Downloaded from YTS.MX
NETFLIX - ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dziewczęta i chłopcy, powitajcie na scenie
Sarah Silverman.
Cześć.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Cieszę się, że tu jesteście.
Przepraszam za wykrywacze metalu.
To moja wina, ja...
napisałam coś na Twitterze, przez co parę osób
poczuło potrzebę wyrażenia chęci pozbawienia mnie życia.
I...
Przepraszam, że nawoływałam do zamachu stanu.
Wiedziałam, że to ryzykowne.
W dzisiejszych czasach komik musi naprawdę wszystko przemyśleć,
zanim opublikuje coś na Twitterze.
Za kogo my się uważamy, za prezydentów?
Niekoniecznie.
Ale doceniam to.
Nie jestem elegancka.
Ja nie...
Mam na sobie kombinezon.
Mam przyjaciółki uwielbiające biżuterię, kocham je.
Ale tak do końca nie pojmuję wartości biżuterii.
To smutne... Uwielbiam ładne pokoje hotelowe.
Potrzebuję ogromnej wanny.
Mam swoje potrzeby.
Dopiero co byłam w trasie,
zatrzymałam się w naprawdę przyjemnych hotelach.
Nigdy nie narzekam, bo bardzo boję się, że wezmą mnie
za narzekającą Żydówkę.
To stereotyp.
Oparty na faktach i wzorcach.
A potem wysnuty na ich podstawie.
Czemu zdradzasz swoją kulturę, Sarah.
Przepraszam.
Ktoś się zaśmiał? Tak. Dobrze.
Ale w końcu zadzwoniłam do nich.
Powiedziałam: „Wszystko jest niesamowite.
Dziękuję bardzo.
Ale...
zauważyłam, że jest trochę...
nasienia na...
Chyba mówią na to kołdra.
Albo pierzyna.
I jeszcze...
Jest też trochę na stoliku nocnym.
Zauważyłam także spermę na swoich cyckach, to...
Przepraszam.
Ja tylko... Czy jest może...
Nie cierpię narzekać.
Gdyby można było to jakoś poprawić...
Z chęcią skorzystałabym”.
Słyszycie mnie, kiedy tak gadam?
To dobry system nagłośnienia.
Słychać mnie, kiedy tak mówię?
Miałam laserowe usuwanie owłosienia.
I...
Czy przyklasnęliście temu?
Jakbyście mówili: „Wreszcie”.
Usunęłam je laserowo.
Czekałam na to naprawdę długo.
Chciałam, by technologia była w szczytowym punkcie rozwoju.
Jak wtedy, gdy wylądowaliśmy na Marsie, to chyba było w sierpniu 2012 roku.
Jesteście pod wrażeniem, że pamiętam tę datę?
Chodzi mi o to, że...
wylądowaliśmy na Marsie w 2012 roku.
Czekałam jeszcze cztery lata.
I wtedy wyszukałam najwyżej oceniony salon kosmetyczny z laserem
trzy przecznice od mojego mieszkania.
Poszłam tam.
Nazywał się LaserAway.
I...
To nie było tak, że...
Chyba byłam naiwna, myśląc,
że po prostu się tam idzie i usuwa włosy. To znacznie dłuższy proces.
Na każdy fragment włosów, które chce się usunąć,
potrzeba aż osiem osobnych sesji.
Na każdy...
Jeżeli o mnie chodzi, robiłam to od pępka
aż do samego dołu.
A potem z powrotem do góry, do połowy pleców.
Czy to nie zabawne, że to zabawne? Ale to kłamstwo.
Wydepilowałam też ręce.
Ale...
Nie mogę was okłamywać.
Nie mogę.
Każą płacić z góry.
To ma dużo sensu, jeśli teraz o tym pomyślę.
Bo... to tak bardzo boli.
Przy drugiej sesji myślisz: „Zapłaciłabym z chęcią 3000 dolarów,
żeby już nigdy tu nie wracać. To by była okazja”.
To tak bardzo bolesne.
A wydaje mi się, że mam wysoką tolerancję...
Chyba większość kobiet ma wysoką tolerancję na ból.
Trzy razy dostałam po gębie. To historia na inny raz.
Ale ja...
To inny rodzaj bólu, to końcówka nerwu...
Jakby go uszkodzić.
Dostaje się kulki antystresowe, można je ściskać.
Kiedy rozluźnisz znów palce,
są niczym kupki piachu.
To tak bardzo boli.
Pamiętam, jak mówiłam sobie: „Jesteś dorosłą kobietą.
To twoje pieniądze, możesz je trwonić, zarobiłaś je.
Wyrzuć je przez okno, to nie ma znaczenia”.
Kiedy wracałam do samochodu po drugiej sesji...
Pamiętam dokładnie słowa, które sobie powtarzałam.
Szłam do auta, mówiąc:
„To, co właśnie przeszłaś, to trauma.
To było traumatyczne przeżycie”.
W tym momencie dostałam SMS od chłopaka,
który był w tym czasie w Gwatemali z UNICEF-em.
Napisał...
Napisał: „Spędziłem ranek
z kobietą, która patrzyła na to, jak mordują jej syna”.
Pomyślałam sobie: „Myślisz, że to było trudne?”.
Bo ja mam...
Mam kłopoty z perspektywą.
Nie nabieram jej chyba z doświadczeniem.
Chodziłam po Los Angeles, oceniając ludzi.
Nie byłam wtedy najlepszą sobą, nie jestem z siebie dumna.
Ale taki był scenariusz.
Pamiętam, że myślałam sobie: „Wy pieprzone...
małostkowe, ograniczone, materialistyczne pizdy.
Nie rozumiecie tego”.
Ze swoimi torebkami za 1500 dolarów.
To tylko torba, są w niej różne gówna.
Kupcie sobie plecak, idiotki.
Myślałam: „Nawet tego nie pojmiecie.
Jesteśmy oddychającym ego, zachowującym się, jakby nie było pyłkiem
na innym pyłku, który zasuwa przez kosmos.
Jesteśmy niczym”.
A za chwilę myślę sobie:
„Chcę swoją twarz na banknocie”.
Naprawdę chcę.
Czuję, że zasługuję. Chcę twarz na banknocie. Kropka.
Ja tylko...
Chcę moją twarz w trakcie okresu.
Wygląda tak.
Nie, jest bardziej stoicka. Taka.
Właśnie usłyszałam, jak moja siostra się śmieje.
Ona nie żyje.
Nie, jest tutaj. Żartowałam. Jest tutaj.
Przez wiele lat miałam psa.
Był moim najlepszym przyjacielem.
Ciągle z nim rozmawiałam.
Zawsze, gdy byłam w domu, mówiłam do niego.
Potem zdechł, a ja przestałam do niego mówić.
To ma sens.
A może nie? Nie wiem, czy to naprawdę ma sens.
Jest teraz taką samą stroną w rozmowie...
jak pudełko na moim biurku.
Przestałam... Tak to wygląda.
Przestałam gadać sama do siebie, bo w pokoju nie było już psa.
To szaleństwo.
Teraz mam nowego psa, Mary.
Uratowałam ją.
Lubię myśleć, że ona uratowała mnie.
Nie wiem, który opis jest mniej chujowy, ale mam ją.
