Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kızlar ve çocuklar, alkışlarınızla,
Sarah Silverman.
Merhaba.
Teşekkür ederim.
Çok teşekkür ederim.
Burada olduğunuz için çok mutluyum.
Metal detektörleri için üzgünüm.
Benim hatam. Ben...
Bir tweet attım ve bazı insanlar beni öldürmek istediklerini
ifade etme ihtiyacı duydular.
Ve...
Askeri darbe istediğim için üzgünüm.
Uzak bir ihtimal olduğunu biliyordum.
Komedyen olunca, Twitter'a bir şey göndermeden önce
etraflıca düşünmelisiniz.
Kim olduğumuzu sanıyoruz, başkan mı?
Gerek yok.
Ama memnun oldum.
Süslü biri değilimdir.
Ben...
Yani, seksi çamaşır giymiyorum.
Ben... Takı takmayı seven arkadaşlarım var, onları severim.
Ama ben... Takıların değerini hiç anlamıyorum.
Öte yandan... Güzel bir otel odasına bayılırım.
Jakuziye ihtiyaç duyarım.
Yani, kendi şeylerim var.
Turnedeyken,
gerçekten de çok iyi otellerde kaldım.
Ve hiç şikayet etmeyeceğim çünkü şikayet eden
bir Yahudi gibi olmaktan korkuyorum.
Bu bir klişe.
Gerçeklere ve kalıplara dayanıyor.
Ve sonra, bu kalıplardan yapılan çıkarımlara.
Neden kendi kültürünü kötülüyorsun, Sarah?
Üzgünüm.
Güldüler mi? Evet. Tamam.
Ama aradım.
Ve şöyleydim, "Her şey muhteşem.
Çok teşekkür ederim.
Ama...
...fark ettim ki...
...şeyde sperm var gibi...
Sanırım yorgan deniyor.
Ve... Ya da battaniye.
Ve ayrıca...
Ayrıca komodinde de biraz var.
Ayrıca göğsümün her yerinde meni var. Bu...
Üzgünüm.
Sadece, eğer şey varsa...
Şikayet etmeyi sevmem.
Eğer iyileştirme öneriniz varsa...
Kabul ederim."
Böyle konuşunca beni duyabiliyor musunuz?
İyi bir ses sistemi.
Böyle konuşunca beni duyabiliyor musunuz?
Lazerli epilasyon yaptırdım.
Ve...
Alkışladın mı sen?
"Sonunda."
Lazerli epilasyon yaptırdım.
Bunun için uzun süredir bekliyordum.
Bilimin en üst seviyesine ulaşmasını istedim.
Mars'a ayak bastığımızda, sanırım Ağustos 2012'ydi.
Tarihi hatırladığım için etkilendin mi?
Söylemeye çalıştığım...
...Mars'a 2012'de indik.
Ben dört yıl daha bekledim.
Sonra da en yüksek puanlı lazerli epilasyon yapan yeri aradım.
Evime üç sokak uzaklıkta.
Ve oraya gittim.
İsmi LaserAway.
Ve...
Hiç de benim...
Sanırım safmışım, düşündüm ki, gidiyorsun
ve... Kılların yok oluyor. Ama çok daha uzun sürüyor.
Alınmasını istediğin her kıl bölgesi için
sekiz ayrı seans gitmen gerekiyor.
Her biri için...
Peki, ben, göbek deliğimin altından
yere kadar yaptırdım.
Ve arkada, sırtımın ortasına kadar.
Ve... Bunun komik olması komik değil mi? Ayrıca yalan.
Kollarımı da yaptırdım.
Ama...
Size yalan söyleyemem.
Yapamam.
Evet. Baştan ödeme alıyorlar.
Düşününce çok mantıklı geliyor.
Çünkü çok acıyor.
İkinci seanstan önce şöyle oluyorsun, "Buraya bir daha gelmemek için
memnuniyetle 3.000 dolar veririm. Anlaşalım."
Çok acı verici.
Ve ben... Acı eşiğimin yüksek olduğunu...
Bence birçok kadının acı eşiği yüksek.
Yüzüme üç kere yumruk yedim. Bu ayrı bir hikaye.
Ama ben...
Farklı bir acı. Sinir ölümü gibi.
Sinir hasarı gibi.
Sanki size stres topu veriyorlar ve siz de sıkıyorsunuz.
Ve parmaklarınızı zorla açmaya çalışırken,
toz piramitlerine benziyorlar.
Çok acıtıyor.
Kendime şöyle söylediğimi hatırlıyorum, "Yetişkin bir kadınsın.
Boşa gidecek olan senin paran. O parayı hak ettin.
At gitsin. Önemli değil."
Ve ikinci seanstan sonra arabama yürürken...
Arabama yürürken kendime söylediğim sözleri gerçekten de
tam olarak hatırlıyorum. Şöyle dedim:
"Az önce bir travma yaşadın.
Bu travmatikti."
Ve o anda, UNICEF'le Guatemala'ya giden
erkek arkadaşımdan mesaj geldi.
Ve diyordu ki...
"Sabah, oğlunun öldürülmesini seyreden
bir kadınla birlikteydim."
Ben de şöyle dedim, "Bunun kötü olduğunu mu düşünüyorsun?"
Çünkü ben...
Bakış açısı konusunda zorluk çekiyorum.
Sanırım deneyimlerden bir şey kazanmıyorum.
Los Angeles'ta dolaşıp insanları yargılıyordum.
Ve bu en iyi yönüm değil. Bununla gurur duymuyorum.
Ama hikaye buydu.
Ve şöyle düşündüğümü hatırlıyorum, "Sizi kahrolası...
...acınası, kuş beyinli, materyalist ahmaklar.
Anlamıyorsunuz."
1.500 dolarlık çantalarıyla.
Bu bir çanta. İçine eşya konuluyor.
Sırt çantası al. Aptal.
Anlıyor musunuz? "Anlamıyorsunuz bile.
Biz, uzayda salınan bir toz parçacığının üstündeki
bir toz parçacığı değilmişiz gibi davranan nefes alan egolarız.
Biz hiçiz."
Ve hemen sonra şöyle oluyorum:
"Paranın üstüne resmim basılsın."
Gerçekten istiyorum.
Bence bunu hak... Paranın üstünde resmim olsun, o kadar.
Ben...
Adetli halim olsun.
Şöyle:
Hayır, daha stoacı, şöyle:
Kız kardeşimin güldüğünü duydum.
Öldü.
Hayır, burada. Şaka yapıyorum, burada.
Benim... Uzun yıllar boyunca bir köpeğim vardı.
Ve benim en iyi dostumdu.
Ve hep onunla konuşurdum.
Evdeyken, onunla konuşurdum.
Sonra öldü ve onunla konuşmayı bıraktım.
Mantıklı.
Öyle mi? Bilmiyorum. Yani, gerçekten mantıklı mı?
Şimdi de en az eskisi kadar konuşmanın bir parçası.
Masamdaki bir kutuda.
Kendimle... Olan şu.
Odada köpek yok diye kendimle konuşmayı bıraktım.
Bu delilik.
Şimdi yeni bir köpeğim var, Mary.
Ben... Onu kurtardım.
Onun beni kurtardığını düşünmeyi seviyorum.
Bu nasıl daha az pislik gibi söylenir bilmiyorum. O benim.
Ve benim her şeyim.
Ve onu çok seviyorum.
Benim her şeyim.
Genç, hayat dolu.
Ve sincaplara takıntılı.
Ve beni de kaptırdı.
