Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hazır mısın Brooklyn?
BROOKLYN GÖSTERİSİ KASIM, 2023
Alkışlarınızla karşınızda Jo Koy!
Brooklyn!
Brooklyn, şaka mı yapıyorsunuz?
Nerede çıkmak istediğimi sordular.
"Sahne almak istediğim tek yer var, o da Brooklyn" dedim.
Seyircilere bakınca her kökenden insan görüyorum.
New York böyle işte.
Zamanında herkesi bu adaya atıp
"Sikerim, anlaşın ulan" dediklerinde başladı bu durum.
Sonra da birdenbire bu oldu.
Dünyanın kalanı bundan ders almalı.
Bunu görünce mutlu oluyorum.
Herkese bakınca "Vay anasını" diyorum.
Şu an da buna ihtiyacımız var, gülmeye.
Bu aralar herkes çok ciddi lan.
Ciddiyetten bıktım.
Eğlenmek isteyen insanlarla takılmak, gülmek istiyorum.
Artık hiçbir şeyi sikime takmadığım bir yaşa geldim.
Sürekli keyif bozan insanlarla takılmaktan bıktım usandım.
Kötümser orospu çocuklarından bıktım.
Enerji Vampiri diyorum onlara.
İnsanın enerjisini emiyorlar.
İnsanlık doğası gereği onlarla takılıyoruz.
Onları mutlu etmek istiyoruz, görev ediniyoruz.
"Onlarla takılalım, onları mutlu edelim."
Bunu sekiz saat yapınca da diyorsun ki
"Dermanım kalmadı lan."
Anlıyor musunuz?
Bazılarınız o piçi yanınızda getirdiğiniz için gülmüyorsunuz.
Bazılarınız beni dinlerken şöyle kaldı...
O piçten bu akşam kurtulun.
Bu akşam ayrılın ondan.
Düşük enerjili o piçi siktir edip...
Stand-up gösterisine surat asmaya mı geldin lan?
Siktir git.
Geber git.
Bu akşam bu gösterinin sonunda otoparkta ayrılın...
Gerçekten! Otoparkta şöyle deyin, "Adamın dediğini duydun.
Buraya kadar. Bitti artık. Son. Bok gibi birisin."
Bu yüzden sahnedeyken etrafı gözlüyorum. İleri geri yürüyüp bakınıyorum.
Dolu dolu gülenlere bakıyorum. Onlara odaklanıyorum.
Başkası sikimde değil.
Mesela şu kadın. Sürekli böyle. Sanki başı ağrıyor.
Şöyle...
Şurada.
Her espride...
Baş ağrısı gibi.
Senin enerjin beni besliyor.
İnsanlar eğlenen insanlarla takılmaya bayılır.
Bulaşıcı çünkü.
Kinetik enerji. Birbirimize bağlıyız.
Seninle bağ kuruyorum, başkası umurumda değil.
Bakmayı sevdiğim başka biri daha var. Bu siyahi adam.
Her güldüğünde iki parmağıyla burnunun kökünü sıkıyor.
Bakın, yine yaptı.
Yemin ederim!
Uyduruyor muyum sanıyorsunuz?
Gözümle gördüm.
Bu herifi her güldürdüğümde sinüsleri ağrıyor.
"Siktir! Ne güldürdün be Koy!"
Burun spreyin benim.
Güldüklerinde tam gülüyorlar.
Gülmek güzel bir his.
Tanrı'nın verdiği ilaç.
Güldüğünüzde endorfin salgılanıyor, gerçek bu.
Uydurma değil.
Bunu size Tanrı vermiş. Gülünce endorfin salgılanıyor.
Bu da içinizdeki negatif enerjiyi yok ediyor.
Böylece ömrünüz uzun oluyor.
Onunla mısın sen?
Ömrü uzun olacak onun.
Uzun süre bu dünyada olacak.
Burnu akıyor olsa da hayatta olacak.
Sen, senin de ömrün uzun olacak.
O endorfinler salgılanınca insan iyi hissediyor.
Mutluluk sarhoşluğu. Ama sadece gülerek elde ediliyor.
O yüzden insanlara diyorum ki "Gülün, gülmek bedava."
Bu akşam hariç.
Ama yarın beleş.
Bu dediklerimi yarın hatırlayın.
Yarın beleş. Paket yapalım hatta.
Evde hapşırınca sinüsü hatırlayın.
"O siyahi adam vardı ya.
O siyahi herif ya."
Hâlâ yapıyor lan.
İşte böylesiyle takılmak gerek.
İnanın bana, etrafı tarıyorum.
Gülmeyen var, gülümsemiyor bile. Siktir et onları.
Yarın ölecekler.
Yaşayabilirlerdi ama yaşamamayı seçtiler, siktir et.
Stand-up'a gelip gülmüyorlar. Siktir et.
Geber git.
Git. Sikimde değil.
Git.
Gülmemek için kaç kas çalışıyor, biliyor musunuz?
Basbayağı kendinizi tutmanız gerekiyor, tüm kaslarınız kasılıyor.
Göt deliği de.
Senin göt deliğin buradakilerin en sıkısı.
Kıçından çıkan boklar kuru üzüm boyunda.
Götün sımsıkı olduğu için düzgün sıçamıyorsun.
O yüzden boktan biri olduğunu düşünüyorlar çünkü için bok dolu.
Onun göt deliği gepgeniş.
Gepgeniş.
Gülmekten göt deliği folloş olmuş.
Siktir, komik ya.
Aman tanrım.
Gülmek iyi geliyor.
Öyle.
Niye gülmeyi kendine çok göresin ki?
Çok güzel bir his. Bağımlılık yapıyor.
İşe geç kalıp dinlenme odasında milletin güldüğünü gördüğünüz oldu mu?
Ne yapıyorsunuz? Onlara doğru yürürken siz de gülmeye başlıyorsunuz. "Ne oldu?"
Yine geç kaldın diye sana gülüyorlar.
Dâhil olmak istiyorsun. Sefil birine yaklaşmazdın, değil mi?
Hayatta olmaz! Uzak dur o yavşaktan.
Öyle insanları hayatınızdan söküp atın.
Kendinizi kazananlarla kuşatın, gerçek dostlarla.
Sosyal medya herkesi bozdu.
