเลย
อยู่ๆ พวกเขาก็ทําเหมือนผู้ป่วยเป็นลูกค้า
ผมไม่ได้บอกว่าคุณทําแบบนั้นนะ คุณดูมีความสุขดี
ผมแค่จะบอกว่า ให้มันน้อยๆ หน่อย
แจ้งข่าวร้ายเหมือนมันเป็นแค่ข้อเท็จจริง
พอเลย พวกเราก็มีความรู้สึกนะ
ผมไปหาหมอ ผมบอก "ไม่รู้ว่าขาผมเป็นอะไร
ขาขวามันตึงๆ ผมไม่ได้เล่นกีฬาด้วยซ้ํา"
"ผมปวดตรงนี้ จากสะโพกลงไปถึงเข่า"
หมอบอก "นั่นเส้นประสาทไซแอติก โรคปวดสะโพกร้าวลงขาระยะแรก"
"คุณต้องยืดเส้นเอ็นต้นขาด้านข้าง
คุณต้องยืดเหยียด ที่บ้านมีโฟมโรลเลอร์ไหม"
ผมตอบว่า "หมอคิดว่าผมมีอุปกรณ์บําบัด
ทั้งๆ ที่ผมเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นอะไรเหรอ"
"ตายจริง คุณคอย ผมขอโทษ ใช่ ผม..."
"ไปที่ร้านอุปกรณ์กีฬาที่ไหนก็ได้ แล้วซื้อโฟมโรลเลอร์นะครับ
วางมันบนพื้น
นอนให้ต้นขาทับบนโฟม แล้วกลิ้งกลับไปกลับไป"
"มันจะปวดมาก แต่คุณต้องทําบ่อยๆ
มันลดแรงกดบนเส้นประสาทได้ คุณต้องยืดเอ็นต้นขา"
"คุณคงปวดหลังช่วงล่างมาก" ผมตอบว่า "ครับ ปวดมากเลย"
หมอบอกว่า "มันจะช่วยลดแรงกด"
"ปกติโรคนี้จะทําให้ปวดก้นด้วย
แต่ผมเห็นว่าคุณไม่มี"
"หมอพูดแบบนี้ ไม่ทําร้ายจิตใจกันไปหน่อยเหรอ"
เขาตอบว่า "ตายแล้ว คุณคอย ต้องขอโทษด้วย
ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น
คุณปวดก้นไหม"
ผมตอบว่า "ไม่"
แล้วหมอก็บอกว่า
"ก็นั่นแหละ"
"เพราะคุณไม่มีก้น"
และนั่นทําให้ผมสติแตก
มันทําให้ผมเจ็บปวด ใจสลาย
และผมอยากให้ผู้หญิงทุกคนรู้เอาไว้ว่า ผู้ชายไม่สนใจเรื่องก้นตัวเอง
เราไม่สน เราเกิดมามีก้นแบบไหนก็แบบนั้น
เราไม่ตื่นนอนในวันพุธแล้วพูดว่า "นี่วันเล่นก้น ไปเข้ายิมกัน"
เราไม่สน เราไม่ทําท่าครั้นช์
เราไม่สวอต ไม่ทําอะไรทั้งนั้น
เรามีก้นแบบไหนก็แบบนั้น
แต่ตอนนี้ อีโก้ผมพังทลาย
เพราะนักเทคนิคการแพทย์ที่มีใบรับรอง และรู้ว่าก้นหน้าตาเป็นยังไง
หาก้นผมไม่เจอ
เขาแค่มองด้านหลังผม แล้วพูดว่า "อ๋อ กระเป๋ากางเกง"
ผมขับรถกลับบ้านแบบสติแตก "มันต้องมีบ้างสิ"
"ฉันไม่มีก้น ไม่มีเลยสักนิด
มันต้องมีบ้างสิ ฉันมีก้นเล็กๆ
ฉันจะไม่มีก้นเลยได้ยังไง"
ผมกลับถึงบ้าน และผมสาบานเลยว่า
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมมองก้นตัวเอง
ผมไม่เคยมองก้นตัวเองมาก่อน สาบานได้เลย
ผมแบบ "มันต้องมีบ้างสิ" ผมแก้ผ้าล่อนจ้อน
ยืนหน้ากระจกยาว แล้วหันแบบนี้
และผมไม่มีก้น
ผมไม่มีก้น ไม่มีเลย
มีแต่หลังยาวๆ
หลังผมยาวมาก
ถัดลงมาคือรูตูด อยู่ด้านล่างสุด
มีรูตูดอยู่ด้านล่างสุด
ก้นผมขนดกด้วย มันเลยดูเหมือนพรมหน้าบ้าน
ที่มีรูตูดห้อยอยู่ตรงปลายไขสันหลัง
ผมเห็นแล้วแบบ...