Sarılmayı çok seviyor, oynuyoruz.
Geceleri sarılıp yatıyoruz ve...
Bu konuya bir saniye ara verip geri sarıp diyeceğim ki...
...komedide, o sincap repliğine boşa giden şaka derim.
Şöyle söyleseydim gülüneceğini biliyorum:
"Sincaplara takıntılı ve beni de kaptırdı."
Ama asıl şakaya doğru gidiyorsun.
Bu boşa giden şaka. Böyle daha havalı oluyor.
Şimdi mahvettim çünkü geri sardım ve şimdi onunla ilgili konuşuyorum.
Şimdi mahvoldu.
Artık boşa giden şaka değil. Ama öyleydi.
Bunu sadece iki kişi anlayabilir
ama bence boşa giden şakanın havalı olması...
...şuna benziyor...
Basketbol oynuyorum. Antrenman maçı sırasında,
güzel bir üçlük atıyorsun
ve sonra gülümsemiyorsun.
Doğruca savunmaya geçiyorsun.
Boşa giden şaka da böyle havalı. Pekala.
Evet... Gerçekten mi?
Buna daha önce gülünmemişti.
Bırakmanıza gerek yoktu.
Gülmeye devam edin.
Peki...
Doğrusu, ben... Sincaplara kaptırdım.
Ve şimdi de sizi kaptıracağım.
Şaka yapmıyorum.
Bekleyin de görün.
Sincaplar hakkında komik bir şey öğrendim.
O kadar heyecanlıyım ki... Ben...
Peki, söylüyorum. Şöyle.
Sincaplar...
...sakladıkları fındıkların yüzde 80'ini bulamıyorlar.
Dalga mı geçiyorsun?
Bu hayatın boyunca duyduğun en harika şey değil mi?
Öncelikle, hayvanların hata yapmaması gerekiyor.
Ama ikincisi...
Fark ettiğim şey beyninizi...
Kafatasınızı tutun çünkü beyniniz patlayacak.
Ağaçlar böyle ekiliyormuş.
Dalga mı geçiyorsun?
Ağaçlar böyle ekiliyormuş.
Tanrı, evren, doğa ya da her neyse
herkesin palamudunu yiyeceğini düşünen...
...anksiyete dolu...
...paranoyak keşi yarattı.
Kimse palamutlarını istemiyor.
Dünyada başka kimse palamut yemiyor.
Sadece siz.
Her yere saklıyorlar.
Sonra kokaine o kadar batıyorlar ki...
...sadece on taneden ikisini bulabiliyorlar.
Sincaplar ağaç dikiyor.
İsrail'de.
Tabii. Ben ekledim. Bu doğru değil. Ben ekledim.
Evet, Mary benim köpeğim.
Ve onu seviyorum.
Ve beni sincaplara kaptırdı.
Genç ve enerji dolu. Ama...
...ölüyor.
Bu ortada.
İki hafta da olabilir 12 yıl da.
Ama bu ortada ve üstüme geliyor.
Ve kalbim dayanmaz.
Hata ettim. Başka bir köpek almamalıydım.
Bu çok zor.
Ben...
Beni yargılamayın. Onu uyutacağım. Ben...
Bunun bitmesi lazım.
Biliyor musun? Kendimi savunmam gerekirse...
...tarihin sahnesinde...
...ben onu uyuttuğumda yarın ölmesiyle, ki bunu yapıyorum...
...12 sene sonra doğal olarak ölmesi
tarihsel olarak bir farkı yok.
Aynı zaman.
Yani, haklıyım.
Ve ben...
Ama boş yere ölmeyecek çünkü onu çarmıha gereceğim.
Aman Tanrım. Bu nasıl tatlı olurdu?
Söylememiştim, kendisi küçük ve uzun bacakları var.
Ve ayakları doğal olarak şunu yapıyor gibi.
Sonra da bacaklarını ayırmak zorunda kalıyorum.
Zorundayım.
Dinle, eğer efsane olmak istiyorsan acı çekmelisin.
Eğer onu evcil bir hayvan gibi uyutsaydık İsa ünlü olur muydu?
Hayır.
İsa, Tanrı'nın oğlu...
...günahlarınız yüzünden...
...uykusunda en sevdiği oyuncaklar yanındayken mi öldü?
Bu çok saçma.
Şimdi... Tamam.
Hoşgörülü davranacağım...
...ve size gerçek bir hikaye anlatacağım.
Kız kardeşlerimden biri hakkında. Üç kız kardeşim var.
Onlardan biriyle ilgili.
Hangisi olduğu söylemeyeceğim. Ama...
İsmi Jodyne.
Jodyne, Boston Üniversitesi'ne gitmişti.
BU'yu biliyorsanız, karışık yurt odaları vardır.
Artık çoğu üniversite öyle.
Ama karışık yurtlarda karışık tuvaletleri var.
Ve Jodyne ilk yılında, çoğu birinci sınıf öğrencisi gibi
hiç olmadığı kadar sarhoş olmuş.
Zorla odasına gidip, kotunu çıkartabilmiş.
Ve sadece tişörtü ve külotuyla sızmış.
Birkaç dakika sonra oda dönmeye başlamış.
Hemen tuvalete koşup kusmaya başlamış.
Kusuyormuş.
Ve kusarken birisinin
külotunu indirdiğini hissedebiliyormuş.
Ama çok kötü kustuğu için dönüp buna engel olamamış.
Devamlı kusuyormuş, onlar da külotunu indiriyormuş.
Aşağı iniyormuş, yere kadar inmiş.
Kusmayı bitirdiğinde,
kim olduğunu görmek için kafasını çevirmiş.
Ama kimseyi görmemiş.
Çünkü altına ediyormuş.
Bu... Gerçek bir hikaye.
Diyeceğim şey...
Buna rahatlama gülüşü derim.
Ya da gülerek rahatlama.
Gösteriniz olduğumu biliyorum.
Ama siz de benim gösterimsiniz.
Ve çok güzelsiniz.
Çok... Empati kurdunuz.
Çok endişelendiniz.
Toplu iğne düşse duyulabilirdi.
Çok hoştu.
Ve, yani, anlıyorum.
Tecavüze uğrayacağını düşündünüz.
O da tecavüze uğrayacağını düşündü.
Tecavüze uğramak üzere olduğunu sandı.
Ve bunu çok düşündüm. Ve...
Sanırım bu, kendi bokunuzla dolu...
...iç çamaşırına...
...bakıp da...
...şöyle söyleyebileceğiniz tek durum:
"Tanrı'ya şükür.
Aman Tanrım.
Gerçekten yaşasın."
Kız kardeşim ziyarete geldi.
"Altına sıçan kardeş" değil, büyük olan.
Gerçi, eminim o da altına etmiştir.
Ne de olsa, o da bir Silverman.
Hayır, bu büyük kardeşim, Susie.
Kendisi haham.
Kudüs'te yaşıyor.
"Aman Tanrım, inançsız bir komedyen
ve Tanrı'ya tam olarak adanmış birisi kız kardeşler mi?
Bu nasıl bir şeydir?" Arabada bu konuda düşünebilirsiniz.
Evet, Susie eve geldi.
Ve dedi ki, "Sarah, yarın arkadaşım Amber'la buluşacağım."
Ve bana Amber'dan bahsetti.
Şöyleydi, "Amber muhteşem birisi.
Etiyopya'da doğmuş ve büyümüş.
Orada kendi başına bir yetimhane işletiyor.
İlham verici.
Yarın sekizde buluşacağız.