Takip ediyorlar diye herkesi kankası sanıyor.
Sevdiği için takip etmiyor ki.
Hatanı görmek için takip ediyorlar.
Bunu hiç düşündünüz mü?
Güzel bir şey yapıp paylaştığınızda
dost bildiğiniz insanların bir bok demediği oluyor mu?
Fotoğrafı beğenmiyorlar bile.
Görmemiş gibi davranıyorlar ama gördüklerini biliyorsun.
Gördüler tabii ama görmemiş gibi yapıyorlar.
Onlar dostlarınız değil, onlar kene.
Kurtulun onlardan. Çok kolay. Sil.
Sil, sil, sil.
Sonunda beş arkadaşın kalacak.
Muhtemelen hepsi de ailenin fertleri.
Ve ikisi de senden nefret ediyor.
- Adın ne? - Larry.
Bayıldım sana. Sen de dolu dolu gülüyorsun.
- Güzel bir his. - Evet.
- Kaç yaşındasın? - 46.
Kırk altı mı? Gördünüz mü? Asyalılara yaşını sormak lazım.
Üzgünüm. Saygı göstergesi bu.
Tahmin etmeyin.
Asla tahmin etmeyin.
Genç sanmıştım. Hayvan gibi yaşlıymış.
Hayvan gibi yaşlıymış.
Benden daha genç gösteriyor çünkü o has Asyalı.
Ben yarı beyaz, yarı Asyalıyım, o yüzden... Beyaz yarım şöyle...
Beyaz...
Beyaz yarım "Seni yaşlandıracağım" diyor.
Hayvan gibi yaşlı.
Sevdim seni Larry.
- Çocuk var mı? - Evet.
Ne güzel. Kaç tane? Bir mi?
Üç mü? Vay anasını!
Kaç yaşındalar?
Bir düşün. Sana dönerim.
Asyalılar çocuklarının yaşını siklemiyor.
Siklerinde değil.
"Kaç tane?" "Üç."
"Yaşları?" "Kimin sikinde?
Kimin sikinde? Ne bileyim?
Bir, iki ve üç."
Ne?
Bu şerefsiz yukarı bakıp bir düşündü...
"Bu konuda size dönüş yapayım Bay Koy."
Kaçtı? Lise çağı mı?
- 15, 20 ve beş. - 15, 20 ve beş. Bakın işte.
Sosyal medya adlı bindikleri bu geminin
ne kadar güzel olsa da gerçek olmadığını onlara hatırlatmalıyız.
Gerçek olmadığını hatırlatmamız gerek.
Çünkü doğruyla yanlışı bilmedikleri bir yaştalar.
Öğrendikleri her şey 15 saniyelik lan.
On beş saniye! Çoktan dünyayı öğrenmişler.
15 saniyede öğreniyorlar,
siyahiler bu insanlarla sorunlu, beyazlar da herkesten nefret ediyor.
Asyalılar da dünyayı ele geçirecek.
Bunların hepsi 15 saniyede, gençlerimiz bu zırvaları izliyor.
Bunları tüketiyorlar.
Bu bilgileri sindiriyorlar ve gerçek bildiklerinin temeli oluyor.
Ve bunun yanlış olduğunu onlara göstermek bizim görevimiz.
Dışarı çıkıp dünyayı görmeleri gerek.
Kabuğunuza saklanıp kim haklı, kim haksız, sosyal medyadan öğrenmeyin.
Dışarı çıkıp kendiniz öğrenin.
Çünkü Brooklyn'e gelirseniz
benim karşımda beyazlar, Asyalılar, siyahiler var
ve mutlulukla aynı şeylere gülüyoruz.
Sosyal medya güya sosyalleşmemize yardımcı oluyormuş.
Ama olmuyor.
Adını antisosyal medya koymak lazım. Kimseyle takılmıyorlar artık.
Bu çocuklar birinin yanına gidip "Merhaba" demeyi bilmiyor.
DM'den yürüyorlar, emoji atıyorlar.
Tanışma faslı bu.
Ucundan bir şeyler fışkıran bir patlıcan.
Kız cevap vermezse de bir şey olmaz.
Sürümden kazanıyorlar.
Kalp gözlü gülümseme.
O ne lan?
Hiç risk yok. Hazırlık yok.
Böyle öz güven mi inşa edilir?
Bizim zamanımızda... Özellikle ben bir kızla ilgilendiğimde
beş ay boyunca her gün ona gözümü dikerdim.
Yani... Üstüm başım lekeli.
Ağzımın kenarında kırıntılar.
"Git konuş." "Dur ya."
Sonunda gidiyorum. "Seni hoş buluyorum.
Görüşürüz!"
Ne mi oluyordu?
Hiçbir şey.
Eve gidip attırıyordum.
Gözlerim yaşlı, "Neden öyle dedim ki?
Neden ona öyle dedim ki?"
Şimdiler rahat tabii.
Çok rahatlar.
Bazı şeyleri ellerinden alıp burunlarını indirmeliyiz.
Biraz mütevazı olsunlar. Anlıyor musunuz?
Fotoğraf çekip duruyorlar. Her çocuk kendini fotoğrafçı sanıyor.
Ama tabii biz de öyle sanıyoruz.
Ama en azından fotoğraflarımızın farkını biliyorum.
Hiçbir fikirleri olmadan çekiyorlar.
İyi fotoğraf çekmek için sayısız şansları oluyor. Selfie!
Hiç gördünüz mü?
Anlık.
"Böyle anlık selfie mi çekilir lan?"
Bu ne lan?
"Oldu." "Oldu mu?
Bin tane fotoğraf çektin! Tabii oldu!"
"Filtre, fitre. Uzat.
Uzat. Filtre, filtre. Uzat.
Paylaş. Açıklama: Çılgın."
Ne?
Herkese gösteriyorlar. "Herkes beğenmiş.
Baksana, 400 kişi beğenmiş."
Kimse fotoğrafını beğenmedi.
Boktan fotoğrafını kimse beğenmedi.
İnsanlar tıklayıp geçiyor, o kadar.
Bakmıyorlar bile. Tık... Geç.
Kimse boktan fotoğrafına bakmadı.
Ben çocukken gerçekten beğenirlerdi.
Beğenmek zorundalardı çünkü fiziksel olarak gösteriyordum.