I jest całym moim światem.
Tak bardzo ją kocham.
Jest wszystkim.
Jest młoda, pełna życia.
Ma obsesję na punkcie wiewiórek.
Trochę mnie w to wciągnęła.
Ona wprost uwielbia się tulić, bawimy się razem.
Śpimy w nocy na łyżeczkę i...
Tu na chwilę wcisnę pauzę i przewinę do tego momentu...
z wiewiórką, w kabarecie nazywa się to żartem rzuconym od niechcenia.
Wiedziałam, że będziecie się śmiać,
mówiąc: „Ma obsesję na punkcie wiewiórek, trochę mnie w to wciągnęła”.
Ale zmierzamy do głównego żartu.
To żart od niechcenia, dzięki temu jest fajny.
Teraz go zepsułam, bo cofnęłam się i o nim gadam.
Jest już do niczego.
Już nie jest rzucony od niechcenia. Ale był.
Zrozumieją to może ze dwie osoby na widowni,
ale powiedziałabym, że taki żart jest fajny...
Dlaczego jest fajny...
Gram w koszykówkę, jeśli w trakcie spontanicznej gry
rzuci się słodko za trzy punkty,
a potem się nie uśmiechnie
i wraca od razu do obrony.
To taka sama klasa fajności, to taki właśnie żart.
Więc... Serio?
To nigdy nie było śmieszne.
Nie musieliście przestawać.
Śmiejcie się.
Więc...
Prawdę mówiąc, wkręciłam się w wiewiórki.
A teraz wkręcę was w wiewiórki.
Nie żartuję.
Sami zobaczycie.
Dowiedziałam się czegoś zabawnego o wiewiórkach.
Nie mogę się doczekać, aż wam to powiem.
Dobra, już mówię, o co chodzi.
Wiewiórki...
nie potrafią znaleźć 80% orzechów, które schowały.
Poważnie?
Czy to nie najwspanialsza rzecz, o jakiej usłyszeliście?
Po pierwsze, zwierzęta nie powinny popełniać błędów.
Po drugie...
Uświadomiłam sobie coś, co urywa...
Trzymajcie swoje czaszki, bo eksplodują wam mózgi.
W ten sposób sadzi się drzewa.
Jaja sobie robicie?
Tak sadzi się drzewa.
Bóg, wszechświat, natura albo cokolwiek kurwa innego
stworzyło te napędzane strachem,
paranoiczne ćpuny...
które sądzą, że każdy chce zabrać ich żołędzie.
Nikt nie chce waszych żołędzi.
Nikt poza wami ich nie je.
Tylko wy.
I chowają je wszędzie.
A potem są tak naćpane...
że potrafią odnaleźć tylko dwa na dziesięć.
Wiewiórki sadzą drzewa.
W Izraelu.
Racja, to mój dodatek. To nieprawda, ja to dodałam.
A więc Mary to mój pies.
Kocham ją.
I ona wkręciła mnie w wiewiórki.
Jest młoda, pełna energii, ale...
ona umiera...
To ją czeka.
Może za dwa tygodnie, może za 12 lat.
Ale to ją czeka i to nade mną wisi.
Nie mogę tego znieść.
Popełniłam błąd, nie powinnam brać kolejnego psa.
To zbyt wiele.
Ja...
Nie oceniajcie mnie. Zamierzam ją uśpić. Ja tylko...
Trzeba to zrobić.
Wiecie co? Na swoją obronę...
w perspektywie historycznej...
to, czy umrze jutro, kiedy ją uśpię, co zamierzam zrobić...
czy umrze naturalnie za 12 lat,
to nie jest nawet pierdnięcie w takiej perspektywie.
To dokładnie taki sam czas.
Więc mam rację.
I ja...
Ona nie umrze na próżno, bo ja ją ukrzyżuję.
O mój Boże, to byłoby urocze.
Nie mówiłam wam, że jest malutka i ma długie nogi.
A jej łapki i tak robią coś takiego naturalnie.
A będę musiała przecież połamać jej łapy.
Zrobiłabym to.
Skoro chcecie być legendą, musicie cierpieć.
Jezus byłby sławny, gdybyśmy go uśpili jak domowego zwierzaka?
Nie.
Jezus, Syn Boży...
umarł za wasze grzechy...
we śnie, otoczony przez swoje ulubione zabawki?
To niedorzeczne.
Będę... Dobra.
Będę pobłażliwa...
i opowiem historię, która jest prawdziwa.
O jednej z moich sióstr, mam trzy siostry.
To będzie o jednej z nich.
Nie powiem, o której, ale...
ma na imię Jodyne.
Jodyne poszła na Uniwersytet w Bostonie.
Jeśli znacie tę uczelnię, wiecie, że mają koedukacyjne akademiki.
Obecnie jest tak na większości uczelni.
Ale w koedukacyjnych akademikach są też koedukacyjne łazienki.
Jodyne nawaliła się najmocniej w życiu na pierwszym roku,
jak to pierwszoroczniaki.
Jakoś dotoczyła się do pokoju, udało się jej zdjąć jeansy.
Po prostu padła w koszulce i majtkach.
Chwilę później pokój zaczął wirować.
Pobiegła do łazienki i zaczęła wymiotować.
Wymiotuje sobie.
I w tym momencie poczuła,
jak ktoś szarpie za jej majtki.
Ale nie mogła się odwrócić, powstrzymać tego, tak mocno rzygała.
Rzyga i rzyga, a ktoś szarpie jej majtki.
Ciągnie w dół, aż do samych kostek.
W końcu skończyła wymiotować,
podniosła głowę, zobaczyć kto to.
Ale nikogo nie było.
Bo ona się po prostu obsrała.
To prawdziwa historia.
Powiem tylko...
Nazwałabym to śmiechem z ulgą.
Albo z ulżenia sobie.
Wiem, że jestem waszym show.
Ale musicie zrozumieć, że wy jesteście moim show.
Byliście tacy piękni.
Wykazaliście tyle empatii.
Martwiliście się.
Można byłoby usłyszeć spadającą szpilkę.
To było miłe.
Rozumiem to.
Myśleliście, że zostanie zgwałcona.
Ona też tak myślała.
Myślała, że zostanie zgwałcona.
Naprawdę dużo o tym myślałam.
Myślę, że to jedyny możliwy scenariusz, kiedy możesz spojrzeć w dół
na parę majtek...
Po prostu...
Po prostu wypełnionych własnym gównem...
i pomyśleć: „Dzięki Bogu.
O mój Boże.
Dosłownie, super”.
Siostra mnie odwiedziła.
Nie ta „srająca w gacie” siostra, tylko najstarsza.
Choć jestem pewna, że narobiła kiedyś w gacie.
W końcu jest z Silvermanów.
Nie, to moja najstarsza siostra, Susie.
Jest rabinką.
Mieszka w Jeruzalem.
„O mój Boże, bezbożna komiczka
i uduchowiona osoba, rabinka, są siostrami?
Ciekawe, jak to jest?” Można o tym podumać w samochodzie?
Więc Susie przyjechała do miasta.
Powiedziała: „Sarah, jutro spotykam się z przyjaciółką Amber”.
Opowiedziała mi wszystko o Amber.