ขาผมต่อกับไหล่โดยตรง
มันบ้าอะไรวะเนี่ย
ในตอนนั้นเอง
ผมนึกถึงผู้หญิงทุกคนที่เคยคบกับผม "พวกเธอทนอยู่กับฉันได้ยังไง"
มันอุบาทว์มาก
ทันทีที่เรามีอะไรกัน ครั้งแรกที่เรามีอะไรกัน
เธอควรจะเผ่น
ผู้หญิงทุกคนที่ผมเคยคบควรจะเผ่นป่าราบ
เวลานอนกับแฟน ผมชอบโม้ด้วย
"ผมไปห้องน้ําก่อนนะ เดี๋ยวมาต่อยกสอง"
ผมเดินไปห้องน้ํา แล้วก้นผมก็แบบ
"เดี๋ยวมานะจ๊ะ ใช่
ติ้วหีรอไปก่อนนะจ๊ะ ยาหยี
เดี๋ยวมานะ ยาหยี แล้วพี่จะกลับมาอึ๊บ ยาหยี"
ทนได้ยังไง พวกเธอทนอยู่ได้ยังไง
ผมขอบอกผู้ชายทุกคนในที่นี้เลย
ถ้าคุณคบหรือแต่งงานกับผู้หญิง
ขอให้คุณดูแลเธอให้ดีๆ เพราะเธอรักคุณที่ตัวตนของคุณ
จิตวิญญาณ สมอง นั่นคือสิ่งที่เธอรัก
ไม่ใช่ร่างกายหรอก ผมสาบานได้เลย
ไม่ใช่ร่างกาย เธอรักสิ่งที่อยู่ข้างใน จิตวิญญาณ
นั่นคือสิ่งที่เธอรัก จําไว้ให้ดี ผมพูดเลย
พวกผู้ชายหน้าตาดีคงคิดว่า "ไม่ได้พูดถึงฉันสินะ"
ไปตายซะ ผมพูดถึงคุณด้วย
ถึงจะหน้าตาหล่อ แต่พอถอดเสื้อผ้า
ก็ดูเหมือนเทียนที่ละลายแล้ว
มันโคตร...
แถมยังมีไฝสีแดงที่มีขนงอกออกมา
ผมชอบใส่กางเกงในโปโล มันเป็นยี่ห้อโปรดของผม
มีอยู่ตัวหนึ่ง ตรงขอบด้านหลังเขียนว่า
"โปโล โดยราล์ฟ ลอเรน"
แต่ด้านหน้า พุงผมดันจนดูเหมือนเขียนว่า...
มันเขียนว่าอย่างนั้น ไม่เห็นเหมือนตอนอยู่ในห่อเลย
ผมรู้ว่ามีผู้ชายบางคนที่เข้าใจว่าผมพูดถึงอะไร
มันไม่ได้เขียนว่า "เฮนส์" มันเขียนว่า "เนนส์"
ใช่ คุณนั่นแหละ ไอ้เบื๊อก คุณด้วย
ผู้ชายทุกคนที่อยู่ที่นี่ในคืนนี้
คืนนี้คงหวังจะได้แอ้มล่ะสิ
ร่างกายเธอกําลังหลั่งเอ็นดอร์ฟิน แล้วรู้อะไรไหม
เธอจะดูดไอ้จ้อนคุณ
ไอ้จ้อนที่อยู่บน... ไอ้จ้อนที่โดนพุงทับ
เธอจะยกพุง พุงพลุ้ยๆ ขนดก...
พุงขนดกที่ทับไอ้จ้อนคุณอยู่
แฟนสาวสุดสวยของคุณจะยกมัน แล้วพูดว่า "คืนนี้ฉันจะดูดไอ้จ้อนนี่"
"ฉันจะดูดมัน ฉันจะดูดไอ้จ้อนให้พ่อหนุ่มหุ่นหมีคนนี้
ไหนคํารามซิ ไม่งั้นไม่ดูดนะ คํารามซิ"
แล้วเราก็ต้อง...
ดีมาก
"ขุยผ้า ที่อยู่ในสะดือนั่นขุยผ้าเหรอ"
"คํารามซะ ไม่งั้นฉันไม่ดูด"
ดีมาก
ทีนี้... รู้ไหมว่ามันแปลกตรงไหน
ผมจัดเป็นผู้ชายประเภท "คุณพ่อสุดแซ่บ"
ผมเป็นคุณพ่อสุดแซ่บ ดูสิ
ทุกคนส่งเสียงเชียร์ พอเลย
พอ ผมไม่เชื่อหรอก ผู้ชายบางคนก็หลงเชื่อ
ลองเข้าอินสตาแกรมสิ เข้าอินเทอร์เน็ต คุณจะเห็นแฮชแท็กคุณพ่อสุดแซ่บ
ลองกดเข้าไปดู คุณจะเห็นผู้ชายหน้าตาแบบผม
โพสท่าโง่ๆ แบบนี้
แต่ใน...
แต่ในคอมเมนต์ จะมีคนบอกว่า "อู้ว คุณพ่อสุดแซ่บ"
"โอเค คุณพ่อสุดแซ่บ ดูคุณสิ คุณพ่อสุดแซ่บ"
ผมไม่หลงกลหรอก
คุณไม่พร้อมสําหรับคุณพ่อสุดแซ่บ
ใครอายุ 20 ก็คบกับคนอายุ 20 ไป
ใครอายุ 30 ก็คบกับคนอายุ 30
คุณไม่พร้อมสําหรับคุณพ่อสุดแซ่บ คุณพ่อสุดแซ่บเป็นมนุษย์สายพันธุ์พิเศษ
"ฉันอยากคบกับคุณพ่อสุดแซ่บ เขาจะได้ดูแลฉัน"
คุณก็ต้องดูแลคุณพ่อสุดแซ่บด้วย
คุณพ่อสุดแซ่บปวดสะโพกร้าวลงขา
อย่ามาพร่ําเพ้อ คุณไม่พร้อมจะคบกับ คุณพ่อสุดแซ่บหรอก
ถ้าเรานัดกันแล้วผมลืมเครื่องซีแพพจะทํายังไง
คุณจะทํายังไง
เรานอนด้วยกันเสร็จ ผมไม่มีเครื่องซีแพพ
ผมนอนอยู่ตรงนั้นแบบ...