Senin evinde buluşabilir miyiz?"
Ben de dedim ki, "Tabii ki."
"Anahtarını kullan. Ben uyuyor olacağım."
Ertesi sabah, tabii ki anahtarını unuttu.
Ve kapıyı çalıyor. Ben de açmaya gittim.
Ve gözlerim açılmıyor.
Kapıyı açtım ve dedi ki, "Sarah, bu Amber."
Ben de dedim ki, "Amber, çok memnun oldum.
Hakkında çok şey duydum." Ve elini tuttum.
Ve eli bir kancaydı.
Ve...
Konuyla ilgili değil ama renk olsun,
iki eli de kancaydı.
Ama... Ben olaya girmiştim.
Ben de... Sıktım.
Kancasını sıktım.
Çok yanlış bir andı.
Eminim şöyle desem memnun olurdu:
"Elinin yerinde kanca var. Neyin uygun olduğunu bilmiyorum."
O da şöyle derdi, "Bana dürüst olduğun için teşekkürler.
Kimse bana dürüst olmuyor.
Evet, sıkabilirsin, her neyse."
Ve sonra arkadaş olurduk, belki şakalar yapardık.
Zihnimde canlandırdığım bu. Ama...
Elini şöyle dermişçesine sıktım:
"Benim için el sıkmak gibi."
Görüşürüz.
Ve uyumaya gittim.
Ve her şey bir rüyaymış gibi davrandım.
Ama Tanrı aşkına, haham.
Bana Amber hakkında dokuz şey anlatmış olmalıydı.
İki tanesi kancalarla ilgili olmalıydı, değil mi? Kabalık etmiyorum.
Minimum.
Ellerinin yerinde kancalar var.
Muhteşem birisi.
Etiyopya'da yaşıyor.
Tek başına...
Bu daha mantıklı olurdu.
Çok akıllı, ilham verici.
Geri saralım, hatırlatayım...
...elleri yerine kancalar var.
Ama Haham Susie bunu yapmaz.
Irklara dikkat etmiyor.
Ellere bile dikkat etmiyor.
O kadar muhteşem birisi.
Ben... Ben...
Çok seksi biriyim.
Seksi birini anlayabilirsiniz
çünkü bir sonraki komedi sahnesine geçmeden önce
size bunu söylerler.
İpucu verirler.
Öyleyim gerçi. Ben...
Seks sırasında çılgın konuşmaların havalı olduğunu biliyorum
ve ben... Bunu denedim.
Ama işe yaramadı çünkü...
Sanırım, gerçek buna engel oluyor.
Şöyle, ben...
"Tanrım, sikin çok... Hayır, değil... Gölgeymiş."
Bence benim yaptığım daha çılgınca.
Ben seksten sonra çılgın konuşmayı seviyorum.
İşler biraz sakinleştiğinde.
Doğruca yüzüne, gerçekten sessizken.
"Sence şimdi hastaneye gidip tecavüz muayenesi olsam
nasıl olurdu?
Evet, ne dersin?
Sence spermlerini içimde ve her yerimde bulurlar mı?
Bence bulurlar.
Gerçekten de.
Belki de uyuyana kadar sırtımı kaşımalısın.
Bu iyi bir fikir mi, aşağılık?"
Erkek arkadaşım yabancı, onunla burun buruna gelip,
şöyle desem, "ABD bir numara."
Şöyle derdi, "Neyde bir numara?"
"Bu önemli değil.
Bizim için önemli olan bir numara olmamız.
Erken yaş diyabeti."
Görgü kuralı nedir...
Emily Post'umsu tipler var mı bilmiyorum ama.
Birleşme sonrası sarılmada... Ya da salaksanız, seks sonrasında.
Nasıl...
Şeyi nereye koymam uygun olurdu...
"Onun göt deliği" olan parmakları?
Doğruca yana mı?
Yoksa yastığın altına mı?
Yoksa... Kesmek mi gerekir?
Tamamen kes gitsin.
Bu... Amber'ın ellerine böyle olmuş.
Şaka yapıyorum, çocuklar.
Hadi ama.
Rahatlayın.
Yedi yaşındayken mayına basmış.
Bak, bazen bir şakayı acı gerçekle bitirmeyi severim.
Teşekkürler, Jodyne.
Harikasın, Sarah.
Kızlarımıza Barbie bebekler veriyoruz çünkü büyüyünce hiç ulaşılamayacak olsa da
nasıl olmaları gerektiğinin imgesine sahip olabiliyorlar.
Böylece bir hiç olduklarını ve kendilerini öldürmeleri
gerektiğini öğrenebiliyorlar.
Bu çok önemli.
Bunu gençken öğretmeliyiz.
Bu Barbie bebekleri...
...Bratz bebekleri ya da seks işçisi diğer bebekleri
kimin tasarladığını bilmiyorum.
Kimi koruduğumuzu bilmiyorum.
İğrençlik nerede bilmiyorum.
Tamam, evet, Barbie.
Bacakları vücudunun kalanının iki katı uzunluğunda.
Ve ayakları: Parmak ucunda duruyor.
Sadece topuklu giyebiliyor.
İstese de düz ayakkabı giyemez.
Sabahın üçünde sıçarken bile topuklu ayakkabıyla.
Çünkü o bir hanımefendi.
Göğüsleri... Tamam.
Öyle...
Göğüslerinin sadece büyük, parlak kısımları var,
erkeklerin boşaldığı kısımlar.
Kızlarımızı hayatı besleyen meme uçlarından...
...korumak zorundayız.
Biz... Bu çok müstehcen.
Meme uçlarına hayır.
Kızlarımızın hayatı besleyen şeyi görmesine izin veremeyiz.
Sadece sert bir penisi arasına alan kısımlar olabilir.
Kasık kılı olmaz.
Bu ulaşılabilir.
Haklısın, seyirci.
Biliyor musunuz? Dürüst olmamı sağladığınız için teşekkürler.
Bu önemli. Ulaşılabilir.
Herkes bunu beceremez, ama evet.
İnsanlar Angelina Jolie'nin dudaklarını ister.
Övünmek gibi olmasın ama bende Angelina Jolie dudakları var.
Gülünecek bir şey değil.
Ama benimkiler alt tarafta.
Ama...
Bu yüzden, güzel...
...temizlenmiş ama üçgenimsi...
...çalılıkları seviyorum.
Bunun teknik olarak bir anlamı yok ama havalı durdu.
Benim yaptığım...
Sanat, hayatı yansıtır.
Tamam mı? Ve hayat, sanatı besler, bilirsiniz.
Ve sonra...
Ama biz... Filmlerin, kadınlar için hayatı yansıttığını düşünmüyorum.
Daha çok erkek bakış açısı hâkim.
Gittikçe daha iyi oluyor ama sanat filmlerinde bile,
örneğin, bir sahnede kadın mastürbasyon yapıyorsa,
hep sırt üstü yatıyor. Rüya gibi ve seksi.
Karnı üstü, gözleri ölü balık gibi çenesi gevşemiş bir hâlde olmuyor.
Bu iş.
Aşkı televizyondan ve filmlerden öğreniyoruz
ve bu aşkı mahvediyor.
Romantik komediler ve diğer saçmalıklar aşkı mahvetti.
Biz... Yarım olduğumuzu ve dünyada bizi tamamlayacak
o tek insanı bulmamız gerektiği öğretildi bize.
Yemin ederim, her birinize mükemmel uyan
binlerce insan var.
Ben tam olmak istemiyorum... Ben...