„Amber jest taka niesamowita,
urodziła się i wychowała w Etiopii.
Prowadziła tam na własną rękę sierociniec.
Jest taka inspirująca.
Spotykam ją jutro o ósmej rano.
Czy możemy się spotkać u ciebie?”
Odparłam: „Jasne, nie ma problemu.
Tylko użyj swojego klucza, ja będę spać”.
Następnego ranka oczywiście zapomniała klucza.
Puka do drzwi, muszę jej otworzyć.
Mam zaklejone oczy.
Otwieram drzwi, a ona: „Sarah, oto Amber”.
Ja na to: „Amber, miło mi cię poznać.
Tyle o tobie słyszałam”. Uścisnęłam jej dłoń.
A zamiast dłoni miała hak.
I...
To nieistotne, ale żeby dodać kolorytu,
powiem, że obie ręce to były haki.
Ale... Zaszłam już za daleko.
Po prostu... Potrząsnęłam nim.
Potrząsnęłam jej hakiem.
To była tak fałszywa chwila.
Na pewno doceniłaby coś takiego:
„Masz hak zamiast ręki, nie wiem, jak się zachować”.
A ona powiedziałaby: „Dziękuję, że jesteś ze mną szczera.
Nikt nie jest ze mną szczery.
Tak, możesz nim potrząsnąć, co tam”.
Byłybyśmy prawdziwymi przyjaciółkami, miałybyśmy swoje żarciki,
tak rozgrywa się to w mojej głowie, ale...
Tylko potrząsnęłam jej hakiem, mówiąc:
„To właśnie tak jest mieć ręce”.
Na razie.
I poszłam z powrotem spać.
Udawałam, że to był miły sen.
Ale Jezu Chryste, rabbi.
Powiedziała mi z dziewięć rzeczy o Amber.
Dwie z nich powinny być hakami, prawda? Nie jestem dupkiem.
Choć tyle.
Ma haki zamiast rąk.
Jest niesamowita.
Mieszka w Etiopii.
Prowadziła na własną rękę...
To byłoby bardziej sensowne.
Jest niesamowita, inspirująca.
Cofnijmy się trochę, tak dla przypomnienia...
ma haki zamiast rąk.
Ale nie Susie, nie rabbi.
Nie widzi kolorów.
Nie widzi rąk.
Dlatego jest taka niesamowita.
Jestem...
Jestem bardzo seksualną osobą.
Zawsze można poznać taką osobę,
po tym, jak wspomina to, przechodząc niepostrzeżenie
do następnej części stand-upu.
To taka maleńka wskazówka.
Ale taka jestem.
Wiem, że fajnie jest poświntuszyć podczas seksu.
Próbowałam tego.
To nie działa w moim przypadku, bo ja...
Na przeszkodzie staje mi prawda.
Na przykład:
„O rany, twój kutas jest taki... A nie, nieważne, to był tylko cień”.
To, co ja robię, jest znacznie bardziej szalone.
Świntuszę zaraz po seksie.
Kiedy sprawy już trochę opadną.
Mówię facetowi prosto w twarz, naprawdę cichutko.
„Co by się stało, gdybyśmy teraz pojechali do szpitala
zbadać, czy byłam zgwałcona?
Co o tym myślisz?
Znaleźliby twoje nasienie na moim ciele i wewnątrz mnie?
Bo ja tak uważam.
Naprawdę tak myślę.
Może połaskocz mnie po pleckach, zanim zasnę.
Podoba ci się ten pomysł, matkojebco?”
Mój chłopak jest cudzoziemcem, przysuwam swoją twarz do jego twarzy
i mówię: „USA jest na pierwszym miejscu”.
On na to: „Pierwszym miejscu w czym?”.
„Nie martw się o to.
To ważne dla nas, że w tym przodujemy.
W młodych cukrzykach”.
Jaka jest etykieta...
Nie wiem, czy są tu ludzie pokroju Emily Post.
Jeśli chodzi o przytulanie po spółkowaniu czy po seksie, głupcy.
Jaka jest...
Jaka jest etykieta dotycząca tego, gdzie mają znaleźć się moje...
„palce z jego tyłka”?
Czy ręka ma być daleko wyciągnięta?
Czy... pod poduszką?
Czy po prostu mam ją urwać.
Zupełnie obciąć.
To właśnie stało się z rękami Amber.
Nabijam się z was.
No weźcie.
Wyluzujcie.
To była mina lądowa, miała siedem lat.
Czasem lubię zakończyć kawał jakąś smutną prawdą.
Dziękuję, Jodyne.
Dobrze ci idzie, Sarah.
Dajemy naszym córkom lalki Barbie, żeby miały wyobrażenie o tym,
jak mają wyglądać, gdy dorosną, co jest nieosiągalne.
Dzięki temu uczą się, że są do niczego
i powinny się zabić.
To bardzo ważne.
Musimy uczyć je od małego.
Nie jestem pewna...
kto projektuje te lalki Barbie czy Bratz,
czy inne lalki prostytutki.
Nie jestem pewna, kogo chronimy.
Gdzie leży nieprzyzwoitość...
No dobra, Barbie.
Jej nogi są dwa razy dłuższe niż reszta ciała.
A jej stopy, ona stoi na paluszkach.
Może nosić tylko obcasy.
Nie założyłaby płaskich butów.
Kiedy stawia klocka o trzeciej nad ranem, ma na sobie obcasy.
Bo jest damą.
Jej piersi... No dobra.
A więc...
Jej piersi mają tylko te wielkie, tłuste, błyszczące części,
do których faceci walą konia.
Musimy chronić swoje córki...
przed życiodajnym sutkiem.
To zbyt nieprzyzwoite.
Żadnych sutków.
Nasze córki nie mogą widzieć, co dostarcza pokarmu.
Tylko części, które mogą otoczyć twardego kutasa.
Żadnych włosów łonowych.
To jest osiągalne.
Macie rację, widzowie.
Dzięki, że pilnujecie mojej szczerości.
To ważne, można to osiągnąć.
Nie każdy może sobie na to pozwolić, ale tak jest.
Każdy chciał mieć wargi jak Angelina Jolie.
Nie przechwalam się, ale ja mam jej wargi.
Nie są do końca za takie uznawane.
Moje są pod majtkami.
Ale...
Dlatego lubię przyjemny,
trójkątnie przystrzyżony,
wycieniowany busz.
To nie ma sensu, ale brzmi elegancko.
Zrobiłam...
Sztuka odzwierciedla życie.
Prawda? A życie daje informacje sztuce.
Ale...
Myślę, że filmy nie do końca oddają życie kobiet.
To bardziej jego męskie wyobrażenie.
Trochę się to zmienia, ale nawet w wysublimowanych filmach,
kiedy widzimy masturbującą się kobietę,
ona zawsze leży na plecach. Rozmarzona i seksowna.
Nie leży na brzuchu, z wywróconymi oczami, z szeroko otwartą gębą, tak jak to jest.
To działa.
Uczymy się, czym jest miłość, z filmów i telewizji.
To rujnuje nam jej obraz.
Komedie romantyczne, całe to gówno, to zrujnowana miłość.
Mówi się nam, że jesteśmy niekompletni,
że musimy znaleźć tę jedyną osobę na całym świecie, która nas dopełni.