แล้วคุณก็ "คุณพ่อสุดแซ่บ"
"เป็นอะไรไปคะ คุณพ่อสุดแซ่บ"
"คุณพ่อสุดแซ่บ"
ผมต้องการผู้หญิงที่มีประสบการณ์
ผู้หญิงที่รู้ว่าต้องทํายังไงเวลาเกิดเรื่องแบบนั้น
ผมอยากไปเดตกับผู้หญิงที่บอกว่า "ไปบ้านฉันกันเถอะ"
"ผมไม่ได้เอาเครื่องซีแพพมาด้วย" "แฟนเก่าฉันมีสองเครื่อง
อยู่ในตู้เสื้อผ้าเครื่องหนึ่ง" "แม่เจ้าโว้ย"
"ฉันเตรียมน้ํากลั่นไว้แล้วด้วย" "ว่าไงนะ"
ผมขอประกาศให้สาวๆ ทุกคนรู้ไว้
ถ้าคุณอยู่ที่บาร์ แล้วคุณพ่อสุดแซ่บเดินมาคุยด้วย
ตอนที่เขาคุยกับคุณที่บาร์ ถ้าเขายืนแบบนี้
ผมขอ... ขอสาธิตกับเก้าอี้แล้วกัน
ถ้าเขายืนแบบนี้ ยืนคุยแบบ "ใช่ จริงเหรอ"
คุณพ่อสุดแซ่บชอบยืนแบบนี้เวลาคุย "อ๋อ เหรอ"
เขาไม่ได้ยืนแบบนั้นเพราะอยากจะเก๊กเท่
อากาศมันร้อน
ไข่ผมมันแปะกับต้นขา
นี่คือวิธีแยกไข่จากต้นขา
เราก็แค่...
"อ๋อ ใช่"
เขาเรียกว่าท่าไข่เหนียว
เคยเห็นผู้ชายคุยๆ อยู่แล้วทําแบบนี้ไหม
"พอเลย อย่ามาอําซะให้ยาก"
"อย่ามาอําซะให้ยาก ให้ตายสิ"
"จริงเหรอ อ๋อ เหรอ"
"บ้าไปแล้ว โคตรบ้าเลย"
มันเป็นเพราะไข่
ที่นี่ก็มีไข่เหนียว
มีไข่เหนียวเพียบเลย ดูท่านั่งสิ
ลองสังเกตผู้ชายที่นั่งข้างๆ เขานั่งแหกขา
แหกอ้าซ่า ไม่สนว่ามีใครนั่งข้างๆ บ้าง
ไข่อยู่บนเบาะเก้าอี้นุ่มๆ
พวกเขาจะหุบขาก็ได้ แต่ไข่จะขึ้นมา อยู่บนตักเหมือนไอศกรีมโคน
ท่าไข่เหนียว
ทีนี้ก็รู้แล้วนะ สาวๆ
พอกลับไปทํางาน คุณจะรู้
หนุ่มแผนกบัญชีเดินมาทัก
"รีเบกก้า ผมกับหนุ่มๆ จะไปสตาร์บัคส์
อยากได้แฟรปปูชิโน่หรืออะไรทํานองนั้นไหม"
"ไปไกลๆ ตีนเลย สตีฟ ไปไกลๆ ตีน"
"มีคนอารมณ์บ่จอย"
ผมเคยเล่นมุกนั้นเมื่อนานมาแล้ว สมัยลูกชายผม...
แปดหรือเก้าขวบนี่แหละ
ผมพาเขาไปด้วยทุกที่ เขาชอบนั่งอยู่หลังเวที
ผมก็คุยเล่นกับผู้ชม แล้วคืนนั้นผมเล่นมุกนั้น
ผมลงจากเวทีแล้วถามลูกว่า "เป็นยังไงบ้าง"
เขาตอบว่า "ก็สนุกดีครับ พ่อ แต่ผมไม่เข้าใจมุกนั้น"
ผมถามว่า "มุกไหน" เขาก็ตอบว่า "มุกที่มีไข่แปะต้นขา"
"ผมไม่เข้าใจมุกนั้นเลยครับ พ่อ"
"ไข่แปะต้นขาแล้วมันตลกตรงไหน ผมไม่เข้าใจ"
ผมบอกว่า "โจ ลูกไม่เข้าใจน่ะถูกแล้ว ลูกเพิ่งเก้าขวบ"
"ไข่ลูกยังอยู่ติดกับโคนจู๋"
"ไข่เด็กเก้าขวบอยู่ตรงนั้น โจ
ตรงโคนจู๋
จู๋ของลูกเหมือนนักปีนเขาที่สะพายเป้สุดเจ๋ง"
ของผมเหมือนนักเดินทางวัยเก๋า ที่ลากกระเป๋าเดินทางโทรมๆ "มาเร็ว"
"ไอ้ล้อก็ดันแตกอีก"
ลูกผมอายุ 20 ซึ่งเป็นจุดที่ผมอยากให้
เขาใช้ชีวิตในทางที่ถูกที่ควร
แต่โชคร้ายที่มีช่องว่างระหว่างวัย
ผมก็พยายามทําตัวตามยุคสมัย แต่ผมรู้ว่ามันผิด
ผมรู้ว่ามันผิด พวกเขาเปราะบางเกินไป พวกคุณเปราะบางเกินไป
อย่างเรื่องการกลั่นแกล้งกัน ให้ตายสิ ผมไม่อยากจะเชื่อเลย
ผมเข้าใจนะ มีพ่อแม่บางคนในหมู่ผู้ชมที่คิดว่า
"คุณไม่เข้าใจหรอกว่า ลูกฉันต้องเจอกับอะไรบ้าง"
แต่คุณไม่เข้าใจ ผมแบบ...