Her gün tam bir insan olmak için çok çaba harcıyorum, anlıyor musunuz?
Seni tam yapmak istemiyorum.
Tam gelmeni istiyorum.
Olmanı istediğim... Az önce "gelmeni istiyorum" dedim.
Barbie'nin yapamadığı başka bir şey.
Gerçekten tuhaf bir feminist duruş olacak.
"Neden Barbie gelemiyor?"
"Bilmiyorum. O da ne? Çok subjektif."
Anlaşıldı.
Birkaç yıl önce burada bir yardım kampanyası yürüttüm.
Arkadaşım Lizz Winstead'in, Lady Parts Justice organizasyonu ile.
Göz atın.
Temel olarak... Her zaman söylediğim şey,
seçme hakkı ile ilgili olduğu.
Ama teknik olarak... Sadece Teksas'ta yaşayan kadınlar içindi.
Çünkü o zaman Teksas'taki
kürtaj klinikleri kapatılmıştı. Beş tane kalmıştı.
Sonra daha kötü oldu. Ama...
Teksas'taki kadınlara vermek için
para toplamak istedik.
Böylece, örneğin, kürtaj olmak için 12 saat gittiklerinde
bebek bakıcısı tutabileceklerdi.
Ya da mamografi veya smear testi için, her neyse.
Biz de gösteri yaptık ve dışarıda göstericiler vardı.
Yaşam hakkını savunan, Westboro Baptist Kilisesi tarzı, NPR'cılar.
Ve... NPR değil.
NRA.
Bu... Onlar farklı.
Tamamen farklı şeyler.
Dışarıda gösteri yapıyorlardı.
Onlara pislik atmayacağım çünkü ben de onlar gibiyim.
Aynıyız.
Ben, yetiştirilme tarzımın ürünüyüm.
Liberal ve sempatik Demokrat iki Yahudi tarafından yetiştirildim.
Ben de öyle oldum. Buraya kendi başıma geldiğimi
düşünmek hoşuma gidiyor ama muhtemelen öyle değil.
Ben yetiştirilme tarzımın ürünüyüm.
Bu insanlar da, onları seven insanlar tarafından yetiştirildiler.
"Orada, bebekleri öldürmek isteyen insanlar var."
O çocuğun yerinde olsaydım, derdim ki, "Onları durdurmalıyız."
Ve orada protesto ediyor olurdum.
Dışarı çıkıp merhaba demek istedim.
Ve "bebek katilinin" sıcak ve arkadaş canlısı yüzünü göstermek istedim.
Dedim ki, "Hey, merhaba. Bu... Demek istediğim şu,
benim inandığım şey için bu gösteriyi yapabildiğim
ve sizin de inandıklarınız adına
bu protestoyu yapabildiğiniz bir ülkede yaşıyor olmamız
ve barışçıl olarak aynı mekanda olabilmemiz harika değil mi?"
Ve dedi ki, "Evet, haklısın."
Şaka yapıyorum. Şöyle dedi, "Cehenneme git."
Ben de, "Peki, tanıştığıma memnun oldum."
Ama orada, küçük pembe paltolu dokuz yaşında bir kız vardı.
Elinde kocaman... Elinde iki katı büyüklüğünde bir pankart vardı.
Şöyle yazıyordu, "Kürtaj kanlı bir cinayettir."
"Kanlı" kelimesi akan bir kırmızı boyayla yazılmıştı.
Ve ilk kez düşündüm ki, "Michaels'a ya da Blicks'e gidip
malzeme almak zorunda kalmışlar."
Hobby Lobby, muhtemelen.
Ve şöyle dedi:
"Tanrı senden nefret ediyor."
Ben de, "Sence Tanrı nefret eder mi?"
Şöyle dedi, "Evet, senden eder."
Sonra... Ona bir osuruk şakası yaptım.
Şöyle oldu:
Gerçekten tam bir birleştirici.
Ama haklı. Kürtaj öldürüyor, yani, bütün gününü.
Kesinlikle canını alıyor.
Bak, son iki şakanın zekice olmadığını biliyorum.
Derin bir şey söylemiyorlar. Sadece kelime oyunları.
Ama onları sanki...
...kendi alınmış fetüslerim gibi seviyorum.
Buna sonra döneriz.
Tebrikler, Teksas.
Teksas neredeyse üçüncü eyaletti
ama bir yargıç bunu alt üst etti.
Bunu biliyor olmalısınız. Bu kanunu bilmediğiniz için sizi suçlayamam
çünkü bizim...
Her gün üstümüze bir sürü kötülük geliyor.
Ama buna inanmayacaksınız. Bu doğru.
Bazı eyaletlerde kürtaj yaparsanız
ya da düşük yaparsanız,
fetal dokunun cenaze masraflarını
ödeme sorumluluğunuz var.
Ne?
Delilik.
Ve iğrenç.
Ve o cenazelerde konuşmak istiyorum.
Yaşadığı gibi öldü.
Anlaşılabilir bir beyin fonksiyonu olmayan susam tanesi büyüklüğündeydi.
Artık toprağa dönecek...
Ve orada...
Bir çekirge tarafından yenecek olabilir.
Evet, neyse, yardım kampanyası.
Dini doğrulara göre bunun zor olduğu...
Dini doğrular değil, sanırım şimdi hükümet,
Roe ile Wade dava kararını geri çevirmenin zor olduğunu
biliyordur. Yani kürtajı birden yasa dışı yapmanın zor olduğunu.
Bu yüzden azar azar yapıyorlar.
Araçlarına amaç olacak küçük ve samimiyetsiz yasalar yapıyorlar.
Yani, "Pekala, kliniğinizin koridorları
beş metre olmalı."
Klinikler şu halde, "Yapamayız...
Koridorlar... Yani, bu çok maliyet... Bunu karşılayamayız."
"Peki, o halde kapatmanız gerekecek, değil mi?"
Bu çok Boss Hogg tarzı Dukes of Hazzard'daki gibi.
Farlarınızı kırıp şöyle diyor:
"Anlaşılan arabayı kullanamayacaksın. Farların kırılmış."
Aynen öyle.
Ve ihlal eden...
Kadınların düşünmesi gerektiğini söyleyerek, onları çocuklaştıran yasalar.
Eve gidip üç gün düşün.
Evet, sanırım bunu düşündüm, bok surat.
Ya da...
İçine bir kamera sokup ona bakmana ve uterusundaki
yaşamı görmeye zorlayan ihlal edici ultrasonlar.
Ve... Bu konuyu bir saniyeliğine bırakalım.
Çünkü seveceğiniz başka bir gerçek söyleyeceğim.
Bu doğru. Bilim insanları neredeyse 20 yıldır biliyorlar.
Bilime inanıyorsanız.
Bu...
Söylüyorum.
Sperm koklayabilir.
Biliyorum... Biliyorum, sperm... Spermin koklayabildiğini biliyoruz.
Ama...
Sperm hücreleri. Üç tunç has hoşaf.
Sarah, hadi, odaklan.
Büyük akşam.
Ama bu ciddi.
Sperm hücrelerinin koku duyusu var.
Koklama duyuları var. Bu doğru.
Bu ne demek biliyorsunuz. Sperm, canlı demek.
Ve bunun ne demek olduğunu biliyorsunuz.
Bunu yasal yapmalıyız.
Bebekleri korumalıyız.
Doğmamış bebekleri korumak istiyorum.
Tek önemsediğim bu ve şöyle yapacağız.
Bir daha, bir spor çorabına ya da duş giderine
boşalacağınızı hissettiğinizde...