Przysięgam wam, na świecie są tysiące osób,
które idealnie do was pasują.
A ja nie chcę być dopełniona, nie chcę.
Każdego dnia pracuję nad tym, żeby być zupełnie kompletną osobą.
Nie chcę robić z ciebie całości.
Chcę, byś był całością.
Wiem, powiedziałam niechcący „dziura do walenia”.
Kolejna rzecz, której nie ma Barbie.
To byłoby dziwne stanowisko feministek.
„Czemu ona nie ma dziury do walenia?”
„Nie wiem, a co to? To subiektywne określenie”.
Zapisane.
Robiłam tu kilka lat temu zbiórkę dobroczynną
z organizacją przyjaciółki, Lizz Windstead, Lady Parts Justice.
Sprawdźcie to.
Dotyczyło to po prostu
prawa posiadania wyboru.
Ale było skierowane tylko do kobiet z Teksasu.
Bo w tamtym czasie każda klinika aborcyjna
w Teksasie była zamykana. Zostało ich tylko pięć.
Od tego czasu znacznie się to pogorszyło,
a my chciałyśmy zebrać pieniądze,
żeby dać je kobietom w Teksasie,
żeby mogły wynająć nianię
na czas 12-godzinnej drogi do kliniki aborcyjnej.
Na badanie mammograficzne w przystępnej cenie, cytologię, cokolwiek.
Zrobiłyśmy więc to show, a na zewnątrz czekali protestujący.
Wiecie, prawo do życia, Baptyści z Westboro, ludzie z NPR.
Nie NPR.
NRA.
To coś innego.
Z zupełnie innej beczki.
Protestowali na zewnątrz.
I nie będę na nich psioczyć, bo jestem taka, jak oni.
Jesteśmy tacy sami.
Jestem efektem swojego wychowania.
Wychowała mnie para liberalnych, przejmujących się, demokratycznych Żydów.
Teraz ja jestem taka. Chciałabym móc myśleć,
że dotarłam tu sama, ale to raczej niemożliwe.
Jestem efektem swojego wychowania.
A ci ludzie zostali wychowani przez kochające osoby.
Którzy mówili im: „Tamci ludzie chcą zabijać dzieci”.
Będąc ich dzieckiem, chciałabym ich powstrzymać.
Stałabym na zewnątrz, protestując.
Wyszłam na zewnątrz, tylko po to, żeby się przywitać.
I nadać morderczyni dzieci ciepłą, przyjazną twarz.
Powiedziałam: „Hej, czy to nie wspaniałe,
że żyjemy w kraju, gdzie mogę zrobić takie show?
Bo to coś, w co wierzę,
a wy możecie je oprotestować, bo wy w to wierzycie?
I możemy zajmować pokojowo tę samą przestrzeń?”.
Facet na to: „O Boże, masz absolutną rację”.
Żartuję, powiedział: „Pójdziesz za to do piekła”.
Ja na to: „Dobra, miło było poznać”.
Ale była tam też 9-letnia dziewczynka w małym różowym sweterku.
Miała wielki transparent, dwa razy większy od niej.
Mówił: „Aborcja to krwawe morderstwo”.
Słowo „krwawy” było namalowane czerwoną, kapiącą farbą.
Wtedy po raz pierwszy pomyślałam: „Musieli wybrać się
do Michaels, Blick's czy innego papierniczego, by kupić materiały.
Może do Hobby Lobby”.
Dziewczynka mówi:
„Bóg cię nienawidzi”.
Odpowiedziałam: „Naprawdę myślisz, że Bóg potrafi nienawidzić?”.
A ona: „Tak, nienawidzi ciebie”.
Wtedy opowiedziałam jej żart o kupie.
A ona na to.
Naprawdę wspaniale zjednują ludzi.
Ale miała rację. Aborcja zabija, potrafi zniszczyć ci cały dzień.
Dosłownie wysysa z ciebie życie.
Wiem, ostatnie dwa żarty nie były mądre.
Nie miały żadnej głębi, to tylko gra słów.
Ale uwielbiam je tak samo jak...
swoje własne abortowane płody.
Zróbmy tu pauzę.
Gratulacje, Teksasie.
Teksas był niemal na trzecim miejscu...
ale wtedy sędzia nałożył na niego tę bzdurę.
Powinniście to wiedzieć. Nie winię was za nieznajomość prawa,
bo jesteśmy...
Każdego dnia zdarzają się okrucieństwa za okrucieństwami.
Ale nie uwierzycie w to, to prawda.
Prawo stanowi tam, że jeśli w tych stanach będziesz mieć aborcję
albo poronisz,
na tobie ciąży obowiązek pokrycia kosztów pogrzebu
tkanki płodu.
Co?
Szaleństwo.
Potworność.
Chciałabym bardzo przemawiać na tych pogrzebach.
Umarł tak, jak żył.
Wielkości ziarenka sezamu bez wyczuwalnych funkcji mózgowych.
Teraz zwrócimy go ziemi...
gdzie on...
Nie wiem, może zostanie zjedzony przez świerszcza.
Wróćmy do tej zbiórki.
To sprawa, o której prawo religijne wie, że będzie bardzo trudno...
Nie religijne, teraz stoi za tym chyba rząd,
rząd wie, że będzie niezwykle trudno
obalić sprawę Roe przeciwko Wade. Uczynić aborcję nielegalną raz na zawsze.
Co więc robią? Docinają z różnych innych stron.
Tworzą drobne, obłudne przepisy, które są środkiem do ich celów.
„Wasze kliniki muszą mieć korytarze
na pięć i pół metra szerokości”.
Kliniki na to: „Nie możemy...
Nie mamy... To by kosztowało... Nie stać nas na to...”.
„No to w takim wypadku chyba musimy was zamknąć, prawda?”
Zupełnie jak Boss Hogg z Dukes of Hazzard czy coś podobnego.
Ktoś rozbija twoje światła w aucie i mówi:
„Chyba nie możesz prowadzić. Masz rozbite przednie światła”.
To dokładnie to samo.
A pogwałcenie...
Zdziecinniałe przepisy o aborcji, o tym, że kobieta musi to przemyśleć.
Idź do domu na trzy dni i przemyśl to.
Chyba już o tym myślałam, pojebie.
Albo...
Pogwałcenie nas ultradźwiękami, kiedy wkładają w ciebie kamerę
i każą ci patrzeć na obraz z USG, żeby zobaczyć życie w twojej macicy.
Zatrzymajmy się na chwilę.
Bo mam jeszcze jedną ciekawostkę, która się wam spodoba.
To prawda, naukowcy wiedzą o tym od dwóch dekad.
Jeśli wierzycie w naukę.
To...
To jest to.
Sperma potrafi czuć.
Wszyscy wiemy, że ją czuć.
Ale...
Plemniki, te muszelki na brzegu morza.
Sarah, skup się.
To ważny wieczór.
To poważna sprawa.
Plemniki mają zmysł węchu.
Mają zmysł węchu, to prawda.
To oznacza, że sperma żyje.
Wiecie, co to oznacza.
Trzeba ustanowić prawo dla tego gówna.
Musimy chronić dzieci.
Chcę tylko chronić nienarodzone dzieci.