รู้ไหมว่าสมัยเรียน ใครแกล้งผมหนักที่สุด
แม่ผมเอง แม่ผมด่าเจ็บสุด
เจ็บจี๊ดเลย
เวลาโดนเพื่อนที่โรงเรียนด่า ผมแบบ
"แม่ฉันพูดแบบนั้นเมื่อเช้า"
มันบ้าอะไรกัน
เขาเปราะบาง
มันบ้ามาก ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว
ผมพยายามตามให้ทัน แต่ผมต้องการตัวช่วย
และลูกชายผมก็ถึงวัยนั้นแล้ว เขาอายุ 20
นึกออกไหม เขาอายุ 20 แล้ว ผมต้องทําให้ลูกพร้อม
ในฐานะพ่อ ผมต้องทําให้ลูกพร้อม
ประเด็นคือ เขาไม่พร้อม
ไม่เลย เขาไม่พร้อม
เขาไม่พร้อมเข้าสู่สังคมโดยรวม
การปล่อยให้ลูกผมออกไป เผชิญชีวิตจริงเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง
ทุกคนคงคิดว่า "ไอ้นี่ลูกใคร"
"ใครปล่อยมันออกมา"
เขายังไม่พร้อม เขาอายุ 20
สมมติว่าผมเอาเงินฟ่อนหนึ่งให้เขาวันนี้ เดี๋ยวนี้
เงินฟ่อนใหญ่
แล้วบอกว่า "ไปซะ โจ ถึงเวลาต้องพึ่งตัวเองแล้ว ไป"
เขาคงกลับมาภายในหกชั่วโมง "พ่อ ผมโดนขโมยเงินหมดเลย"
เด็กสมัยนี้มีทุกอย่างจริงๆ
ลูกผมไปเที่ยวกับเพื่อนจนดึก ก็กลับอูเบอร์
มันเร็วมาก
เขาไปเที่ยวกับเพื่อนจนดึก "ขอโทษครับ พ่อ เดี๋ยวผมเรียกอูเบอร์"
โอเค ตูม เรียกอูเบอร์
ผมเห็นในมือถือเพราะเขาใช้บัตรผม
ผมแบบ "อูเบอร์แบล็ก 49.99 ดอลลาร์ อะไรวะ"
"ไอ้หนู แกอยู่ห่างบ้านแค่กิโลครึ่ง"
ความหรูหรา พวกเขาไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง
สมัยก่อนไม่มีอูเบอร์ อะไรวะ
ถ้าผมไปเที่ยวกับเพื่อนจนดึกแล้ววันรุ่งขึ้นมีเรียน
แล้วผมโทรหาแม่ "แม่ มันมืด มารับผมหน่อยได้ไหม"
"ไม่ได้"
"ฉันสวมชุดนอนแล้ว
ทาครีมทาหน้าแล้วด้วย โจ"
"กลับบ้านเดี๋ยวนี้"
"กลับยังไง"
"พวกเราไม่มีรถสักคัน"
"ก็วิ่งมาสิ"
"วิ่ง"
"บ้านอยู่ไกลตั้งกิโลครึ่ง"
"ก็วิ่งเร็วๆ สิ"
"อย่าหยุด มองไปข้างหน้าแล้ววิ่งสุดฝีเท้า"
"ถึงเหนื่อยก็อย่าหยุด วิ่งต่อไป"
ตอนนั้นราวๆ ตีหนึ่ง
มืดก็มืด
เจอรถไม่เปิดไฟหน้า
"มันจะข่มขืนฉันแล้ว"
ผมเกือบโดนข่มขืนตั้งสิบครั้ง
นั่นแหละคือประเด็น ผมไม่กลับบ้านดึกอีกเลย
พอดวงอาทิตย์ใกล้จะตก ผมก็แบบ "ต้องเดินกลับบ้านแล้วสิ"
อูเบอร์อีทส์ ให้ตายสิ ลูกชายผม...