Neden bilmiyorum ama göbeğin üstüne tarzını düşünüyorum.
Önemli değil gerçi.
Önemli değil. Nasıl mastürbasyon yapıyorsanız yapın
yargılamıyorum.
Haklıydım, değil mi?
İçime doğuyor.
Keşke bu dünyayı kurtaracak süper güç bu olsaydı.
Ama...
Şöyle yapacağız. Mastürbasyon yapmadan önce
tarzınız nasılsa...
Devam etmek istiyorum. Mesela...
Sen ellerini serbest bırakıp döşeğe yükleniyorsun.
Dümdüz bir şekilde...
Bir kez göz kırp... Biliyordum!
Benimle dalga geçiyorsunuz.
Çok hoşsunuz.
Pekala. Hadi, Sarah.
Yapmadan önce, kliniğe geleceksin.
Uzun ince bir...
İğne şeklinde bir GoPro kamerası gibi bir şey alacağız.
Üretrandan, penis deliğinden yukarı girecek.
Yukarı, yukarı, yukarı. Hayal et.
Sonra aşağı testis torbana girecek.
Ultrasonu döndüreceğiz
ve testislerindeki yaşamı
görebileceksin.
Çoğu erkeğin bundan sonra...
...mastürbasyon yapmak istemeyeceğine inanıyorum.
Ve bu çok güzel.
Gösteri dünyası çok garip.
Neden o zaman fark ettiğimi bilmiyorum.
Bir bölüm çekmiş... Birkaç yıl önce The Good Wife dizisinde oynadım.
Tamam mı? Bir hukuk dizisi.
Ve çok eğlenceliydi.
Belki oturup çekim yapmalarını izlediğim içindir.
Gösteri dünyasının nasıl olduğuna inanamazsınız. Çok çılgın.
Yani, tamam.
Bakalım açıklayabilecek miyim? Yani... Bu...
Peki, bir toplantı salonu sahnesi çünkü bir hukuk dizisi.
Ve bir sürü karakter var.
Hepsi konuşuyor ve bir sürü şey oluyor.
İlk çekim olarak, bütün karakterler ve her şey içindeyken sahnenin
büyük ve geniş bir çekimini yapıyorlar.
Bunu birkaç kez yapıyorlar. Sonra yakınlaşıyorlar,
sonra dar çekim yapıyorlar, yani sadece...
Sadece karakterlerden üçünü filan görüyorsun.
Ve sahneden çıktıklarında zihnimizde bütün odayı görüyoruz
çünkü daha önce görmüştük.
Ama gerçekte, çekim yaparken odanın kalan kısmı orada değil.
Sanki, ışık yansıtıcılarıyla,
kameralarla, ışıklarla
ve diğer şeylerle dolu.
Hepsinin adını bilmiyorum.
Kameramanlar ve diğer her şey.
Yani, Christine Baranski:
"Bu evrakları Pazartesi sabahı masamda istiyorum."
Ve mini etekli takım elbisesi ve topuklu ayakkabısıyla.
Christine Baranski toparlanmış bekliyor çünkü yolu kapatan şeyler yüzünden
tamamen sahneyi terk edemiyor.
Ama sahnenin kalan kısmında
ışıklara engel olmamak için mümkün olduğunca çok eğilmeli.
Hâlâ sahneden olan oyunculara ışık gelsin diye. Şöyle yapıyor.
Josh Charles şöyle diyor:
"Çok tuhaf birisi. Pazartesi görüşürüz."
Bunu izliyorsunuz.
Az önce geğirdim.
Ben de insanım.
Ben... Üç hafta önce kırmızı ışıkta duruyordum.
Hayır, bunu bir süreliğine bırakalım. Evet.
On yaşındayken New Hampshire'da oyunculuk dersi aldım.
Bunlar bağlantılı.
Ve öncelikle, oyunculuk öğretmeni kabaydı.
Şöyle dediğini hatırlıyorum...
Bir görevimiz şöyleydi, en sevdiğimiz şarkıyı söyleyip
ona göre oynayacaktık.
Ben de en sevdiğim şarkıyı söyledim...
"Don't Stop Believin'."
Affedersin.
Onu söyler gibi yapmamız, gerektiğini düşünmüştüm.
Şöyle yaptım:
Ve o keçileri kaçırdı.
Keşke on yaşında şöyle düşünebilseydim:
"Biliyor musun? Muhtemelen başka sorunları vardır.
Bu onunla ilgili."
Hayır. On yaşımda bunu yapmayı bilmiyordum.
Sadece kendimi pislik gibi hissettim.
Ama anlatmak istediğim bu değil.
Oyunculuk dersinin ilk gününde şöyle söyledi:
"Oyunculuk...
...yeniden oynamadır."
Şöyle oldum, "Bu da ne demek?"
Yani, "yeniden" mi?
"Yeniden"in tekrar olduğunu biliyordum.
Yani, şöyleydim, "Tekrar oynamak" mı?
Her neyse...
Üç hafta önce, kırmızı ışıktaydım.
Birden şöyle oldum:
"Yeniden oynama.
Tabii.
Evet.
Katılıyorum, evet. Oynama, yeniden oynamadır.
Bu şekilde söylemeliydin."
Gizli...
...fark etmeler.
Spesiyalimdeki bu parçanın konusu bu.
Gizli... Gizli fark etmeler. Mesela...
Peki, altı yaşımdan itibaren
her yıl yatılı kampa gitmek zorunda kaldım.
Ve bu benim için korkunçtu
çünkü, 15 yaşıma gelene kadar yatağımı ıslatıyordum.
Yani, tam bir kabustu.
Orada birçok beceri geliştirdim, örneğin tam bir ayrışma gibi.
Çiş kokarken, ıslak çarşafların üstüne beşik yapıp
bu olmamış gibi davranmak.
Nasıl ebeveynler yatağını ıslatan çocuklarını yatılı kampa gönderir?
Canavar olmalılar. Hayır.
Canavar değiller.
Söyleyeceğim şu. Tamam.
Babam gibi...
...onun babası da onu çok zorlarmış.
Ve okul yılının ortasında Yahudi olmayanlar okuluna gönderilmiş.
Yatılı okula. Üzgünüm.
Yatılı okula.
Ve yatılı okulda...
...ona yapmaktan zevk aldıkları bir şey varmış.
Kötü Yahudi adında bir şey
çünkü o zamanlar...
Amerika harikaydı.
Ve...
Sonra... Pekala.
Bu çok iyiydi.
Sonra yazın,
kampa gidip rahatlamış.
Orada yıldız gibiymiş, olmak istediği gibiymiş.
Yani, aileler, şöyle düşünüyor...
Şöyle düşünmüştü, "Hayır, kamp harika.
Onu rahatlatacak. Neşe verecek.
Çünkü benim için öyle oldu." Anlıyor musunuz?
Evet, kampa gitmek zorunda kaldım.
Ve bunun karşılığında bana şaka kitapları verdi.
Çünkü şakaları seviyordum.
Ve belki de, o şekilde arkadaş edinebilirdim.
Sekiz yaşımda olduğum yazı hatırlıyorum
çünkü okumayı yedi yaşımdayken öğrenmiştim.
Vermont'tayken seyircilerden biri dedi ki, "Ben dört yaşındaydım."
Aman ne güzel. Ben yedi yaşındaydım.
Okumayı yedi yaşımda öğrendim.
Evet, sekiz yaşındaydım, heyecanlıydım.
Kitaplarım vardı. Okuyacaktım.
Ve babamın sınırları yoktur.