O to się martwię, to właśnie zrobimy.
Następnym razem, gdy poczujesz ochotę zwalić konia do skarpety
albo do odpływu...
Nie wiem czemu, ale wyglądasz mi na faceta kończącego na swoim brzuchu.
To nie ma znaczenia.
Nieważne, jakkolwiek walicie konia,
tu nie ma osądów.
Mam rację, prawda?
Mam szósty zmysł.
Gdyby tylko była to super moc, która ocali świat.
Ale...
To właśnie zrobimy. Zanim faktycznie sobie zwalicie,
jakkolwiek to lubicie...
Mam ochotę dalej zgadywać.
Ty lubisz posuwać materac bez użycia rąk.
Leżysz na płasko...
Zamrugaj, jeśli... Wiedziałam!
Chłopcy, rozśmieszacie mnie.
Jesteście mili.
No dobra, Sarah.
Zanim to zrobicie, musicie przyjść do kliniki.
Weźmiemy długą, cienką...
igłę jak do robótek, z kamerą GoPro.
Wejdzie przez twoją cewkę moczową, dziurkę w penisie.
Do góry, wyobraźcie to sobie.
A potem w dół, do moszny.
Wprowadzimy tam ultradźwięki
i będziecie mogli naprawdę zobaczyć
życie w swoich jajach.
Naprawdę wierzę...
że większość facetów nie będzie miała ochoty zwalić po czymś takim.
To piękne.
Show-biznes jest taki dziwny.
Nie wiem dlaczego szczególnie wtedy mnie to uderzyło.
Ale kilka lat temu wystąpiłam w odcinku serialu Żona idealna.
To taki dramat prawniczy.
To była niezła zabawa.
Może dlatego, że dużo tam siedziałam i patrzyłam, jak nagrywają.
Nigdy byście nie uwierzyli, jak działa show-biznes, to szaleństwo.
No dobra.
Zobaczymy, czy uda mi się to wyjaśnić.
Była scena z dużym pokojem konferencyjnym, bo to dramat prawniczy.
Jest w niej wiele postaci.
I wszyscy rozmawiają, a całe to gówno się dzieje.
Robią pierwsze ujęcie, pokazują ładne, szerokie ujęcie całej sceny,
ze wszystkimi postaciami i w ogóle.
Kręcą to kilka razy, potem robią zbliżenia
i robią wąskie ujęcie, gdzie jest tylko...
Widać tylko trójkę postaci.
A kiedy kończą tę scenę, w naszej głowie wciąż jest cała sala,
bo widzieliśmy ją wcześniej.
Ale w rzeczywistości, kręcąc ją, wokół nich nie było reszty pokoju.
Jest za to pełno różnych
płacht doświetlających, kamer, świateł.
Całe to pozostałe gówno.
Nie znam wszystkich nazw.
Kamerzyści i reszta gówna.
I Christine Baranski mówi:
„Chcę mieć te papiery na biurku w poniedziałek rano”.
Jest na obcasach w swojej garsonce,
skulona Christine Baranski, nie może iść dalej,
bo jest tam tyle gówna blokującego przejście.
Ale musi się skulić jak najbardziej,
żeby nie zasłaniać sobą światła
dla aktorów, którzy dalej są w tej scenie. Siedzi więc tak.
I wtedy Josh Charles mówi:
„Wredne babsko. Do poniedziałku”.
A wy widzicie tylko tyle.
Właśnie beknęłam.
Jestem człowiekiem.
Trzy tygodnie temu stałam na czerwonym.
Nie, zatrzymajmy się na chwilę.
Brałam lekcje aktorstwa w wieku 10 lat w New Hampshire.
To jest powiązane.
Przede wszystkim, nauczyciel aktorstwa był wredny.
Pamiętam, jak powiedział...
Za zadanie mieliśmy przyjść z ulubioną piosenką
i zagrać do niej.
Przyszłam ze swoją ulubioną, to było...
„Don't Stop Believin'”.
Wybaczcie.
Myślałam, że aktorstwo polega na zaśpiewaniu jej z playbacku.
Więc zrobiłam tak.
A on się po prostu wściekł.
Szkoda, że w wieku 10 lat nie umiałam wyciągać takich wniosków:
„Pewnie przechodzi właśnie przez coś trudnego.
To dlatego”.
Nie umiałam tak myśleć w tym wieku.
Po prostu pomyślałam, że jest zjebem.
Ale nie o tym chciałam opowiedzieć.
Pierwszego dnia zajęć powiedział:
„Aktorstwo...
polega na reagowaniu”.
Pomyślałam: „Co to znaczy?”.
„Re?”
Wiedziałam, że „re” znaczy znowu.
Pomyślałam: „Zagrać jeszcze raz?”.
Tak czy siak.
Trzy tygodnie temu stałam na czerwonym.
Myślałam:
„A, reagowanie.
No właśnie.
O tak.
Zgadzam się z tym. Aktorstwo to reagowanie.
Powinieneś był to tak powiedzieć”.
Zdanie sobie sprawy...
z czegoś.
To myśl przewodnia tego fragmentu mojego występu.
Uświadomienie sobie czegoś...
Musiałam jeździć na obóz
co roku, od kiedy skończyłam sześć lat.
To było okropne,
bo moczyłam się w łóżko aż do 15 roku życia.
Więc to był koszmar.
Nauczyłam się wielu rzeczy, takich jak całkowite odrzucenie.
Układanie wyrka na mokrych prześcieradłach, jechanie moczem
i udawanie, że nic się nie stało.
Co za rodzic wysłałby dziecko moczące się w nocy na obóz?
Muszą być potworami. Nie.
Nie są potworami.
Chodzi o to.
Mój tato...
dostawał codziennie cięgi od swojego ojca.
I nagle w trakcie roku szkolnego został wysłany do gojów.
Do szkoły z internatem, wybaczcie.
Do szkoły z internatem.
I w tej szkole
codziennie dostawał kopa w dupę,
wyzywany był od plugawych żydów,
bo to było wtedy, gdy...
Ameryka była wspaniała.
I...
No dobrze.
To było niezłe.
I nagle pewnego lata
pojechał na obóz i rozkwitł.
Był gwiazdą, wszystkim, czym pragnął zostać.
Rodzice myślą po prostu, że...
Pomyślał: „Nie, obozy są wspaniałe.
To ją nakieruje. Sprawi jej przyjemność.
Bo tak właśnie było ze mną”.
Musiałam więc jeździć na obozy.
W ramach pocieszenia dawał mi książki z dowcipami.
Bo uwielbiałam dowcipy.
Może też nawiązywałam dzięki temu przyjaźnie.
Pamiętam lato, kiedy miałam osiem lat,
bo dopiero co nauczyłam się czytać, kiedy miałam siedem lat.
Ktoś na widowni w Vermont powiedział: „Ja miałem cztery”.
Zajebiste gratulacje, ja miałam 7.
Nauczyłam się czytać w wieku 7 lat.
Więc miałam 8 lat, cieszyłam się.
Miałam książki, chciałam sobie poczytać.
A mój ojciec nie znał żadnych granic.
Nie wiem, czy przejrzał je wszystkie, czy nie.
Ale to było Truly Tasteless Jokes część pierwsza i druga.