"Şuna bak." "Tanrım! Ne güzelmiş!"
"Evet, güzel. Güzel, değil mi?" "Öyle."
"İyi, güzel."
Belki de öyle yapmalıyız.
Kullanat kamera verelim. "Al bakalım.
Al bunu, selfie'ni bununla çek.
12 şansın var, dikkatli olsan...
12 şansın var.
Dikkatli ol da iyi çek yavşak."
Bir de herkesi kadraja almaya çalışsınlar.
Üstüne bir de flaşın patlamasını beklesinler.
"Niye baktın lan?
Boşa gitti! Yine şarj etmem gerekecek, göt herif."
Sonra da şeye götürmen gerekiyor...
Filmleri banyoya götürmek gerek.
Zarfa koyup, üstüne adını yazıp yabancının birine vermek gerekiyordu.
"Buyur, kişisel fotoğraflarım."
Ve fotoğrafın gelmesi bir hafta sürüyor.
Bütün hafta boyunca "Umarım bulanık olmamıştır" diyorsun.
"Umarım birkaç tanesi iyidir."
Sonra gidip alıyorsun.
Bir güzel basmışlar. Seçiyorsun, "Hayır, iğrenç.
Odaklanmamış. Siktir. Kahretsin.
Kırmızı göz mü?
Gözler kırmızı lan."
Ama bir tanesi iyi çıkıyor.
Bir tane. "Evet! İşte bu" diyorsun.
"Bunu çoğaltır mısın?" diyorsun.
Çocuklara sorun.
Bunu elimizden alıp kameralı telefon verdiklerinden beri
bu çocuklar "orb"un ne olduğunu bilmiyor.
Ergenlere sorun bakalım.
Bahsettiğimiz şeyi bilmiyorlar.
Orb denilen şey banyodan çıkan fotoğraflarda
fotoğraftaki birinin üstünde duran, ışıktan oluşan bir daire.
Annen bunu ne mi sanıyordu?
"Nineciğin Noel kutlamamıza uğramış.
Rahmetli ninen Noel kutlamamıza uğramış Joseph.
Noel kutlamamıza gelmiş.
Patates salatasının yanında Joseph.
Bu onun tarifi. Patates salatanı o yaptı.
Tanrı aşkına Joseph, seni çok seviyordu Joseph."
Lens pislenmiş.
Lens pislenmiş!
O fotoğrafı altı ay sunakta sergiledik.
Galiba o yaşa geldim. Öyle deyip duruyorum ama öyle.
Fiziksel ve zihinsel olarak babamın aynısı oldum, çok acayip.
Bence hepimiz nihayetinde buna dönüşüyoruz.
O yüzden izleyin de görün. Genç piçler, sizin de kaçarınız yok.
Bir yerleriniz sorun çıkaracak, yaşlı yaşlı konuşacaksınız.
Sebebini bilmeyeceksiniz. Geçen arabada "ne âlâ" dedim.
Oğlum hemen yakaladı.
"Binaya bak, ne âlâ" dedim.
"'Ne âlâ' mı dedin sen?" dedi.
"Tanrım, galiba dedim."
Babam şöyle şeyler derdi...
Ben 80'li yıllarda break dansa kafayı takmıştım.
Her şeyi dinlerdim.
Doug E. Fresh, Slick Rick, Beastie Boys falan dinlerdim.
Babam derdi ki "O hipidi hopidileri mi dinliyorsun?
Hipidi hopidileri müzik mi sanıyorsun sen?
Modası geçer onun. Gerçek müzik dinle. Hipidi hopidiyi boş ver."
Deli ederdi beni. "Siktir git baba.
Olay burada. Geleceğin müziği bu."
"Göreceğiz." Ve haklı çıktım. Haklı çıktım lan.
Haklı çıktım.
Ama artık hip-hop farklı bir yöne gitti.
Ben de babam gibi konuşuyorum,
"Mıymıntı mumble rap mi dinliyorsun?
O mıymıntıları mı dinliyorsun? Konuşmuyorlar bile.
Mıy mıy.
Aptal, mıy mıy, kelime.
Mıy mıy, kelime.
Oğlum diyor ki "Sus be baba. Dinlediklerin bok gibi."
Bu da beni kızdırıyor, haklı olduğumu biliyorum.
"Sakın ha müziğime...
Sakın senin rap'inle benim rap'imi karşılaştırma. Sakın..."
Onlar şair. Şairdi onlar.
Yazardı onlar. Dans ettirirlerdi.
Biggie 30 sene önce öldü.
Bugün hâlâ Biggie şarkısı çaldığınızda kulübü ateşe veriyor.
Tersini iddia etmeyin.
Siktiğimin...
Yalanım yok, mumble rap akılda kalıyor
ama merak ediyorum, ne diyorsunuz lan?
...tarz
Mırıldanıp sonunda tek kelime ediyorsun! Siktir git lan!
...tarz
Sus amına koyayım!
Üzgünüm.
Bu şarkıyı bilmeyenler var...
Çalabilir misin? Çal hadi.
...tarz
...tarzım
...başlarken
Sus amına koyayım!
Sus amına...
Yaşlıysam yaşlıyım.
Üzgünüm, Biggie çalsanız her mekân coşar.
Biggie çal.
Söyleyin!
Üstün bir tarz bendeki
İçgüdüden sararım yeşili Sanıyor ki boku kokmuyor piçin
Detroit'te pembe timsah derisi
Brooklyn'deki serserilerimle Timberland
Dur! Ne?
Brooklyn'deki serserilerimle Timberland
Ne diyorsun lan?
Bu gösteriyi Brooklyn'de çekmek istememin tek sebebi o.
Biggie'ye laf edilmezdi.
Her şeyi havalı gösteriyordu.
Derin nefesi bile şarkı sözü gibiydi.
Her dediği mantıklıydı. Şairdi adam.
"Haberin yoksa..."
"...artık var!"
Ha siktir be Brooklyn! Hadi be!
Bayıldım.
Çok eğlencelisiniz.
Yaş konularından konuşup duruyorum ama gerçek bu.
Artık her şeyin zor geldiği, can yaktığı bir yaştayım.
Akşamdan kalmalar bir günle sınırlı kalmıyor.
Dört beş gün sürüyor.
O yüzden buradaki gençler tadını çıkarsın.