เวลา... ใช่ เวลาที่บ้านไม่มีของกิน เขาก็สั่งอูเบอร์อีทส์
"พ่อ ผมสั่งอูเบอร์นะ ไม่มีอะไรกิน"
"ได้ สั่งเลย" แล้วเขาก็สั่ง
ผมเห็นใบเสร็จ "ให้ตายสิ ชีสเค้กแฟคทอรี่"
"แกเห็นนี่เป็นดินเนอร์หรูเหรอ"
"อะไร แกมีเดตเหรอ ไอ้เด็กเวร สั่งของหวานด้วยเหรอ"
"ทิปหนักด้วย ไอ้เด็กเวร แกทิปเหรอ"
"ทิปเก่งนะ"
"ทิปเก่งใช่ไหม ให้ตายสิ"
มันเรื่องบ้าอะไรกัน อูเบอร์อีทส์
เขาไม่รู้จัก "อูเบอร์อด"
อูเบอร์อด
ผมโทรหาแม่ตอนท่านทํางานตั้งไม่รู้กี่ครั้ง
"ไม่มีอะไรกินเลย" "ดูในตู้เย็นสิ มี..."
"แม่ ผมดูเป็นสิบรอบแล้ว ก็เหมือนเดิมทุกรอบ"
"ดูอีกที ดู"
"ดูอีกที"
"มีอะไรบ้าง"
"ซอสมะเขือเทศ"
"เครื่องปรุง"
"ได้เครื่องปรุงแล้ว เริ่มต้นได้ดี"
"เครื่องปรุง มีอะไรอีก โจเซฟ ในตู้เย็นมีอะไรอีก"
"แกมีเครื่องปรุงแล้ว มีอะไรที่กินด้วยกันได้บ้าง"
"ว่ายังไง โจ มีเครื่องปรุงแล้วมีอะไรอีก"
"มี...
มีชีสแผ่นที่ตรงมุมเริ่มแข็งแล้ว"
"โอเค ดีมาก
แกบิตรงมุมทิ้งนะ
เพราะตรงกลางยังดีอยู่"
"มันค่อยๆ เสีย
แกต้องรีบกินก่อนมันจะเสียทั้งแผ่น"
แทนที่มันจะเป็นสี่เหลี่ยม มันเลยกลายเป็นวงกลม
ผมกินชีสห่อซอสมะเขือเทศ
อะไรวะ
การสมัครงาน คืออย่างนี้นะ
พวกเขาไม่รู้จักใบสมัครด้วยซ้ํา สําหรับเด็กสมัยนี้
พวกเขารู้จักแต่แอปในมือถือ
อย่างพวก... ไม่รู้สิ แอปเกม
อะไรก็ตามที่ดาวน์โหลดได้ก็คือแอป
พวกเขามีแอปสําหรับสมัครงาน
พวกเขาไม่รู้วิธีหางานจริงๆ ด้วยซ้ํา
พวกเขาไม่รู้ว่าการไปหางานทํา ตามร้านมันยากแค่ไหน
พวกเขาไม่มีทักษะนั้น ทุกอย่างง่ายไปหมด
พวกเขามีแอปสําหรับสมัครงาน
แค่ต้องกรอกข้อมูล พิมพ์เข้าไป
อารมณ์แบบ "รู้อะไรไหม ฉันชอบ...
ฉันชอบกาแฟ ฉันอยากทํางานร้านกาแฟ" พิมพ์เข้าไป
"ขอร้านที่อยู่ห่างจากบ้านไม่เกินหนึ่งกิโล"
"ฉันอยากได้เงินเดือนเท่านี้"
"ฉันว่างแค่เวลานี้เพราะต้องดูบอล"
แล้วแอปก็ตอบว่า "นี่ เจองานเหมาะๆ แล้วนะ"
"ใช่ อยู่ใกล้แค่นี้เอง ไปสิ พวกเขารออยู่
รู้อะไรไหม พวกเขาให้เงินเดือนตามที่ขอด้วย
ไปทํางานสิ จะดูบอลไปด้วยก็ได้นะ"
"ขอบใจนะ แอป"
พวกเขาได้งานโดยไม่ต้องทําอะไรเลย
พวกเขาไม่รู้ว่าเราต้องไปห้าง...