Pamiętam pierwszy dowcip na pierwszej stronie.
Długości jednego akapitu, ale powie się go w dwie sekundy.
To było: „Czerwony Kapturek, coś tam, coś tam”.
Potem zły wilk mówi: „Zjem ci coś”.
A Czerwony Kapturek na to: „A jedz sobie,
już nikt się normalnie nie pieprzy?”.
Pomyślałam: „Co to znaczy?”.
A potem w wieku 30 lat pomyślałam: „O Jezu Chryste.
To takie nieodpowiednie”.
Mój tata nie ma żadnych granic.
Nie wydaje mi się...
Traktował nas jak kumpli.
Jednego razu, gdy byłam naprawdę mała,
poszedł z mamą na podwójną randkę.
A gdy wrócili do domu, przycupnął sobie w holu.
Była tam ławka.
Siedział sobie, a ja spytałam go, jak było.
A on na to: „To był kurwa koszmar.
Mieliśmy wyjść ze Sterlingami,
ale pojawił się tylko pan Sterling,
bo pani Sterling miała okres.
A kiedy ma okres, wygląda to jak strzępy wątróbki.
Ja przecież nie muszę tego wiedzieć”.
Powiedziałam: „Tato, rozumiem.
Mam pięć lat i nawet ja nie muszę tego wiedzieć”.
Ale mój tato...
Obóz to miejsce, gdzie żył.
Do dziś ma stamtąd najlepszych przyjaciół.
Poznał ich na obozie.
Niedługo skończy 80 lat, a spotykają się regularnie na zjazdach.
Ma zdjęcie ich wszystkich, kiedy zostali opiekunami na obozie.
Niesamowite, jest z 1953 roku.
Powiedziałam: „Tato, musisz mi to wysłać”.
A on wysyła mi to zdjęcie z dokładnym wpisem, kto jest kim
i co teraz robi.
„To Phil Holman. Jest teraz sędzią.
To Arnie Goldstein.
Wiesz, jest właścicielem Martin's House of Cloth.
To Danny Gold.
Zrobił raz Punchy'emu Kramerowi laskę, a my wszyscy patrzyliśmy.
To Cy Schwartz.
Pracuje w Clam King.
To jest... On...
To Morris Simon.
To Punchy Kramer.
A to jest, no wiesz...”
Powiedziałam: „Tato, zacznij od tego, albo zakończ na tym”.
On nie ma żadnego wyczucia.
Jeździł więc na obozy, aż w końcu został opiekunem.
Myślimy o opiekunach jako o osobach dorosłych.
Ale to 16-letnie dzieciaki.
Musiał co tydzień wypełnić ankietę
dotyczącą każdego obozowicza.
Na przykład: „Czy dobrze się zachowuje?
Czy śpi? Czy mył zęby?
Chodził do łazienki?”.
Pod spodem było „L/T”.
Tata nie wiedział, co to znaczy.
Ale wstydził się zapytać.
Użył logiki i stwierdził: „No dobra.
Jest zaraz po łazience, więc pewnie
chodzi o luźne czy twarde”.
Więc przez całe lato...
ojciec prosił obozowiczów, żeby przychodzili po niego...
po tym, jak postawią klocka.
Żeby mógł je obejrzeć.
I dokonać pobieżnej oceny...
czy było luźne czy twarde.
Uwielbiam tę historię.
Znaczy to, że jest gdzieś pokolenie staruszków na terapii,
mówiących:
„Miałem jednego opiekuna na obozie, który miał obsesję na punkcie mojej kupy.
Czy to...?”.
Byłeś molestowany.
A, i to oznaczało „list do domu”.
Ale dzięki Bogu, że nie zapytał.
To byłby taki wstyd.
Rodzice rozwiedli się, gdy miałam siedem lat.
Mama wróciła na studia, by zdobyć dyplom.
Moje siostry były starsze.
A ja trafiłam pod opiekę zakonnic.
Trafiłam chyba do jakiegoś zgromadzenia,
ale wyglądało to...
jak jakiś wiktoriański dom z zakonnicami.
Miały przedszkole.
Od tamtego czasu poznałam wiele niesamowitych zakonnic.
Ale one takie nie były, to były pizdy.
Naprawdę.
Biły nas.
Wcześniej nie byłam bita.
Bardzo się ich bałam.
Jeśli na przykład nie spaliśmy na malutkich matach w czasie drzemki,
to nas biły.
W czasie lunchu wychodziliśmy na spacer do lasu, to było w New Hampshire.
Dawały nam kanapki z masłem orzechowym i galaretką.
Musieliśmy zjeść całe, inaczej nas biły.
Uwielbiam masło orzechowe i galaretkę.
Ale to było co innego.
To było masło orzechowe i dżem.
A dżem jest...
Wcześniej go nie jadłam.
Jest inny.
Ma w sobie kawałki owoców.
Ale musieliśmy zjeść wszystko, bo by nas zbiły.
Tak bardzo się bałam...
Nie wiedziałam, jak tym razem zniosłabym cios.
Poczekajcie chwilę.
Wciśnijmy pauzę.
Zatrzymajmy się na chwilę, coś wam opowiem.
To normalne ludzkie zachowanie, opowiadamy sobie straszne historie.
Straszne historie.
Straszne.
Opowiadamy je sobie...
Powiedziałam to za dużo razy.
Opowiadamy sobie straszne historie.
To ludzka cecha.
Na przykład: „Muszę przejść przez tę dziurę na drodze,
zanim przejedzie mnie ten samochód, bo zginę”.
Nie tylko ty, wszyscy tak robią.
Każdy tak mówi.
Mój terapeuta twierdzi, że tak radzimy sobie z naszą śmiertelnością.
Jadłam więc tę kanapkę z masłem orzechowym i dżemem,
a w głowie opowiadałam sobie straszne historyjki.
A jedna z nich była taka,
że ten dżem to krew z okresu zakonnic.
Ale musiałam zjeść wszystko, bo bałam się, że mnie zbiją.
Jadłam to tak.
I od razu połykałam. Nie wiem,
co siedziało w mojej głowie,
że myślałam, że dżem ma w sobie kawałki jakby wątróbki.
No dobra, spróbuję wam opowiedzieć tę historię.
Prawie zginęłam tego lata.
Naprawdę prawie zginęłam.
Byłam w trasie.
Miałam gówniany ból gardła.
Nie myślałam o tym za dużo.
Taki zwykły wynik przeziębienia.
Wróciłam do domu, gardło znowu mnie bolało.
Pomyślałam sobie: „Jestem w domu, pójdę do lekarza”.
A ja nigdy tego nie robię.
Poszłam więc do lekarza.
Kazał mi długo czekać.
Miałam już ochotę wracać: „Pieprzyć to”. No ale zostałam.
Zagląda mi do gardła i nagle mówi:
„Idziemy na ostry dyżur”.
Miałam wrzód na końcu
mojej tchawicy, gdzie wdychamy i wydychamy powietrze.
Gdyby ten wrzód urósł o kolejny milimetr
i zablokował mi dopływ powietrza, to umarłabym.
Albo by eksplodował,
a był wypełniony trucizną, która by mnie zabiła.