Sürekli içmek, boktan yemekler yemek,
ceremesi çıkacak.
Ya süt?
İçin sütü. Hayvan gibi süt için gençler.
Kova kova mısır gevreği.
Bayılırım lan.
Tarçınlı çıtır gevrek! Gece yarısı üç kâse yerdim.
Üç kâse tarçınlı çıtır gevrek.
Sonra sütünü içiyorsun, Meksika salebi gibi oluyor.
Artık olmaz.
Laktoza duyarlıyım.
Bu ne amına koyayım? Ne ara oldu bu?
Birdenbire süt bana zehir oldu.
Laktoza duyarlı olduğumu ne zaman öğrendiğimi tahmin edin.
Bir randevuda.
Randevuda lan.
Güzel geçiyordu, tatlı söyledim.
Hatun "Paylaşalım" dedi. "Olur."
Dondurmalı elmalı turta. Yedik.
Dondurmanın yarısını yedim. Gayet güzel.
Eve gidiyoruz. Her şey yolunda.
Kadına bakıp "O gece bu gece" diye düşünüyorum.
Arabadayız. "Bu gece eğleneceğiz."
Sonra karnım diyor ki "Nah eğlenirsin."
"Siktiğimin freni."
Fren!
Sesin suçunu frene attım.
Hayaller suya düştü. Bitti.
Eve götüremeyeceğim. Bir şey olmayacak.
Karnımda dinozor varken bana sakso çekmez ki.
Düşünsenize. "Aman tanrım" diyor.
"Hani fren sesiydi?"
Süt içemiyorum.
Sütü özledim. Çok özledim.
Geceleri kendimi kandırmaya çalışıyorum.
Gece bir kâse mısır gevreği yerken hızlı hızlı yiyorum.
Çok hızlı yerim, sonra hemen uyurum.
Belki beynim bunu fark etmez. Haberi olmaz belki.
Ve uyuyorum.
Sonra göt deliğim diyor ki "Birader, burada zehir var.
Sen uyurken bu zehri atacağız.
Buyurun Bay Koy."
İki yıl önce öğrendim, siyatik de varmış.
Ne oluyor lan?
Siyatik olduğumu bilmiyordum. Bir anda oldu.
"Siyatik ne lan?" diyen gençler var.
"Spotify'da var mı o?"
Siyatik hastası oldum.
Birdenbire siyatik sinirim kilitleniverdi. Duruverdi işte.
Artık siyatik sinirim iş görmüyor. Evet!
Siyatikli oldum ve diğer siyatiklileri tanıyorum.
Siyatiğin güzel yanı da bu, çete gibiyiz biz.
Siyatikli, siyatikliyi tanır.
Elinizi kaldırmanıza gerek yok. Biliyorum, anlıyorum.
Kimde olduğunu anlıyorum. Bakınca...
Özellikle sen! Yana doğru oturuyorsun.
Pezevenk topa kayar gibi oturuyor.
Siyatikli olduğumu bilmiyordum.
Son gösterim Live at the Forum'u çekene dek
bu kadar kötü olduğunu bilmiyordum.
Montajını yapıyordum. "Ne biçim yürüyorum öyle?" dedim.
Çekim sırasında bacağımın ağrıdığını hatırlıyorum.
Ama yürüyüşümü etkilediğini montajda fark ettim.
"Ne biçim yürüyorum lan?" dedim.
Bu akşam eve gidip en başını izleyin,
"Hanımlar ve beyler, Jo Koy!" diyorlar.
Böyleyim, "Ne haber Los Angeles?"
Bu ne lan?
Ne biçim yürüyorum ben?
Bacağımın nesi var diye doktora gitmem gerekti.
Bu arada bu akşam burada doktor varsa...
Evet, merhametinizi takının.
Şöyle yaptı...
Doktorların nesi var? Merhametsizler artık.
Hastalarına müşteri muamelesi yapıyorlar.
Sana demiyorum, mutlu birine benziyorsun.
Ama söylemeden edemeyeceğim, biraz dikkat edin.
Dümdüz bilgi verir gibi kötü haber veriyorlar.
Yapmayın ya. Bizim de hislerimiz var.
Doktora gidip dedim ki
"Sağ bacağımda bir sorun var, kilitlenip duruyor.
Spor bile yapmıyorum.
Belimden dizime kadar ağrıyor."
Dedi ki "Siyatik sinirin o. Erken safha siyatik hastalığı.
İliotibial bandını esnetmen gerek.
Esnetmen lazım. Evde masaj rulosu var mı?"
"Yeni öğrendiğim hastalığımın şifası sence evde olabilir mi?"
"Tanrım. Üzgünüm Bay Koy. Evet...
Herhangi bir spor mağazasına gidip masaj rulosu alın.
Belinizle dizinizin arasına koyup ileri geri hareket ettirin.
Çok canınız yanacak ama bol bol yapın.
Oradaki baskıyı alır. İyice esnetir.
Muhtemelen beliniz de ağrıyordur." "Evet, ağrıyor" dedim.
Dedi ki "Evet, tüm o baskıyı alacak.
Çünkü normalde bu hastalık popoyu etkiler.
Ama sizde popo yok."
"Öyle denir mi ya? Çok incindim."
"Tanrım! Özür dilerim Bay Koy" dedi.
"Öyle demek istemedim.
Poponuz ağrıyor mu?"
Dedim ki "Hayır."
O da dedi ki
"Aynen öyle.
Çünkü poponuz yok."
Bu da beni mahvetti.
İncindim. Paramparça oldum.
Tüm kadınlar bilsin istiyorum, erkekler kendi götlerini önemsemez.
Umurumuzda değil. Götümüz neyse o.
Bir gün kalkıp "Bugün göt günü! Hadi spora" demiyoruz.
Umurumuzda değil. Crunch yapmıyoruz.
Squat da yapmıyoruz. Sıfır.
Götümüz neyse o.
Ama egom zedelendi
çünkü götün neye benzediğini bilen lisanslı bir tıp uzmanı
vücudumda göt bulamadı.
Arka tarafıma bakıp dedi ki "Sırf cep var."
Kafam bozulmuş, eve gidiyordum. "Azıcık da olsa vardır" dedim.
"Götüm yokmuş. Hem de hiç yokmuş.