โดยใส่เสื้อเชิ้ตห่วยๆ
รองเท้าเทนนิสเน่าๆ
ชายเสื้อยัดกางเกงโทรมๆ
แล้วเดินไล่ดูทุกร้าน
เดินเข้าไป "ร้านนี้รับพนักงานเพิ่มไหมครับ"
"ไม่"
"ไม่เอาคุณ"
ลองถามวัยรุ่นสิว่าพวกเขารู้ไหมว่า ใบสมัครงานหน้าตาเป็นยังไง
พวกเขาไม่รู้หรอก
คนรุ่นเราต้องขอใบสมัคร แล้วพนักงานก็เปิดลิ้นชัก
มีใบสมัครอยู่ตั้งหนึ่ง ใบสมัครปึกใหญ่
แล้วเขาก็ฉีกให้เราแค่แผ่นเดียว
"นี่"
เราก็แบบ "แค่แผ่นเดียวเหรอ"
"ใช่ แผ่นเดียวพอ"
แล้วเราก็ต้องไปนั่งกรอกที่ศูนย์อาหาร
ด้วยปากกา ใช้ดินสอไม่ได้
แล้วห้ามเขียนผิดเชียวนะ
ผมเขียนชื่อตัวเองผิดตลอด "เชี่ย"
ผมต้องขีดฆ่าตัว "อี" วาดลูกศรแล้วเขียนตัว "พี"
ผมชื่อโจเซฟ ไม่ใช่โจเซเพ
แต่ผมชอบนะ
ผมชอบการเป็นพ่อคนนะ แลร์รี่
แต่เราต้องสอนเด็กพวกนี้
ผมรู้ว่าคืนนี้มีวัยรุ่นมาดูโชว์ด้วย
ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน แต่ผมรู้ว่ามี
ตรงนั้นมั้ง
ยินดีที่ได้รู้จัก ชื่ออะไร วัยรุ่น
ตาแก่นั่นถามว่า "ผมเหรอ"
"ผมเหรอ"
สตีฟ
อะไรทําให้คุณคิดว่าผมพูดว่า "วัยรุ่น"
แล้วถามชื่อคุณ
เขาถือวิสกี้ซาวร์
ที่อยู่ข้างหลังนั่นชื่ออะไร
เคเล็บ ยินดีที่ได้รู้จัก เคเล็บ อายุเท่าไรแล้ว
- สิบสอง - สิบสอง ให้ตายสิ
ให้ตายสิ
เอาล่ะ
คืนนี้คงได้เรียนรู้เยอะเลยสินะ
ให้ตายสิ
เวรกรรม
นี่...
นี่เป็นความผิดของแม่เธอนะ แม่เธอทํา...
เธออายุแค่ 12
แม่เธอรู้ มันเขียนอยู่บนตั๋ว
มันเขียนว่าเรตอาร์ อย่าโกรธผมนะ
ถ้าเคเล็บทําแบบนี้
ผมคงแบบ "เชี่ยแล้ว"
เขาเป็นเด็กดีไหม
เป็นเหรอ เวลาคุณบอกให้เขา ทําความสะอาดห้อง เขาทําไหม
ไม่เหรอ ให้ตายสิ เคเล็บ
ทําความสะอาดห้องซะ
นั่นแม่เธอนะ
แม่สั่งอะไร เธอก็ต้องทํา ได้ยินไหม เคเล็บ
ถ้าแม่บอกว่า "ทําความสะอาดห้องซะ" เธอต้องตอบว่า
"ห้องไหนบ้างครับ แม่"
นั่นแม่เธอนะ
เด็กทุกคนในที่นี้ควรรู้เอาไว้
นั่นแม่เธอนะ เธอต้องเชื่อฟัง
ห้ามเถียงแม่เด็ดขาด
เถียงพ่อเอา พ่อมาด้วยหรือเปล่า นั่นพ่อเธอเหรอ
เถียงพ่อซะ เถียงเลย
เรียกสติพ่อบ้าง ถึงเวลาแล้ว
พ่อเธอจะรู้สึกขอบคุณ
ถ้าพ่อปากเก่งกับแม่ก็เรียกสติเขาซะ
เรียกสติไอ้เวรนั่นซะ ผมทําแบบนั้นกับเฟร็ด พ่อเลี้ยงผม
เขาด่าแม่ผม ผมรอทั้งคืน
ผมคิดว่า "ฉันจะพูดว่า 'อย่าเด็ดขาด'"
ผมอยู่ในห้องตัวเอง
"อย่าพูดแบบนั้นกับแม่ผมเด็ดขาด ไอ้เวร"
ผมรอทั้งคืน ตอนเช้าผมได้ยินเสียงเขาตื่น
เขาทําอาหารกลางวันไปกินที่ทํางาน ผมเข้าไปในครัวแล้วพูดว่า
"อย่าพูดแบบนั้นกับแม่ผมอีก ได้ยินไหม เฟร็ด"
"อย่าดูถูกแม่ผมเด็ดขาด ได้ยินไหม"
เฟรดสูง 195 เซนติเมตร
ร้อยเก้าสิบห้า เขาย่อตัวแบบนี้
"ฉันว่านายไม่เข้าใจว่า นายกําลังพูดกับใคร ไอ้หนู"
"กลับห้องไปคิดให้ดีๆ อีกรอบนะ"
ฉันตอบแบบนี้นะ เคเล็บ "ได้ แต่อย่าลืมที่บอกล่ะ
อย่าพูดแบบนั้นกับแม่ผม"
แล้วผมก็กลับห้อง
แต่ทายซิว่าเกิดอะไรขึ้น เคเล็บ
คืนวันนั้น ตอนกินมื้อเย็น เฟร็ดพูดว่า
"ไอ้หนู ฉันขอโทษที่พูดแบบนั้น
ฉันจะไม่ดูถูกแม่นายแบบนั้นอีก