Onlara göz atmış mıydı, bilmiyorum.
Ama Truly Tasteless Jokes birinci ve ikinci ciltti.
İlk sayfadaki ilk şakayı hatırlıyorum.
Bir paragraftı ama iki saniyede özetleyebilirim.
Şöyleydi, "Kırmızı başlıklı kız, vesaire, vesaire."
Büyük kötü kurt şöyle demiş, "Seni yiyeceğim."
Kırmızı başlıklı kız da demiş ki, "Yiyeceğim, yiyeceğim.
Artık kimse sikmiyor mu?"
Ben şöyleydim, "Bu ne demek?"
30 yaşıma geldiğimde dedim ki, "Aman Tanrım.
Bu çok uygunsuz."
Babam... Onun sınırları yoktur.
O hiç uygun... Gerçekten hiç...
O... Bize kanka gibi davrandı.
Mesela, bir keresinde çok gençtim,
babam ve annem çifte randevuya çıktılar.
Ve eve geldiğinde, girişe yığıldı.
Girişte bir bank vardı.
Ben de orada oturuyordum, nasıl gittiğini sordum.
O da şöyle dedi, "En kötüsüydü.
Sterlinglerle çıkacaktık,
sadece Bay Sterling geldi.
Çünkü Bayan Sterling regl olmuş.
Ve regl olduğunda, ciğer gibi çıkıyormuş.
Ben de, 'Bunu bilmeme gerek yok.' dedim"
Ben de, "Baba, anladım.
Ben beş yaşında filanım. Benim de bunu bilmeme gerek yok."
Ama babam...
Kamp onun iyileştiği yerdi.
Oradakiler hâlâ en iyi dostları.
En iyi dostları kamptan arkadaşları.
Ve 80 olmak üzere ve hâlâ toplanıyorlar.
Ve danışman oldukları zaman hepsinin fotoğrafları var.
Bu muhteşem. 1953'te çekilmiş.
Dedim ki, "Baba, bana bunu yollamalısın."
Ve o da, herkesin kim olduğunu ve şimdi ne yaptığını açıklayan
bir rehberle birlikte yolladı. Şöyle:
"Bu Phil Holman. Şimdi yargıç.
Bu Arnie Goldstein.
Martin's House of Cloth'un sahibi.
Bu Danny Gold.
Danny Gold, Punchy Kramer'a oral yaptı ve hepimiz izledik.
Bu Cy Schwartz.
Clam King'de çalışıyor.
Bu... Şunu...
Bu Morris Simon.
Bu Punchy Kramer.
Bu, işte..."
Ben de dedim ki, "Baba, açıkla ya da kabullen."
Hiç anlamadı.
Danışman olana kadar kampa gitmiş.
Ve, biz danışmanları yetişkin olarak düşünürüz.
Ama, onlar 16 yaşında çocuklar.
Her kampçı için bir form doldurması gerekiyordu.
Her kampçı için her hafta.
Şöyle bir şeydi, "İyi davranıyor mu?
Uyuyor mu? Dişlerini fırçaladı mı?
Tuvalete gitti mi?"
Altında da diyordu ki, "K/G."
Babam bunun ne olduğunu bilmiyordu.
Ama sormaya utanıyordu.
Sonra mantığını kullandı ve "Tamam.
Tuvaletten sonra geliyor, yani anlamı...
...katı ya da gevşek olmalı."
Bir yaz boyunca...
...babam, kampçılar sıçtıktan sonra...
...boklarını ona getirmelerini istedi.
Böylece bakabilecekti.
Ve kabaca tahminde bulunacaktı.
Katı mı gevşek mi?
Bunu çok seviyorum.
Bu bir neslin terapi görmesi anlamına geliyor.
Şöyle olmalılar:
"Şey, boka takıntılı bir kamp danışmanım vardı.
Acaba..."
İstismara uğramışsınız.
Anlamı "kağıdı gönder" demekmiş.
Ama Tanrı'ya şükür sormamış.
Çok utanç verici olurdu.
Annem ve babam, ben yedi yaşındayken boşandılar.
Ve annem diploma almak için üniversiteye döndü.
Kız kardeşlerim benden büyüktü.
Bu yüzden bana rahibeler baktı.
Ben de şeye gittim. Manastır, sanırım.
Ama şeye benziyordu...
Rahibelerin kaldığı Viktorya dönemi bir eve.
Ve kreşleri vardı.
Oradan sonra, harika rahibelerle tanıştım.
Ama onlar değildi. Onlar amcıktı.
Onlar...
Bize vuruyorlardı.
Bu... Daha önce kimse bana vurmamıştı.
Onlardan çok korkuyordum.
Uyku zamanında küçük döşeklerimizde uyumazsak,
bize vuruyorlardı.
Sonra yemekte ormana gidiyorduk çünkü New Hampshire'daydık.
Bize fıstık ezmeli ve reçelli sandviç veriyorlardı.
Ve hepsini yemezsek bize vuruyorlardı.
Fıstık ezmesi ve reçeli severdim.
Ama bu farklı değildi.
Fıstık ezmesi ve reçelliydi.
Ve reçel de...
Daha önce reçel yememiştim.
Sanki, farklıydı.
İçinde parçalar vardı.
Ama hepsini yememiz gerekiyordu, yoksa dayak yiyorduk.
Çok korkmuştum, ben...
Çünkü o zaman yumruk yiyebileceğimi bilmiyordum.
Ve ben... Bekleyin.
Buna bir ara verelim.
Size bir şey söyleyeceğim.
Biz, insani davranışlara korku...
Korku hikayesi.
Korku.
Korku hikayesi. Kendimize diyoruz ki...
Çok fazla söyledim.
Kendimize korku hikayeleri anlatıyoruz.
Bunlar sadece insani durumlar.
Örneğin, diyoruz ki, "Şu araba beni geçmeden önce
şu çatlağı atlamalıyım, yoksa ölürüm."
Sadece sen değilsin. Herkes yapıyor.
Herkes böyle yapıyor.
Terapistim ölümlülükle baş etme yöntemi olduğunu söylüyor.
Evet, fıstık ezmeli ve reçelli sandviçi yiyordum.
Ve kendime korku hikayesi anlatıyordum.
Hikaye şöyleydi,
bu reçel, rahibelerin regl kanıydı.
Ama hepsini yemeliydim. Çünkü dayak yemekten korkuyordum.
Şöyle yiyordum.
Ve hemen yutuyordum. Bunu aklıma...
...neyin soktuğunu bilmiyorum, yani...
...reçelin içinde ciğerimsi parçalar olduğunu.
Pekala, size bir hikaye anlatmayı deneyeceğim.
Bu yaz neredeyse ölüyordum.
Bu yaz gerçekten neredeyse ölüyordum.
Seyahatteydim.
Boğazım ağrıyordu.
Fazla düşünmedim.
Grip gibi bir şeye döndü.
Sonra eve geldim ve aynı boğaz ağrısı başladı.
Dedim ki, "Evdeyim. Doktora gidebilirim."
Normalde yapmam.
Ve doktora gittim.
Beni çok fazla bekletti.
Neredeyse "Siktir et" diyordum. Ama bekledim.
Boğazıma baktı ve dedi ki:
"Acil servise gidiyoruz."
Benim... Soluk borumda apse gibi bir şey vardı...
...orası nefes aldığınız yer.
Yani, bu apse bir milimetre daha büyüse
nefes almamı engelleyecekti ve ölecektim.
Ya da patlayacaktı.