Biraz vardır ya. Azıcık olsa da vardır.
Hiç götümün olmaması mümkün değil."
Eve gittim, yemin ederim ki
hayatımda ilk kez götüme baktım.
Daha önce hiç bakmamıştım, yemin ederim!
"Azıcık götüm vardır" dedim. Komple soyundum.
Boy aynamın önünde durup böyle yaptım.
Götüm yokmuş.
Götüm yok. Sıfır.
Uzun bir belim var.
Upuzun bir belim var.
En altında da bir göt deliği var.
En altında göt deliği var.
Kıçım da kıllı, o yüzden omuriliğimin ucunda göt deliği,
üstünde de paspas varmış gibi duruyor.
Şöyle kaldım...
Omzuma doğru giden iki bacak var sadece.
Bu ne lan böyle?
Tam da o anda
çıktığım tüm kızlar aklıma geldi.
"Neden benden ayrılmadılar?" dedim.
Korkunç bir şey bu.
Yattığımız ilk anda kaçıp gitmeleri gerekiyordu.
Birlikte olduğum her kızın topuklaması gerekirdi.
Çünkü saçmaladığım oluyor.
"Lavabodan döneyim, sonra yine sevişiriz."
Lavaboya gidiyorum, götüm şöyle,
"Hemen döneceğiz. Evet.
Amın ıslak kalsın yavrum.
Hemen döneceğiz yavrum.
Fena sikeceğiz yavrum."
Nasıl? Nasıl kaçmadılar benden?
Buradaki tüm erkeklere sesleniyorum.
Bir kadınla çıkıyorsanız veya evliyseniz
değerini bilseniz iyi olur çünkü sizi siz olduğunuz için seviyor.
Ruhunuza, beyninize âşık.
Fiziksel bedeninize değil. Yemin ederim.
Gerçekten. İçinizi seviyor, ruhunuzu.
Bunu seviyor. Unutmayın. Bana kulak verin.
Yakışıklı olanlar "Bana demiyor" diyor.
Siktir oradan. Sana da diyorum.
Yüzün yakışıklı olsa da
soyunduğunda erimiş muma benziyorsun.
Böyle...
Kırmızı benin var, içinden kıl çıkmış.
Polo don giymeyi seviyorum, en sevdiğim o.
Hep aynısını giyiyorum. Arkadaki lastikte şöyle yazıyor,
"Ralph Lauren'den Polo."
Önde de göbeğim aşağı ittiği için...
Öyle yazıyor. Paketteki hâline benzemiyor.
Burada beni çok iyi anlayan beyler var.
"Hanes" değil, "Nanes" yazıyor.
Evet, sen ulan. Sen, sen, sen.
Bu akşam buradaki her erkek.
Bu gece sevişeceksiniz ha.
Hatunun vücudunda endorfinler geziyor.
Sana sakso çekecek.
Sikinin üstündeki göbeği...
Göbeğinin altında ezilen sikini.
O iğrenç, kıllı göbeği kaldıracak...
Sikini aşağı iten o kıllı göbeği kaldıracak.
Güzelim hatun göbeğini kaldıracak ve diyecek ki "Bu siki emeceğim.
Bunu emeceğim.
Bu akşam ayıya sakso çekeceğim.
Bu akşam bu ayıya sakso çekeceğim.
O sesi çıkarmazsan bugün sakso çekmem. Hadi sesi çıkar."
Şöyle yapacaksın...
Evet.
"Pamuk mu? Göbek deliğinden pamuk mu çıktı?
Sesi çıkarmazsan sakso çekmem."
Evet.
Delice olan ne, biliyor musunuz?
Artık olgun erkek kategorisine giriyorum.
Olgun erkek oldum ya. Bakın.
Tezahürat yapıyorsunuz. Yeter.
Hayır. Yemem ben bunu. Bu tuzağa düşen erkekler var.
Instagram'a girip bakın.
"#olgunerkek" diye bakın.
Tıklayın, bir sürü benim gibi adam var.
Aptal aptal pozlar veriyorlar...
Ama sonra...
Yorumlarda da görüyorsun "Olguna bak sen.
Vay be. Olguna bak be."
Yemem ben bunları.
Olguna hazır değilsin.
Yirmilerindeysen yirmilerinde kal.
Otuzlarındaysan otuzlarında kal.
Olgun erkeğe hazır değilsin. Olgun erkek özel bir türdür.
"Bana iyi bakacak, olgun bir erkekle olayım."
Asıl senin ona bakman lazım.
Olgun, siyatik hastası.
Ne diyorsun sen? Olgun erkeğe hazır değilsin.
Ya seninle yatarsak da solunum cihazımı unutursam?
Ne bok yiyeceksin?
Yatıyoruz, solunum cihazım yok.
Orada böyle yatıyorum...
"Erkeğim!" diyorsun.
"Neyin var erkeğim?"
"Erkeğim!"
Bana tecrübeli kadın lazım.
Böyle bir durumda ne yapacağını bilen biri lazım.
Randevuya çıkıyoruz, "Benim eve gidelim" diyor.
"Solunum cihazım yok" diyorum. "Eski sevgiliminki dolabımda" diyor.
"Vay anasını" diyorum.
"Bugün saf su aldım." "Nasıl lan?"
Genç hanımlara bir uyarıda bulunayım.
Bir barda otururken olgun bir erkek yanınıza gelip
sizinle konuşmaya başlıyorsa ve böyle duruyorsa...
Şunu... Tabureyi kullanayım.
Böyle duruyorsa, böyle konuşuyorsa... "Evet, cidden mi?"
Olgun erkekler konuşurken böyle durur. "Hadi ya?"
Havalı olmak için yapmıyor.
Sıcak basıyor.
Ve taşağım bacağıma yapıştı.
Taşağı bacaktan böyle ayırıyorsun.
İşte böyle...
"Evet ya."
Yapışan taşak hamlesi bu.
Konuşurken böyle yapan birini gördünüz mü?
"Hayır! Hadi lan oradan!
Hadi lan oradan! Siktir!
Hadi ya? Harbiden mi?
Yok artık. Yok artık lan!"
Taşaklarından.
Yapışan taşaklar burada.
Burada bir sürü var. Bakın nasıl oturuyorlar.
Yanında oturan adama bak, bacakları açmış.