ฉันจะไม่ทําแบบนั้นต่อหน้านาย"
เข้าใจที่พูดไหม
พ่อเธอ เดินไปหาเขาแล้วยืดอก
แล้วพูดแบบนี้ "แกว่ายังไงนะ"
"ว่ายังไง" ต้องพูดแบบนี้นะ เคเล็บ
"แกพูดอะไรกับแม่ฉัน"
พูดว่า... กําหมัดด้วย
ทําแบบนี้นะ เคเล็บ
รู้ไหมว่าทําไม เพราะแม่เธอ จะยืนอยู่ข้างหลังเธอแล้วพูดว่า
"ทําไมไม่พูดเหมือนเมื่อกี้ล่ะ"
"พูดให้ลูกฟังสิ ไอ้ผัวจัญไร พูดสิ"
เพราะแม่จะให้ท้ายเธอเสมอ จําเอาไว้นะ
เด็กๆ ทั้งหลาย จําเอาไว้นะ
ผมไม่พูดกับเด็กผู้หญิง ผมไม่เคยพูด
สาวๆ ตัวใครตัวมันนะ
ผมมีทัศนคติที่แตกต่างต่อ... วัยรุ่นหญิง มันไม่เหมือนกัน
พวกเธอ... ไม่รู้ทําไม แต่พวกเธอเดินถูกทาง
ผมมีพี่สาวสองคนที่เดินถูกทาง คนหนึ่งชื่อเจมม่า
จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังเป็น ผู้บริหารโจ คอย เอนเตอร์เทนเมนต์
เธอจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง
ผมไม่มีอะไรจะพูด
พวกเธอเดินถูกทาง
ส่วนผู้ชาย ผมด่าตลอด ไม่ว่าหน้าไหนก็เหมือนกันไปหมด
ฉันพูดกับพวกแกโดยเฉพาะ พวกเด็กเวร
คราวหน้าที่แม่บอกให้เก็บห้องนะ เคเล็บ
ถามว่า "ห้องไหนบ้าง" โอเคไหม
และแม่ๆ ทั้งหลาย เวลาลูกเถียง
เวลาพวกเขาบอกว่า "ผมเหนื่อยแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้นะ"
อย่าไปยอม
แม่ทุกคนในที่นี้ พวกคุณต้องบอกลูกว่าคุณทําอะไร
เล่าให้ละเอียด เอาแบบเห็นภาพ
เวลาพวกเขาบอกว่า "ผมเหนื่อยแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้นะ"
บอกไปว่าคุณทําอะไร
"เอาไว้พรุ่งนี้เหรอ เหนื่อยเหรอ
ตอนคลอดแก ฉันเคยบอกหมอแบบนั้นไหม
'ฉันเหนื่อยแล้ว ไว้คลอดพรุ่งนี้นะ'"
"ไม่ ฉันปล่อยให้แกทะลวงจิ๋มฉัน"
ผมรู้ว่ามันพูดยาก
ผู้หญิงบางคนคงรู้สึกว่า "มันก็เกินไปหน่อยนะ"
ไม่ ยังน้อยไปด้วยซ้ํา
ผมไม่รู้ว่าสังคมเราเป็นอะไร พวกคุณถึงได้สูญเสียพลังวิเศษนี้ไป
ผู้หญิงทุกคนควรจะอวดเรื่องนี้
มันเป็นเรื่องที่มีแต่พวกคุณที่ทําได้
แต่ไม่รู้ทําไม พวกคุณถึง ไม่ได้รับอนุญาตให้อวดเรื่องนี้
พวกคุณควรพูดถึงมัน "แกทําจิ๋มฉันฉีก"
ถ้าลูกไม่ยอมฟัง ก็เอาจิ๋มให้ดูด้วย
เอาจิ๋มให้ดู "ดูซะ ดูว่าแกทําอะไรลงไป"
คอยดูเถอะ เขาจะรีบเช็ดหน้าต่างเลย
เคเล็บ ฉันเคยเห็นผู้หญิงคลอดลูก
ตอนที่ฉันเห็นเธอนอนอยู่บนเตียง ตอนที่เธอกําลังจะคลอด
ฉันจําทุกอย่างได้แม่น ฉันลูบหัวเธอ
แล้วอยู่ๆ ผู้ชายคนหนึ่ง ก็โผล่ขึ้นมาตรงหว่างขาเธอ
เขาไม่ใช่หมอที่เราเจอมาตลอดเก้าเดือน
แต่เป็นไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ที่โผล่มาบอกว่า...
"เราต้องผ่าครับ"
ผมแบบ "อะไรนะ ผ่าซีเซ็กชั่นเหรอครับ"
เขาตอบว่า "ไม่ๆ ซีเซ็กชั่นไม่ทันแล้ว"
หมอบอกว่า "ไม่ทันแล้ว" ผมก็แบบ "ไม่ทัน..."
"ยังมีผ่าแบบอื่นอีกเหรอ"
"มีการผ่าตัดแบบดีหรืออีเซ็กชั่น ที่ไม่เคยมีใครบอกให้ผมรู้เหรอ"
"ไม่ๆ ซีเซ็กชั่นไม่ทันแล้ว"
"ลูกคุณหัวโตเกินไป"
"เราต้องกรีดช่องคลอด
เราต้องกรีดช่องคลอดนิดหนึ่ง"
ผมตอบว่า...