Ve zehirle dolu olduğu için bu beni öldürecekti.
Korkmayın. Nadiren olan bir şey. Sizin başınıza gelmez.
Tabii belli olmaz, sanırım.
Ama...
Hastaneye gitmek zorunda kaldım.
Beni bir tür genel...
Bir tür... Ameliyattan önce
rahatlatmak için bir tür ilaç.
Ve, ben hatırlamıyorum ama
arkadaşım Amy ve erkek arkadaşım Michael'a,
diyorlar ki, "Bu çok tehlikeli bir ameliyat.
Atlatamayabilir.
Bu çok riskli."
Bu arada, ben iyiyim.
Şöyleyim, "Kafam hiç de iyi değil."
Yeterince iyi olmadığı için şikayet ediyorum.
Size olanları aynen anlatabilirim çünkü Amy'nin her şeyi kaydetmek gibi
bir tatsızlığı oldu.
Peki...
Şöyle deyip duruyorum, "Kafam yeterince iyi değil."
Onlar da diyor ki, "İyisin."
Ve sonra, onlara Brexit'i açıklayarak
kafamın iyi olmadığını kanıtladım.
Çok ayrıntılıydı, bu konuda düşüncelerim vardı.
Gerçekten muhteşemdi.
Anestezi uzmanının şöyle dediği duyulabiliyor:
"Vay canına, çok iyi."
Ve...
Sonra beni götürürlerken görüyorsunuz.
Sonra, Michael ve Amy benimle gelemediler
yani, ameliyat odasının kapısından geçemediler.
Giderken Michael'a diyorum ki... Asansör kapısı kapanıyorken
yapmayı sevdiğimiz bir şey:
"Başkalarını görmek istiyorum."
Ve sonra...
Videoda gördüğünüz son şey onun telefonuna bakıp
şöyle diyorum, "Cenazemde bunu yavaş çekimde oynat."
Evet...
Evet, ameliyatı oldum.
Ve kurtuldum. Ve...
Ama gerçekten... Zor bir haftaydı
çünkü tansiyonum çok düşük, sanırım.
Ve bu yüzden beni uyutamadılar.
Ve bu yüzden, bütün...
Ameliyat bitince, boğazımdan tüp soktular.
Ve insan, doğası gereği, uyanıksa boğazındaki bir şeyi
çekip çıkarmaya çalışıyor.
Bu yüzden ellerimi bağladılar.
Her uyandığımda,
boğazımdaki şeyi çıkarmak istedim.
Sonra ellerimin bağlı olduğunu gördüm.
Sonra o durumda herkesin düşünebileceği şeyi
düşündüm, yani, "IŞİD tarafından kaçırılmış olmalıyım."
Ve bu çok korkunçtu.
Sonra bir kız kardeş yanıma gelip,
"Tatlım, iyisin. Sadece ameliyat oldun.
Ellerini bağlamak zorunda..." Sonra anlıyordum.
Ve uyuyakalıyordum. Ve bir dakika sonra uyanıyordum.
Ve her şey tekrar ediyordu.
Gerçekten korkutucuydu.
Kabus gibiydi. Hiçbir şey...
Uyanık gibiydim ama hiçbir şey hatırlamıyordum.
Ve birkaç komik hikaye var.
Mesela...
Gerçekten kaşınıyordum.
Verdikleri ilaç kaşındırıyordu.
Ama ellerim bağlıydı.
Ve kardeşlerim kaşınmam için
tek bir elimi açmaları için hemşirelerle tartıştılar.
Sonunda açtılar.
Ve sanki...
Sadece vajinamın yan tarafı kaşınıyor gibiydi.
Ve ben... Sanki... O kadar rahatlamıştım ki.
Arkadaşım John köşede bekliyordu.
Ve sanırım... Bunu hatırlamıyorum. Bana anlattılar.
Elimi çıkardım.
Ve sonra John'a uzattım.
Yine başka bir zaman ellerim bağlıyken.
Elimi uzattığımda mı?
Şöyleydi:
Benim zihnimde. Hatırlamıyorum.
Başka bir zaman...
Bana anlattılar, odada bir hemşire varmış.
Ve bir şekilde, ağzım ve ellerim serbest olmamasına rağmen,
ona acil bir durum olduğunu anlatabilmişim.
Ona bir şey söylemem gerektiğini. Bana bir kağıt ve kalem vermişler.
Ve yazıyorum, o kadar önemli ki.
Sonunda bitiriyorum ve ona gösteriyorum.
Ve bakıyor. Kağıtta şöyle yazıyor: "Annenle mi yaşıyorsun?"
Bir penis resmi var.
Ve yani...
Bilinç devreden çıktığında saf komedi dehasının
ortaya çıktığının kanıtı.
Çocuklar, akıbete vardık.
Bu kelimeyi bilmemden etkilendiğin için mi o sesi çıkardın?
Teşekkür ederim.
Çok sesliydin ama tam mükemmel oranda.
Bir şey değil.
Bir dahaki sefere bana "Yaşasın" ya da öyle bir şey söylemek istersen,
şöyle yapalım. Şöyle yapabilirsin:
Peki, akıbet.
Doğru mu söyledim?
Şimdi seni böyle yaparken görüntülemeliyiz.
Evet, çünkü buradayız.
İsa geliyor.
Bana geliyor.
İşte öyle.
Suydu. O meniye dönüştürdü.
Ne kadar zekice?
Tanrı var mı, bilmiyorum.
Yani, Tanrı'nın olduğunu hayal edemiyorum.
Ama bilmiyorum.
Siz de.
Ama Tanrı varsa, öyle bir Tanrı ki
cinayet, aç kalan çocuklar
ve spin kursları umurunda değil.
Bütün bu... Hayatın tüm vahşetleri.
Ben spin...
Spin kursu harika,
tabii dakikada 70 kere vajinandan yumruklanmak istiyorsan.
Sadece bir deniz...
Teşekkürler, Steve Agee.
Zenci kelimesini uyumlu olarak söyleyen beyaz insanlar denizi.
Çünkü orada hiphop çalıyorlar.
Bunu söylemek zorunda mıydım?
Aman Tanrım.
Şöyle dediniz mi, "Orada böyle mi yapıyorlar?
Bununla kalori yakabilir miyim?"
Evet.
Sanki...
Kendimi bir sahtekar gibi hissediyorum
çünkü Tanrı ve İsa ile ilgili çok konuşuyorum.
Bunu kabul etmeye utanıyorum ama kabul ediyorum.
İncil'i okumadım.
Denedim.
Savunmam, okunamaz olması.
Çok sıkıcı.
Çok yoğun.
Ama sandığın kadar derin değil.
Çok boktan bir Game of Thrones senaryosu ya da öyle bir şey gibi.
Ne zaman gösterimde, Game of Thrones?
-Şeye kadar... -Haziran.
Nisan mı?
-Haziran. -Haziran mı?
Haziran yeni geçti.
Aman Tanrım.
Çok seviyorum.
Mükemmel değil.
Hiç mükemmel değil.
Sanki... Çünkü herkes 400 kiloluk çelik zırh giyiyor.
Ama buradan buraya bir şey yok.
Burası nefes almak için.
Game of Thrones'daki bir numaralı ölüm sebebi ne, biliyor musunuz?
Boğazdan bıçaklanma.
Kafa koparma.
Boğaz kesme.
Söylüyorum, kurgudaki demircinin kovulması gerekiyor.
Twitter yaptığım uygulamada...
Bunu söylerken çok yaşlı geldim.