Yanındakiler sikinde değil.
Taşaklar nazikçe koltuğa yerleştirilmiş.
Bacaklarını kapatabilir ama taşakları külah gibi kucağında kalır.
Yapışan taşaklı hamlesi.
Artık öğrendiniz hanımlar.
İşe döndüğünüzde aklınızda bulunsun.
Muhasebedeki herif yanına geliyor.
"Rebecca, birkaç kişi Starbucks'a gidiyoruz.
Frappuccino falan ister misin?"
"Siktir git Steve, uzak dur benden."
"Birinin heyheyleri üstünde."
Bu espriyi çok uzun zaman önce yaptığımda oğlum...
O zamanlar sekiz dokuz yaşındaydı.
Onu gösterilerime götürürdüm. Sahne arkasında otururdu.
Seyirciyle şakalaşırken bu espriyi yaptım.
Sahneden indim, "Nasıldı?" dedim.
Dedi ki "Güzeldi baba ama bir espriyi anlamadım."
"Hangisini?" dedim. Dedi ki "Bacağa yapışan taşağı.
O espriyi anlamıyorum baba.
Bacağa taşağı yapışmış. Niye komik ki bu? Anlamıyorum."
Dedim ki "Jo, anlamazsın zaten, dokuz yaşındasın.
Taşakların hâlâ çükünün kökünde."
"Dokuz yaşında taşak orada olur.
Çükünün kökünde.
Senin çükün sırt çantası takmış bir sporcu gibi."
Benimki boktan tekerli arabası olan yılmış bir gezgin gibi. "Ulan!
Tekeri bozulmuş lan."
Oğlum 20 yaşında.
Hayatını doğru yaşamasını istiyorum artık.
Ne yazık ki bu nesil farklı.
Yetişmeye çalışıyorum ama hatalılar, eminim.
Biraz hatalılar, eminim bundan. Yumuşaklar. Yumuşaksınız.
Zorbalık. Aman tanrım! Bu zorbalık meselesine inanamıyorum.
Anlıyorum. Bazı ebeveynler diyor ki
"Oğlumun neler yaşadığını anlamıyorsun."
Ama siz de beni anlamıyorsunuz, ben...
Ben çocukken okuldaki en kötü zorba kimdi sizce?
Annem! En kötü lafları annem ederdi!
En kötüsünü.
Okulda biri bana bir şey dese
"Annen onu bu sabah söylemişti" derdim.
Bu ne ya?
Yumuşak.
Artık farklı bir çağdayız.
Yetişmeye çalışıyorum ama eksiğim var.
Oğlum da o yaşa geldi. 20 yaşında.
Değil mi? 20 yaşında. Oğlumun hayata hazır olması gerek.
Bir baba olarak oğlumu hayata hazırlamalıyım.
Ama sorun şu ki hazır değil.
Değil. Hazır değil.
Hazır değil. Genel nüfusla tanışmaya hazır değil.
Oğlumu gerçek dünyaya salmam yanlış olurdu yani.
"Bu kimin çocuğu lan?" derlerdi.
"Bunu buraya kim saldı?"
Hazır değil. Yaşı 20.
Oğluma bugün bir tomar para versem,
bir sürü para versem
ve desem ki "Hadi Jo, artık tek başınasın",
altı saate geri döner, "Baba, paramı elimden aldılar."
Artık çocukların her şeyi var.
Oğlum geç saatte dışarıda mı? Uber.
Şak diye.
Arkadaşlarıyla geç saate kalmış, "Uber çağırırım."
Tamam. Şak. Uber geliyor.
Görüyorum, benim kartımdan çekiyor.
"Uber Black mi? 49,99$ mı? Bu ne lan?
Eve bir kilometre uzaktasın."
Lüks işte. Bunu bilmiyorlar.
Uber diye bir şey yoktu. Bu ne lan böyle?
Geç saate kadar dışarıdaysam, sabaha okul varsa annemi arıyordum,
"Hava karardı. Beni alsana."
"Hayır.
Pijamamı giydim bile.
Bir de yüz kremlerimi de sürdüm Jo.
Hadi eve gel."
"Nasıl?
Arabamız yok."
"O zaman koş.
Koş.
Bir kilometre zaten. Hızlı koş.
Durma, arkana bakmadan olabildiğince hızlı koş.
Yorulunca da durma, koşmaya devam et."
Gecenin birinde.
Karanlık.
Farları kapalı bir araba.
"Bana tecavüz edecek!"
On kez tecavüzün eşiğinden döndüm.
Ama bunu diyorum ben de. Bir daha eve geç kalmadım.
Güneş batmaya başlayınca "Eve yürümem lazım" diyordum.
Uber Yemek. Siktir lan oradan. Oğlum...
Evde yemek yoksa Uber Yemek'ten söylüyor.
"Yemek yok, sipariş vereyim." "Ver." Sipariş veriyor.
Fişi görüyorum. "Oha! Cheesecake Factory mi?
Kendini yemeğe mi çıkardın?
Randevuya mı çıktın lan? Tatlı da mı söyledin?
Güzel bahşiş vermişsin lan, aferin.
Ne cömertsin!
Çok cömertsin, değil mi? Tanrım."
Bu ne lan? Uber Yemek ne lan?
"Yememek" diye bir seçenek bilmiyor.
Yememek.
Annem işteyken kaç kere arardım ben.
"Evde yemek yok." "Dolaba bak. Orada..."
"Anne, on kere baktım, hâlâ aynı."
"Tekrar bak. Bak.
Tekrar bak.
Ne varmış?"
"Ketçap falan."
"Tat.
Ne güzel. Tat verecek. Buna şükür.
Tat! Başka ne var Joseph? Başka ne var?
Tat verecek şeyi buldun. Diğeri ne? Onu da bul da yemek yapalım sana.
Ne varmış Jo? Tat tamam, sonra ne var?"
"Şey...
Dört köşesi sertleşmiş bir dilim peynir var."
"Peki, tamam.
Şimdi o köşeleri kes,
ortası sağlamdır.
Yavaş yavaş bozulduğu için
hepsi bozulmadan yakalamak lazım.
Artık kare yerine daire olacak."
Ketçaplı peynir yedim.
Bu ne lan?
Her şeye çözümleri uygulama. Olay da bu.