Nie bójcie się, to naprawdę rzadkie. Nie przytrafi się wam.
No chyba że przytrafi.
Ale...
Musiałam więc jechać do szpitala.
A tam na miejscu podali mi jakiś
rodzaj narkotyku,
żeby uspokoić mnie przed operacją.
I bez mojej wiedzy
powiedzieli mojej przyjaciółce Amy i mojemu chłopakowi Michaelowi,
że to: „Bardzo niebezpieczna operacja.
Może nie przeżyć.
Jest bardzo ryzykowna”.
Tymczasem ja się czułam dobrze.
Myślałam sobie: „Jestem za mało naćpana”.
Narzekałam, że to za mało.
Mogę wam dokładnie opowiedzieć, jak to było, bo Amy poczuła
przemożną chęć, by to wszystko nagrać.
Więc...
Widać mnie, jak mówię: „Jestem za mało nawalona”.
A oni na to: „Jest w porządku”.
A potem udowodniłam im, że nie jestem wystarczająco nawalona,
wyjaśniając im Brexit.
To było bardzo zawiłe, miałam swoje zdanie.
Byłam naprawdę perfekcyjna.
Słychać głos anestezjologa:
„O rany, ona ma rację”.
I wtedy...
Wtedy widać, jak mnie gdzieś wywożą.
Michael i Amy nie mogli ze mną pójść
za jakieś drzwi na salę operacyjną.
Więc wychodzę i powiedziałam coś do Michaela, czasem tak robimy,
kiedy na przykład zamykają się drzwi od windy.
Chcę się spotykać z innymi.
I wtedy...
Ostatnia rzecz na nagraniu to ja wpatrująca się w jej telefon:
„Puśćcie to w zwolnionym tempie we wspomnieniu o mnie”.
Więc...
No i miałam tę operację.
Przeżyłam i...
Ale był to naprawdę ciężki tydzień,
bo mam bardzo niskie ciśnienie,
przez co nie mogli mnie do końca uśpić.
Więc musiałam...
Po operacji wsadzili mi rurkę do oddychania w gardło.
To ludzki odruch, że kiedy się budzisz,
masz ochotę wyrywać sobie coś, co ci tkwi w gardle.
Musieli więc przywiązać mi ręce.
Gdy się budziłam,
chciałam to sobie wyrwać z gardła.
Wtedy czułam, że mam przywiązane ręce.
Przyszło mi do głowy, że każdy w tej sytuacji
pomyślałby: „Porwało mnie ISIS”.
To było tak przerażające.
Wtedy do mojego łóżka podchodziła siostra, mówiąc:
„Kochanie, już dobrze, miałaś operację.
Musieli przywiązać ci...”. Wtedy rozumiałam
i od razu zasypiałam. Chwilę później znów się budziłam
i wszystko zaczynało się od początku.
To było przerażające.
To był koszmar, nie pamiętam...
Byłam świadoma, ale nic nie pamiętam.
Było też kilka zabawnych historii.
Na przykład...
Wszystko mnie swędziało.
Przez leki wszystko mnie swędziało,
a moje ręce były związane.
Siostry kłóciły się z pielęgniarkami,
żeby uwolniły mi choć jedną rękę, żebym mogła się podrapać.
W końcu to zrobiły.
To było...
Czułam swędzenie tuż przy kroczu.
To była taka ulga.
Mój przyjaciel John stał w rogu pokoju.
Nie pamiętam tego, opowiedzieli mi to.
Wyciągnęłam rękę
i zrobiłam tak do Johna.
Innym razem, kiedy miałam związane ręce.
Tak zrobiłam?
A on na to:
Tak myślę, bo nie pamiętam.
Innym razem...
Podobno w pokoju była pielęgniarka.
A ja w jakiś sposób, choć nie mogłam mówić ani ruszać rękoma,
dałam jej znać, że coś się nagle stało.
Musiałam jej coś powiedzieć, dostałam kartkę i papier.
Piszę więc, to było takie ważne.
Napisałam to i jej podałam.
Ona patrzy, a tam jest napisane: „Czy mieszkasz z matką?”.
I rysunek penisa.
Myślę, że...
to prawdziwy dowód na to, że kiedy świadomość jest wyłączona,
działa jak geniusz komedii.
Słuchajcie, dotarliśmy do zwieńczenia tej historii.
Robicie szum, bo zaimponowałam wam znajomością tego słowa?
Dziękuję.
Głośno wyrażaliście swoje zdanie, ale w odpowiedniej ilości.
Nie ma za co.
Następnym razem, gdy będziecie chcieli skłamać, powiedzcie: „Hurra” czy coś.
Spróbujmy, zróbcie tak:
No dobra, zwieńczenie.
Dobrze powiedziałam?
Teraz musimy nagrać takie wasze ujęcie.
Tak, jesteśmy tutaj.
Jezus powróci.
Na moich plecach.
Tak to jest.
To była woda, a on przemienił ją w nasienie.
Jakie to sprytne.
Nie wiem, czy Bóg jest.
Nie umiem sobie wyobrazić, że jest.
Ale nie wiem.
Wy też, wiecie?
Ale jeśli Bóg istnieje, to jest to Bóg,
któremu nie przeszkadzają morderstwa,
głodne dzieci i zajęcia z kolarstwa stacjonarnego.
Wszystkie te okrucieństwa życia.
Myślę, że...
kolarstwo jest super,
jeśli uwielbiasz być walona w krocze 70 razy na minutę.
Tymczasem rzesze...
Dziękuję, Steve Agee.
Tymczasem rzesze białych ludzi śpiewają tam słowo na CZ z taką radością.
To dlatego, że grają tam hip hop.
Czy ja musiałam to mówić?
O rany.
Myślicie sobie: „To właśnie tam robią?
Czy dzięki temu spalę kalorie?”.
Tak.
Czuję, że...
Czuję się jak oszustka, bo gadam tak dużo
o Bogu, Jezusie i tym wszystkim.
Wstyd mi się do tego przyznać, ale to powiem.
Nie czytałam Biblii.
Próbowałam, naprawdę.
Na swoją obronę powiem, że tego nie da się czytać.
To takie nudne.
Takie poważne.
A jednocześnie nie aż tak głębokie, za jakie się uważa.
Czyta się ją niczym jakiś super gówniany scenariusz Gry o tron.
Kiedy powróci Gra o tron?
Dopiero w czerwcu?
Kwietniu?
- Czerwiec - Czerwiec?
Dopiero był czerwiec.
O mój Boże.
Uwielbiam ten serial.
Nie jest idealny.
Nie jest do końca idealny.
Na przykład wszyscy noszą zbroje ważące ze 400 kilogramów.
A potem nic odtąd dotąd.
Zostawiają to do oddychania.
A wiecie, jaka jest najczęstsza przyczyna zgonu w Grze o tron?
Dźgnięcie w szyję.
Odcięcie głowy.
Podcięcie gardła.
W fikcyjnej przeszłości jest kowal, którego trzeba zwolnić.
Aplikacja, której używam do Twittera, pozwala mi...
Brzmiałam tak staro, mówiąc to.
Aplikacja, której używam do Twittera,
pozwala mi zaplanować tweety.
Lubię to, bo czasem wymyślę dwa, trzy tweety na raz.