ผมพูดแบบนั้นจริงๆ
หมอบอกว่า "เราต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้"
ผมก็แบบ "เดี๋ยวก่อน"
"คุณบอกอะไรผมตั้งหลายอย่าง
อยู่ๆ ก็มาบอกว่าต้องกรีดจิ๋มเธอเนี่ยนะ
ผมไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน ไม่มีใครเอาวิดีโอให้ผมดู
รอก่อน นั่นเป็นคําถามที่จริงจังมาก
รอก่อน"
"ที่รัก"
"ลูกเราหัวโตเกินไป
และเขาจะตายถ้าหมอไม่กรีดช่องคลอดคุณ
หมออยากรู้ว่าเขากรีดช่องคลอดคุณได้ไหม
ไม่งั้นลูกเราจะตาย
คุณจะเอายังไง"
แล้วแองจี้ก็กลายร่างเป็นฮัลก์ โฮแกน จากดับเบิลยูดับเบิลยูอี
เธอมองหน้าหมอแล้วบอกว่า "ผ่าจิ๋มฉันเลย ไอ้น้อง"
"ผ่าจิ๋มฉันแล้วลากคอไอ้เวรนั่น ออกจากจิ๋มฉันซะ ไอ้น้อง เอาเลย"
แล้วผมก็...
ผมหันไปมองหมอ เขาถือมีดแล้ว
มันหน้าตาไม่เหมือนมีดผ่าตัดด้วยซ้ํา มันเหมือนมีดล่าสัตว์
แล้วเขาก็เสียบมันเข้าไปในจิ๋ม
แล้วลูกผมก็ร่วงออกมา
ผมขย้อนแบบนี้ แล้วก็เป็นลมไปเลย
ในห้องคลอดมีคนอยู่สามคน
แม่เธอ แม่ผม แล้วก็ผม
ไม่มีใครสนใจผมเลย
พยาบาลเอายาดมให้แม่ผม ท่านเอามาจ่อจมูกผม แล้วผมก็ฟื้น
ท่านบอก "ลุกขึ้น ลูกแกคลอดแล้ว"
ทุกอย่างเลือนรางมาก
มีตัวอะไรบางอย่างอยู่บนหน้าอกเธอ
ผมพูดว่า "ตัว" เพราะมันดูไม่เหมือนมนุษย์
ก้อนสีเขียวปนเทาซีดๆ
เปื้อนเลือดเป็นหย่อมๆ
ตาบวมจนปิด
ปากพยายามหาอะไรดูด
ทรงหัวยาวยืด
ผมแบบ "ตัวเชี่ยอะไรวะ ตัวเชี่ยอะไร"
"ลูกใครวะ"
ฉันมอง รู้ไหมว่าฉันเห็นอะไร เคเล็บ ตอนที่ฉันเห็นลูกอยู่บน...
รู้ไหมว่าฉันเห็นอะไร
มีสายออกมาจากท้องลูกฉัน รู้จักไหม
ให้ทายว่าสายส่วนที่เหลืออยู่ไหน ทายสิ
ในจิ๋มของเธอ
เหมือนลูกผมเป็นไอโฟน แล้วจิ๋มเป็นปลั๊กไฟ
ทําให้มันมีชีวิตอยู่ ชาร์จแบตให้มัน
มองแม่เธอสิ
มองแม่เธอสิ เธอทําแบบนี้กับท่าน
เมื่อ 12 ปีก่อน
ให้ทายว่าหมอพูดว่าอะไร "เราต้องเอาส่วนที่เหลือออกมา"
ผมถาม "ส่วนที่เหลืออะไร"
แล้วเธอก็เบ่ง แล้วกระเป๋ากุชชี่ ก็ออกมาจากจิ๋มเธอ
กระเป๋ากุชชี่ออกมาจากจิ๋มเธอ
ผมขย้อนแบบนี้ แล้วเป็นลมรอบสอง
พอผมฟื้น
ก็เจอหมอถือสายสะดืออยู่ตรงหน้า
เขายื่นกรรไกรให้ผมแล้วบอกว่า "พาลูกคุณเข้าสู่โลกนี้สิครับ"
ผมพยายามตัด แต่มันแข็งเกินไป
ผมบอก "มันแข็งเกินไป"
"มันไม่ยอมขาด" เขาหยิบมีดเล่มนั้นมา แล้ว...
เลือดพุ่งใส่หน้าผม ผมขย้อนแล้วสลบรอบสาม
เพราะผมคิดว่าเขาเพิ่งฆ่าลูกผม
เชื่อไหมว่านั่นไม่ใช่ส่วนที่แย่ที่สุด เคเล็บ
อยากฟังส่วนที่แย่ที่สุดไหม เคเล็บ อยากนะ
โอเค
พอฉันฟื้น เคเล็บ
หมอกําลังเย็บปิดแผลที่จิ๋ม
มองแม่เธอสิ
เธอทําแบบนั้นกับจิ๋มท่าน
เมื่อ 12 ปีก่อน เขาเย็บปิดแผลที่จิ๋ม
ไม่ฉีดยาชาด้วย อย่างกับยุคกลาง
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น เคเล็บ
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น มองแม่เธอสิ เธอไม่อยากเก็บห้องเหรอ
ผมรักพวกคุณนะ ขอบคุณมาก
บรุกลิน นิวยอร์ก ขอเสียงปรบมืออีกครั้ง
ให้โจ คอย
ผมรักพวกคุณ บรุกลิน ขอบคุณ
ขอบคุณมาก
ราตรีสวัสดิ์
คําบรรยายโดย ณิชา อ้นเอี่ยม