Bir şeyi kendileri çözmeyi bilmiyorlar. Bu neslin çözümü uygulamalar.
Her şey uygulama onlar için.
Ne bileyim, oyun falan olabilir.
İndirebildikleri her şey uygulama işte.
İş başvurularını dolduran uygulamaları bile var.
Çünkü gerçek iş bulmayı bile bilmiyorlar.
Bir yere girip iş istemenin zorluğunu bilmiyorlar.
O beceri yok. Her şey kolay.
İş başvurusunu bile uygulamayla yapıyorlar.
Formu dolduruyorsun. Yazıyorsun.
Sonra diyorlar ki "Aslında var ya...
Ben kahve seviyorum. Kahvecide çalışayım" bunu yazıyor.
"Evimden 500 metre mesafede çalışmak istiyorum.
Bu kadar maaş istiyorum.
Bir de futboldan dolayı anca bu saatlerde çalışırım.
Sonra da uygulama gelip diyor ki "Sana bir iş bulduk.
Evet, hemen sokağın aşağısında. Hadi, seni bekliyorlar.
Ve istediğin maaşı kabul ettiler,
o yüzden git de işe gir, futbolun da tadını çıkar."
"Sağ ol uygulama."
Hiç uğraşmadan işe giriyorlar.
Bir AVM'ye girip iş arama çilesini bilmiyorlar.
Üstünde boktan bir gömlek,
pis beyaz ayakkabı,
gömleğin sikko pantolonun içine tıkılmış.
Her mağazaya bakıyorsun.
Giriyorsun, "Eleman alıyor musunuz?"
"Hayır.
Seni asla."
Gençlere sorun, hiç başvuru formu görmüşler mi?
Hiçbir fikirleri yok.
İstemek gerekiyordu. Yazar kasayı kaldırıyorlardı.
Kalın bir tomar... Bir tomar form oluyordu,
bir tanesini koparıyorlardı.
"Al."
"Bir tane mi?"
"Evet, bir tane."
Yemek masalarına gidip dolduruyorduk.
Tükenmezle. Kurşun kalem olmaz.
Ve hata yapamazdık.
Hep adımı yanlış yazıyordum. "Siktir!"
"E" harfini karalayıp ok çizip "p" yazmam gerekiyordu.
Adım Joseph, "Josepeh" değil.
Ama çok güzel.
Baba olmak çok güzel Larry.
Bu çocuklara yol yordam öğretmek lazım.
Bu akşam burada ergenler var, biliyorum.
Göremiyorum ama eminim.
Şurada mı?
Memnun oldum. Adın ne? Genç.
Yaşlı piç "Ben mi?" diyor.
"Ben mi?"
"Steve."
Hangi noktada "genç" deyip senin ismini sorduğumu düşündün?
Elinde viskisi.
Senin adın ne?
Caleb.
Caleb mi? Memnun oldum Caleb. Kaç yaşındasın?
- On iki. - On iki. Ha siktir.
Siktir.
Evet.
Bu akşam çok şey öğrendin, değil mi?
Siktir.
Kahretsin!
Yani...
Bu arada annenin suçu bu. Annen fena...
Ama 12 yaşındasın.
Annen biliyordu. Bilette yazıyor.
Bilette "+18" yazıyor. Bana kızmayın.
Caleb böyle olursa...
"Siktir be" diyeceğim.
Oğlun iyi bir çocuk mu?
Öyle mi? Söyleyince odasını topluyor mu?
Toplamıyor mu? Ulan Caleb!
Toplasana lan odanı.
Annen o senin!
Annen ne diyorsa yapacaksın, tamam mı Caleb?
"Topla hadi" diyorsa böyle diyeceksin,
"Hangi odaları anneciğim?"
Annen o senin.
Annen o senin!
Buradaki her çocuk bunu fark etmeli.
Annenizi dinlemelisiniz.
Annenize cevap vermeyin sakın.
Babanıza cevap verin. Baban burada mı? O mu?
Babana cevap ver. Ona ver.
Babana meydan oku. Şimdi tam zamanı.
Baban bunu takdir eder.
Baban annene kötü davranırsa babana meydan oku.
Meydan oku pezevenge. Ben bunu üvey babam Fred'e yaptım.
Anneme bir şey dedi. Bütün gece bekledim.
"Diyeceğim ki 'Bir daha sakın ha!'"
Odamdaydım.
"Bir daha annemle öyle konuşma lan!"
Bütün gece bekledim. Sabah uyandığını duydum.
İş için yemeğini hazırlıyordu. Mutfağa girip dedim ki
"Annemle bir daha öyle konuşma lan Fred!
Sakın saygısızlık etme ona. Tamam mı lan?"
Fred'in boyu 1,90.
Adam 1,90. Önüme eğilip dedi ki
"Kiminle konuştuğunun farkında değilsin ufaklık.
Bir odana gidip bunu düşün istersen."
Ben de şöyle dedim Caleb, "Gideceğim ama dediğimi unutma.
Annemle öyle konuşma."
Odama gittim.
Ama bil bakalım ne oldu Caleb.
O akşam yemek yerken Fred dedi ki "Ufaklık, dediklerim için özür dilerim.
Annene bir daha öyle saygısızlık etmem.
Asla senin önünde öyle yapmam."
Anlatabiliyor muyum?
O yüzden babanın üstüne yürü, göğsünü iyice kabart.
Böyle de "Ne dedin lan sen?
Ne dedin lan?" Böyle yap Caleb.
"Anneme ne dedin lan sen?"
De ki... Elini yumruk yap.
Bunu yap Caleb.
Neden mi? Çünkü annen hemen arkanda olacak,
"Hadi tekrar etsene" diyecek.
"Oğluna da desene şerefsiz. Hadi söyle!"
Çünkü annen hep arkanda. Bunu unutma.
Tüm çocuklar, bunu unutmayın.
Kızlara demiyorum. Hiç demedim.
Kızlar, siz tek başınasınız.
Kadınlara karşı tavrım... Genç kızlarda durum farklı.
Onlar bir sebepten dolayı doğru yolu buluyor.
İki ablam da doğru yolu buldu. Ablam Gemma var.
Bugüne kadar hâlâ şirketimin yöneticisi.
Yani bütün işletmeyi yönetiyor.
Daha da bir şey diyemem.