Twitter yaptığım uygulamada,
tweetleri programa bağlayabiliyorum.
Bunu seviyorum, çünkü bazen iki, üç tweet düşünebiliyorum.
Ön bilgi vermek istemem.
Onları geçeceğim.
Uzun yıl önce, Twitter'ın başlangıcı olabilir.
Bir tweet için zaman koydum.
20.05 için zamanladım.
Bunu nereden mi hatırlıyorum?
Çünkü 20.00'da,
Usame bin Ladin'i yakalayıp öldürdük.
Twitter alevlendi.
Saat 20.05'te...
Tweet attım:
"Neden köpeğimin boku soğuk?"
Bu tweet'i zamanladığımı hatırlatırım.
O kadar iyi olduğunu düşündüm.
Kendimi Being There'deki Peter Sellers gibi hissediyorum.
İnsanlar bana olduğundan daha fazla derinlik yüklüyorlar.
Eminim bu tweet'i görüp şöyle düşünenler olmuştur:
"Biliyor musun? Bu soğuktu. Ama görevimiz."
Pekala, şöyle bitireceğim.
Bunun dinsiz bir topluluk olduğunu tahmin ediyorum.
Yoldaydım ve şunu sormayı seviyorum...
Kendimi zorba gibi hissediyorum çünkü bu inançsız bir soru.
Genellikle ülkenin kalanında
tek dinsiz ben olurum
ve kendimi pislik gibi hissetmem.
Ama burada Tanrı'ya inanan var mı?
"Bir şeye inanıyorum." tarzında değil. Organize bir dini kastediyorum.
Hristiyanlık, Müslümanlık, Yahudilik gibi...
Elinizi kaldırmak için beş saniyeniz var.
Evet, olduğunu düşünmemiştim.
Gerçekten mi?
Işıkta olayım diye, yakınıma gelebilir misin?
Sahneye gel.
Dinin ne?
Hristiyan olduğumu söylerdim.
Hristiyan olduğunu mu söylerdin?
Kullanabileceğimiz birçok kelime var.
Protestan'ım.
Kendimi Lüterci olarak da adlandırabilirim.
Pekala.
Tamam.
Adınız nedir, bayım?
-Troy. -Merhaba, Troy.
-Merhaba. -Bunun için teşekkürler.
Çok cesurca.
Los Angeles'tayız. Dinsiz bir yer.
Ben dinsizleri çekiyorum.
Zorbalık yapıldığını düşünmeni istemem.
Sorun değil. Gönüllü el kaldırdım.
Adın ne demiştin? Troy?
-Troy. -Tamam. Bu komik.
Pekala, Troy.
Bunu sormak için sabırsızlanıyorum.
Burada inanan birisinin olması çok heyecan verici.
Pekala, Hristiyan'sın.
-Evet. -Protestan'sın.
Soru şu...
Bence önemli sorulardan biri olmalı.
Pekala.
Evet ya da hayır.
Tanrı'nın ağzına boşalmasını ister miydin?
-Hayır. -Hayır mı?
-Hayır. -Peki, yerine dön.
Aman Tanrım, hayır.
Çok teşekkürler.
Teşekkürler, Troy.
Hayır. Bu benim için çok şaşırtıcı.
Ama yine de tek değil.
Benzersiz bir yanıt değil, anlatacağım.
Cevabın evet olması gerektiğini söylerdim.
Ama ülkede turne yaparken,
erkeklerin en az yüzde 80'i Troy gibi hayır dedi.
Eşsiz olmadığın için tebrikler.
Yine de bence yanılıyorsun.
Bence bu çok aşırı bir tepki.
Sanki, şimdiye kadar, Troy, diyorsun ki, "Tanrım,
AIDS, tecavüz, açlık,
soykırım ve cinayet olduğunu biliyorum.
Ama bir planın olduğunu da biliyorum ve hizmetkarınım.
Tabii boşalmıyorsan.
O zaman yokum."
Bu çok aşırı.
Tanrı, İbrahim'e oğlunu öldürmesini söyledi.
İbrahim ne dedi biliyor musunuz?
"Sorun değil. Chip!
Gel buraya."
İncil okumadım ama herkes İbrahim'in oğlunun adının Chip olduğunu bilir.
İbrahim oğlunu öldürecekti.
Yapmadan hemen önce, Tanrı dedi ki "Şaka yapıyorum.
Ağzına boşalabilir miyim?"
İbrahim, "İnancımı test etmek için mi?"
Tanrı, "Tabii. Evet."
Sonra Tanrı, İbrahim'in ağzına boşaldı.
Bu hayran kurgusuna dönüyor. Ama Tanrı, İbrahim'in ağzına boşaldı.
İbrahim şöyle dedi:
"Vay canına, son dakikada duracağını düşünmüştüm.
Öldürme kısmında yaptığın gibi."
Sanırım şöyle demiştir, "Oğlumu öldürme kısmında yaptığın gibi."
Tanrı da, "Gizemli yöntemlerim vardır."
Çok teşekkür ederim.
-Peki. -Çivi gibiyim.
-İşte oldu. -Ama bana damardan
bir şey verdiler. Ve bu... Sanki şey gibi hissediyorum...
Kafam iyi oluyor gibi.
Kafam iyi mi oluyor?
Sanki...
Aslında, önemli değil.
Çok yoğun değil.
Sanki şu anda bir...
Politik bir mesele tartışabilirim.
Anlat bakalım... Bana Brexit'ten bahset.
Brexit, sanki, çocuklarına...
...Bentley adını veren insanlar
çünkü bunun güzel olduğunu düşünüyorlar.
Brexit'e oy verenler onlar.
Tamamen bilgisiz, masum.
Kendileri için iyi olduğunu düşünüyorlar.
Kendileri için iyi olanın tersine oy veriyorlar.
AB'nin hayatlarını yaşanır kılmak için sağladığı şeyler.
Bunu reddettiler.
DSO'ya güveniyorlar ve bu tam bir yalan vaatti.
Anlarsın.
Ne yapacaksın? Dünyada çok Bentley var.
Çok fazla Mercedes ve Porsche.
Onlar striptizci olacak.
Ama bazıları yüksek mahkeme yargıcı olabilirler.
Umudum var.
İnsanlara inanıyorum.
Hep aynı ama farklı sıralanmış...
...yalanları dinliyoruz.
Belki de sen...
-Hâlâ mantıklı konuşuyor. -Belki biraz daha vermelisiniz.
İyiyim. Kafam yerinde gibi.
Hayır, bu doğru.
Harikasın.
Yani... Eğer insanlar, planları olmayan...
-Her günkü hâli bu. -...insanlarla konuşsalardı
ve kendileri ve ülkeleri için neyin iyi olduğu konusunda
açıkça ve samimi bir karar verselerdi,
her şeyde başarı sağlardık.
Biliyorum, değil mi?
Maalesef böyle değil.
Kafam hiç de iyi değil.
Bu şey berbat.
Evet...
Beni acil servise götürüp
bu tüple birkaç gün uyutacaklar.
Yeni bir diyet.
Uyandığında bunu mu bekliyorsun?
Bunu beklemiyorum.
-Peki. -Görüşürüz. İkinizi de çok seviyorum.
-Seni seviyorum. -Yakında görüşürüz.
-Diğer tarafta görüşürüz. -Michael, başkalarını görmek istiyorum.
Kahrolası.
Seni seviyoruz.
Seni seviyorum. Görüşürüz.
Ölürsem son kısmı yavaş oynatın.
Alt yazı çevirmeni: Dilek Cil