Nie chcę spoilerować.
Rozkładam je w czasie.
Wiele lat temu, w początkach Twittera,
zaplanowałam jeden tweet.
Ustawiłam go na 20.05 czasu pacyficznego.
Czemu to pamiętam?
Bo o 20 czasu pacyficznego...
złapaliśmy i zabiliśmy Osamę Bin Ladena.
Cały Twitter aż wrzał.
A o 20.05...
Tweetnęłam:
„Dlaczego kupki mojego psa wychodzą zimne?”.
Przypominam, że to był zaplanowany tweet.
Myślałam, że jestem taka dobra.
Czułam się trochę jak Peter Sellers w Wystarczy być.
Ludzie zakładają, że mam więcej głębi.
Na pewno ludzie to zauważyli i pomyśleli:
„To było bezduszne. Ale to nasz obowiązek”.
Dobra, zakończę w ten sposób.
Zgaduję, że to raczej bezbożne towarzystwo.
Jestem już trochę w trasie, lubię kończyć występ, pytając czy...
Czuję się jak łobuz, bo to takie bezbożne.
Zazwyczaj będąc w pozostałej części kraju,
jedyną bezbożną osobą jestem ja,
wtedy nie czuję się jak dupek.
Ale czy jest tu ktoś, kto wierzy w Boga?
Nie: „Wierzę, że tam coś jest”. Chodzi mi o zorganizowaną religię.
Chrześcijaństwo, islam, judaizm...
Macie pięć sekund, by podnieść ręce, jeśli jesteście blisko.
Tak myślałam.
Serio?
Czy możesz podejść bliżej, bo stoję w świetle?
Podejdź do sceny.
Jaka jest twoja religia?
Powiedziałbym, że chrześcijańska.
Powiedziałbyś?
Jest wiele innych możliwych określeń.
Jestem protestantem.
Określiłbym się jako luteranina.
W porządku.
Dobrze.
Jak pan się nazywa?
- Troy. - Cześć, Troy.
- Cześć. - Dzięki, że to zrobiłeś.
To bardzo odważne.
Jesteśmy w bezbożnym Los Angeles.
Wyciągnęłam temat bezbożności.
Nie chcę, żebyś się czuł prześladowany czy coś.
W porządku, podniosłem rękę dobrowolnie.
Mówiłeś, że jak masz na imię? Troy?
- Troy. - OK, to zabawne.
W porządku, Troy.
Nie mogę się doczekać, by zapytać.
Cieszę się, że jest tu uduchowiona osoba.
W porządku, jesteś chrześcijaninem.
- Tak. - Protestantem.
Oto pytanie...
które powinno być jednym z wielkich pytań.
Dobrze.
Tak czy nie...
Pozwoliłbyś Bogu spuścić się do ust?
- Nie. - Nie?
- Nie. - OK, wracaj na miejsce.
O mój Boże, nie.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję, Troy.
Nie. To dla mnie niesamowite.
A jednocześnie nie jest czymś wyjątkowym.
To nie jest wyjątkowa odpowiedź.
Powiedziałabym, że odpowiedź powinna brzmieć tak.
Ale powiem też, że gdy tak jeżdżę po kraju,
przynajmniej 80 procent facetów powie „nie”, tak jak Troy.
Gratuluję, nie jesteś wyjątkowy.
A jednocześnie nie masz racji, moim zdaniem.
To takie małostkowe.
Aż do tej chwili, Troy, mówiłeś: „Boże,
wiem, że istnieją gwałty, AIDS,
głód, ludobójstwa i morderstwa.
Ale wiem, że masz jakiś plan, a ja jestem twoim sługą.
Chyba że oferujesz spermę.
To ja wysiadam”.
To takie małostkowe.
Bóg nakazał Abrahamowi zabić swojego syna.
I wiecie, co na to Abraham?
„Nie ma problemu. Chip!
Chodź tutaj”.
Wiem, nie czytałam Biblii, ale każdy wie, że syn Abrahama to Chip.
Abraham zamierzał zamordować syna.
I tuż przed tym Bóg powiedział: „Żartowałem. Czy mogę ci
się spuścić do gęby?”.
Abraham na to: „Czy to test mojej wiary?”.
Bóg odpowiada: „Oczywiście, że tak”.
I wtedy Bóg doszedł w Abrahamie...
To się powoli zmienia w fan fiction, ale Bóg doszedł w ustach Abrahama.
Abraham powiedział:
„O rany, myślałem, że wycofasz się w ostatniej chwili,
tak jak to zrobiłeś przed zabiciem mojego...”.
Albo byłoby to raczej: „Tak, jak nie zabiłeś mojego syna”.
A Bóg: „Działam w tajemniczy sposób”.
Dziękuję wam bardzo.
- Dobrze. - Wciąż jasno myślę.
- Proszę. - Ale właśnie podali mi
coś dożylnie. Czuję się, jakbym...
Jakbym była na haju.
Czy ja jestem na haju?
Czuję się, jakby...
To nic wielkiego, naprawdę.
Nie jest bardzo mocne.
Czuję się, jakbym mogła...
wziąć udział w debacie politycznej.
Powiedz mi na temat Brexitu.
Brexit to ci sami ludzie,
którzy nazywają swoje dzieci... Bentley,
bo myślą, że tak jest z klasą.
Tacy ludzie głosują za Brexitem.
Kompletnie niewiedzący, niewinni.
Myślą, że to w ich interesie.
A naprawdę głosują całkowicie przeciw niemu.
To wszystko, co zapewnia im UE, żeby podnieść im komfort życia.
Pozbywają się tego.
Liczą na Narodową Służbę Zdrowia, a to wielka pusta obietnica.
No wiesz.
I co zrobisz? Na świecie jest mnóstwo Bentleyów,
dużo Mercedesów i Porsche.
I oni zostaną striptizerami.
Ale niektórzy mogą zostać sędziami Sądu Najwyższego.
Mam nadzieję.
Wierzę w ludzi.
Wszyscy słuchamy tego samego...
W innym zestawie kłamstw.
Może powinnaś...
- Ciągle gada z sensem. - Dacie jej więcej?
To prawda, nie czuję się nawalona.
Nie, to prawda.
Masz rację.
Gdyby do ludzi przemawiały...
- Taka jest na co dzień. - ...osoby bez ukrytych celów,
i mogły szczerze podejmować najpoważniejsze decyzje,
oparte na tym, co jest najlepsze dla nich i dla całego kraju,
dookoła nas byłyby same sukcesy.
Prawda?
Ale niestety tak nie jest.
Wciąż nie jestem bardzo nawalona.
Ten towar to gówno.
No cóż...
Zaraz zawiozą mnie na oddział
i uśpią mnie na parę dni z rurą do oddychania.
To taka nowa dieta.
Czy tego się spodziewasz, kiedy się obudzisz?
Nie, tego się nie spodziewałam.
- Dobrze. - Na razie. Kocham was oboje.
- Kocham cię. - Na razie.
- Do zobaczenia po wszystkim. - Chcę się spotykać z innymi.
A niech cię.
Kochamy cię.
Kocham cię, pa.
Puśćcie to w zwolnionym tempie we wspomnieniu o mnie.
Napisy: Marta Kliber