Doğrusunu buluyorlar.
Ama erkekler hakkında hep atıp tutarım. Çünkü hep aynılar.
O yüzden size diyorum piçler.
Caleb, bir daha annen "Topla" dediğinde
"Kaç odayı?" diyeceksin.
Buradaki annelere de şunu diyeyim, çocuğunuz size cevap verince,
"Yorgunum ya, yarın hallederim" deyince
yemeyin bunları.
Buradaki her annenin çocuklarına yaptığı şeyi anlatması gerek.
En ince detayına kadar.
En ince detayıyla tasvir edin.
"Yorgunum, yarın hallederim" deyince
onlara yaptığınız şeyi anlatın.
"Yarın mı halledersin? Yorgun musun?
Seni doğuracağım gün doktora öyle mi dedim ben?
'Yorgunum. Yarın hallederim.'
Yok. Amımı paramparça etmene izin verdim."
Biraz garip.
Bazı kadınlar "Biraz ağır oldu" diyor.
Hayır, ağır falan değil.
Toplumda ne oldu da bu gücünüz elinizden alındı bilmiyorum.
Her kadının bununla övünmesi lazım.
Bunu yapabilen bir siz varsınız.
Ama nedense bununla övünemiyorsunuz.
Söylemelisiniz bunu. "Amımı paramparça ettin."
Dinlemek istemiyorsa da arada gösterin.
Amı gösterin. "Şuna bak pezevenk. Bak bana ne yaptın!"
Hemen cam silmeye başlayacak.
Caleb, ben buna şahit oldum.
Yatakta doğum yapmak üzereyken izledim.
Hepsini hatırlıyorum. Başını okşuyordum.
Birdenbire bacaklarının arasından adamın biri çıktı.
Dokuz aydır gördüğümüz doktor değildi.
Başka bir yavşağın tekiydi, oradan çıkıp dedi ki...
"Kesi atmamız lazım."
"Ne? Sezaryen gibi mi?"
Dedi ki "Hayır, onu geçtik."
"Onu geçtik" dedi doktor. Ben de dedim ki "Nasıl geçtik?
Başka 'zaryen' de mi var?
Bana söylemedikleri başka bir türü mü var?"
"Hayır, sezaryeni geçtik artık.
Oğlunun kafası fazla büyük.
O yüzden vajinayı kesmeliyiz.
Vajinaya ufak bir kesi atmamız lazım."
Şöyle kaldım...
Aynen öyle dedim.
Doktor dedi ki "Hemen karar vermemiz lazım!"
"Dur bir ya!" dedim.
"Bir sürü şey söyledin.
Birdenbire böyle deyip sonra amını mı keseceksin?
Bundan haberim yoktu. Videoda bu kısmı göstermediler.
O yüzden bir dur! Bu çok önemli bir soru.
Dur bir!
Canım!
Oğlumuzun kafası fazla büyükmüş.
Ve vajinanı kesmezlerse ölecekmiş.
Ve doktora cevap vermemiz lazım, vajinanı kesebilir mi?
Yoksa bebek ölecek.
Ne yapmak istiyorsun?"
Sonra da Angie, WWE'den Hulk Hogan'a dönüştü.
Doktora bakıp dedi ki
"Hadi amımı kes birader.
Amımı kes de şu piçi çıkar amımdan birader. Evet!"
Ben de böyleydim...
Sonra doktora baktım. Elinde bıçak vardı.
Ameliyat neşteri gibi değildi. Avcı bıçağı gibiydi.
Ve onu amından bıçakladı.
Sonra oğlum düşüverdi.
Ben de böyle kaldım ve sonra bayıldım.
O odada üç kişi vardı.
Kayınvalidem, annem ve ben.
Ve kimse beni siklemedi.
Hemşire anneme amonyak tuzu verdi, burnuma tuttu, uyandım.
Dedi ki "Kalk lan. Oğlun doğdu."
Her şey bulanıktı.
Eşimin göğsünde bir şey vardı.
"Şey" diyorum çünkü insana benzemiyordu.
Soluk, yeşil ve griydi.
Her yeri kan lekesi.
Gözler şişik.
Ağzı emecek bir şey arıyor.
Başı uzamış.
Dedim ki "O ne lan öyle? O ne lan?
Kimin o?"
Baktım. Ne gördüm, biliyor musun Caleb? Oğlumu onun...
Ne mi gördüm?
Göbeğine bağlı bir kordon vardı. Bundan haberin var mıydı?
Bil bakalım gerisi neredeydi Caleb. Tahmin et.
Amının içinde.
Oğlum bir iPhone'muş da amı da prizmiş gibi.
Hayatta tutuyor. Şarj ediyor.
Annene bak.
Annene bak Caleb. Ona bunu yaptın!
On iki yıl önce.
Bilin bakalım doktor ne dedi? "Gerisini çıkarmalıyız."
"Neyin gerisini?" dedim.
Sonra eşim ıkındı ve amından Gucci çanta çıktı.
Amından Gucci çanta çıktı.
Ben de böyle kaldım... Ve yine bayıldım.
Sonra tekrar uyandım.
Doktor göbek bağını yüzüme tutuyordu.
Bana makas verdi. "Hadi oğlunu dünyaya getir" dedi.
Kesmeye çalıştım ama çok sertti.
"Çok sert" dedim.
"Kesmiyor." Sonra bıçağı alıp şöyle yaptı...
Yüzüme kan sıçradı. Böyle kaldım ve yine bayıldım.
Çünkü bebeğimi katlettiğini sandım.
İnanır mısın, en kötüsü bu değil Caleb.
En kötüsünü anlatayım mı? İster misin?
Tamam.
Caleb, uyandığımda
doktor, eşimin amını dikiyordu.
Annene bak.
Amına bunu yaptın sen!
On iki yıl önce. Amını dikiyordu.
Uyuşturucu iğne de yok. Orta çağ usulü.
Öyle oldu Caleb.
Öyle oldu. Annene bak! Odanı toplamaya mı üşeniyorsun lan?
Sizi seviyorum. Çok sağ olun.
Brooklyn, New York, bir kez daha alkışlar
Jo Koy için!
Seni seviyorum Brooklyn. Sağ olun.
Çok teşekkürler.
İyi akşamlar.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Fikirdanış